Gent Jazz Festival 2012 – Gent Funkt!
Gent Jazz Festival 2012

43 jaar na Woodstock komt Larry Graham met zijn Graham Central Station nog eens met de vingers in de neus tonen hoe je het vuur aan de lont moet steken en wat echte ritmische progressieve funk is. In zijn eentje is hij verantwoordelijk  voor de slapping techniek, voor de sound van de legandarische Sly and The Family Stone en voor wat Bootsie Collins en zijn Funkadelic verwezenlijkt hebben. Om nog niet te spreken over wat hij deed met The New Power Generation en als bassist bij Zijne Ongeschiktheid Voor Basket Prince.  Ik heb al veel muziek shows – en ik gebruik hier opzettelijk het woord show - meegemaakt en weet nu al dat ik de meest funky show ooit heb gezien. (Sorry, Prince Roger Nelson).
De tent is half gevuld als LH&GCS om stipt half negen wordt aangekondigd en Larry Graham met zijn band van achter uit die tent als een brassband aan hun tocht naar het podium begint. Het is meteen showtime! En dat wordt niet meer los gelaten. De nodige glitter en vooral rode kleur zorgen voor de rest. Als ook de laatste bezoekers een plaatsje hebben gevonden in de uiteindelijk toch goed gevulde zaal staat het zestal al op het podium en zoeken ze meteen de vijfde versnelling op. Het is onmogelijk om stil te zitten en Larry’s zangeres Biscuit (Ashling)  verwelkomt ons met een eigen lied over ‘Belgium’ en dat we hier altijd vol ‘love’ zijn. Het publiek vindt het prachtig. Biscuit laat meer dan eens horen over een loepzuivere stem met enorme power te beschikken. Ook etaleert Larry Graham meteen een staaltje van zijn kunnen op de bas, slappin’ and pickin', zoals hij het zelf noemt.
Het euh… regent dik anderhalf uur lang ‘do ya feel good?’s, ‘clap your hands’, sing alongs en ‘snap your fingers’. Larry Graham is een showman van het zuiverste water en zet met zijn band een fantastische optreden neer dat nergens inzakt en continu doordendert. Af en toe is het wel heel Amerikaans, maar Graham weet het perfect te doseren. Oude nummers wisselen af met nieuw materiaal. Biscuit plaagt ons nog even met een soulvolle versie van “I can’t stand the rain”.
Ondertussen laat hij ons genieten van zijn kunsten als bassist, waaronder met een solo waar Jimi Hendrix zich niet voor had hoeven schamen,  inclusief het aanranden van een microfoonstandaard en het bespelen van het instrument met de mond. Ook het spelen tussen het publiek terwijl hij zich rond laat rijden op een flight case en dansend met zijn basgitaar met de bezoekers dolt, is iets waar hij zijn hand niet voor omdraait. Uitgerekend dit deed hij op ongeveer anderhalve meter van ondergetekende!  Hoe intiem wil je een concert hebben?  The Lady komt ook op en inviteert enkele tientallen fans op het podium om mee te dansen en mee te zingen…. En dan nog die ronduit fantastische apotheose met de Sly-klassiekers “Dance to the Music, Thank you for letting me be myself” en het onvermijdelijke “(I wanna take you) higher”. Onder een ovationeel applaus verlaat de band de zaal op de manier zoals het binnenkwam. Dit keer alleen met een tamboerijn en het laatste refrein zingend, het publiek in een roes achterlatend. Gent Jazz kan niet meer stuk.
Line up: Larry Graham (bass), Brian Braziel (drums), Ashling Cole (zang), David Council (keyboards), Jimi Mc Kinney Jr. (keyboards), Wilton Rabb (gitaar)

De ondankbare taak voor afsluiter  D’Angelo  was om beter te doen en daarin is hij absoluut niet geslaagd. Een publiek meer dan een half uur laten wachten voor een oppervlakkige show waarin attitude en pose primeerden op de muziek is toch not done voor iemand die blijkbaar terug de muziek als focus point in zijn leven heeft gekozen. Alles klonk wat rommelig - waarom deed er niemand iets aan dat krakend keyboard - en er stond gewoonweg te veel volk op het podium: drie gitaristen en vier achtergrondzangers is bijvoorbeeld misschien toch net iets teveel van het goede.
Als een kruisbestuiving tussen James Brown, Prince en Terence Trent d’Arby laveerde D’Angelo tussen stroperig zoete ballads en rijk georkestreerde funk. Het funkgedeelte was hierbij nog het meest de moeite omdat zijn begeleidingsband hier venijnig swingend uit de hoek wist te komen. De solo-medley aan de piano haalde alle vaart die in het optreden zat eruit en hier en daar zagen we fans ontgoocheld beginnen afdruipen (tja, het was intussen ook weer oude wijven aan het regenen). Eentje merkte me terecht op dat hij meer weg had van een oude vergane glorie en er van power en bezieldheid  geen sprake was. Jammer want er best een groot fanlegioen opgedaagd dat bereid was de man veel krediet te geven en de show mee vooruitstuwde.
We hebben er lang moeten op wachten maar D’Angelo is wel degelijk nog niet  terug. Twaalf jaar snuiven, drinken en roken hebben ‘The R&B Jesus’ duidelijk geen deugd gedaan. Een beetje een afsluiter in mineur voor Gent Jazz 2012.
Line up; D'Angelo (zang, gitaar, keyboards), Jermaine Holmes, Kendra Foster, Rob Lumzy (backing vocals), Isaiah Sharkey (rhythm gitaar), Jesse Johnson (eerste gitaar), Cleo Sample, Raymond Angry (keyboards), Pino Palladino (bas), Chris Dave (drum)
Play List: Welcome, Playa, Playa, Feel Like Makin Love, Aint That Easy, Devil's Pie, Chicken grease, Watching You, Shit Damn, Medley - Brown Sugar, Medley- Spanish Joint, Medley – Untitled, Medley - Send it On, Lady, Sugah Daddy; Brown Sugar.

Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com

Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent