Dourfestival Dour 2012 – zaterdag 14 juli 2012
Dourfestival Dour 2012

Op de Franse nationale feestdag kregen  ze in Dour een ticket van de eerste Vlaamse veldcross buiten categorie in handen. Ploeteren dus en … Een kunst om niet te vallen in modderpoel , ondanks de hoeveelheid stro en grint die werden aangevoerd . De regenbuien zijn meester in Dour, maar de ‘Dour’ ganger laat zich niet kennen in deze cyclocross ‘pur modder’ … Toch het volgende parcours, ondanks het feit dat de km/h minder waren …

Een overzicht
Goed op dreef kwamen we met verschroeiende optredens van de noiserockers Kapitan Korsakov, die de modder niet aan z’n hart liet komen . Podiumbeest Pieter-Paul de Vos trok zelfs op het eind z’n kleren uit. Is hier geen tweede vroegere Ashbury Faith te zien?! Ook BRNS (Brains) liet zich niet onbetuigd. Onze Franstalige vrienden weten meer en meer Vlaanderen aan hun kant te krijgen en daar zitten de opzwepende ritmes van de twee percussionisten en hun stevig dansbare indierock voor iets tussen.

Het Britse Spector werd eerder al getipt tijdens Les Nuits Bota . Op Dour moet het publiek nog warm worden gemaakt voor de doornsnee aanstekelijke en vinnige indiepop , die ergens tussen Pulp, Maxïmo Park en The Vaccines te situeren is . De single “Never fade away” hebben we alvast mee .

Een zompige stap naar de Cannibal Stage naar het beloftevolle Cerebral Ballzy, een zootje ongeregeld uit Brooklyn, NY. Een beetje oude Horrors met hardcore/punk invloeden … maar zucht … aangekomen was het optreden geannuleerd …

Het Franse kwintet Stuck in the ground ging gretig te werk en deed zelfs even mijmeren naar At the drive-in. Heel wat tempowisselingen noteerden  we  met hun broeierige, potige, gebalde , gedreven  gitaarrock .

De War On Drugs van Granduciel voerden je mee in een bezwerende trip , die ruimte liet voor de instrumenten en grungy injecties had door de hotsende, botsende,  pruttelende ritmes. Een goed op elkaar afgestemde band die Muziek met Weerhaken bood, gedragen door een warme, emotievolle zang, die refereerde aan Mike Scott van de Waterboys. Granduciel leefde zich uit op z’n gitaar, beheerst en bedwelmend, soms met een krachtig stoot. Af en  toe zorgde het harmonicaspel voor een Morricone sfeertje . Wat een einde , een lang uitgesponnen jam van repeterende, opbouwende ritmes en bezwerende sounds , heerlijk ingebed door synths.

Skarhead was enkele jaren terug nog met 7 op het podium- waaronder 2 zangers-; nu waren ze te zien in een 4 mans bezetting rond boegbeeld Lord Ezec. Hun compromisloze NY hardcore klinkt nog steeds rauw , maar het niveau van de classic plaat 'Drugs, money & sex' van '95 zit er niet meer in. Door de vele bandwissels zijn ze duidelijk wat van hun pluimen verloren. Niettemin is de 'tough guy attitude' nog steeds aanwezig en predikt Ezec tussen de nummers als vanouds. Zijn spoken words – over drugs en vrouwen-  halen deels het tempo uit de set. Jammer want de ‘oldskool’ hardcore met punk, hip hop en metalinvloeden, klinkt live ‘modder’ vet … De fans van het eerste uur blijven hun band trouw , maar een gemiste kans om nieuwe mensen aan te trekken ...

Het NYse trio Nada Surf wordt door onze Franstalige vrienden steeds warm onthaald . “Popular”, één van hun hits uit de beginjaren, is door iedereen in het geheugen gegrift , maar wat daarna kwam is onschuldige , ontroerende poprock … En verder geraken Matthew Caws en de zijnen niet . Gen echt vintage rakende songs , wel een catchy, speelse radiovriendelijke aanpak op z’n “always love” … én een stevige scheut rock als op “Hi-speed soul”, “See these bones” en “The way you were your head”. Een Mainstage was toch wel hoog gegrepen …

Al van ’95 zijn ze actief , de uit Canada afkomstige Destroyer, een achttal olv Daniel Bejar. Subtiel uitgekiende indiepop , met kleurrijke sounds van flutes , blazers en toetsen , die refereert aan de New Pornographers, een loungy gevoel ademt en neigt naar een eerste post-coïtale sigaret … Een perfect samenspel in het rustig voortkabbelende materiaal en de ietwat bevreemdende , dromerige stem van Bejar … Enkele songs kregen wat drones  en een hardere tune toebedeeld …

Een ander verhaal heb je bij de Duitsers van Caliban. Een tot de nok gevulde Cannibal stage keek uit naar hun derde optreden hier op Dour. 'I am Nemesis' is al het achtste album van het populaire kwintet . De deels melodieuze metalcore hakte van meetafaan door alles en iedereen, massa's circlepits, stagedives en een ‘wall of death ‘ ontbraken niet in de ruige set. De loodzware breaks, de pittige riffs en de rauwe stem van Andy Dörner onderstreepten de huidige status van de band .
Niet voor niks zijn zij de vaandeldragers van het huidige genre, zonder commerciële toegevingen te doen. Caliban gaf een stevig visitekaartje af onder het motto 'hard en strak', een live performance die voor ons tot het beste in het genre mag gecatalogeerd worden.

Waar is de tijd dat hij in intieme setting en solo te zien was ? Nog maar een kleine drie jaar hoor , maar intussen is Justin Vernon aka Bon Iver op het hoofdpodium van Dour  met een heuse band vol blazers, toetsen , synths en 2 percussionisten . Daar zit de tweede cd voor iets tussen, die durft breder en zelfs harder te gaan . Luistermuziek is en blijft het uitgangspunt. Naast de stemmige muziek is het podium letterlijk ingekleed met kandelaars rond de instrumenten, en met neerhangende jutten doeken, creëert hij een beeld van de high mountains. Een sprookjesachtig , maar tevens spookjesachtig decor , die gevoelens van eenzaamheid en twijfel opwerpt.
Een optreden bij grauwe hemel is ten dele goed voor de Bon Iver sound , als inspiratiebron, maar de lang uitgesponnen solo’s en de ingetogen sound deden nu net ook de aandacht verslappen . Een dubbeltje dus …  We genoten van de ingehouden, immense pracht die een grillige muzikale inhoud kon hebben, maar beklijven deed het echt nooit. Een gevarieerde set met een reeks steden  als “Perth”, “Minnesota”, “Calgary” en heerlijk aanzwellende, opbouwende songs “Creature fear”, “Holocene” en “Skinny love”.

Heaven Shall Burn hield in de Cannibal stage hetzelfde tempo aan als geestesgenoten Caliban. Op Groezrock eerder dit jaar werden ze al bewierookt, en ook vanavond waren we present om hun beukende intermezzo te aanschouwen. Hun sound ligt in dezelfde lijn van Caliban, al neigt die de laatste tijd meer naar (Zweedse) death metal... Dit was ook te horen op hun recentste cd 'Iconoclast'; een pak tracks waren al goed ingeburgerd. HSB klonk fel en dreigend en zette in no time de tent in lichterlaaie, “Counterweight”, “Voice of the voiceless” en de onvermijdelijke Edge Of Sanity cover “Black tears” effenden het pad. Het tempo was strak en in een uur tijd ramden ze vlotjes er een 12 tal nummers door. Samen met Caliban de beste live act van Dour op deze stage …

En dan even volgende zaken in de Red Bull Elektropedia Balzaal waar de nadruk op de dubstep kwam te liggen
Bar 9, een duo uit Leicester, klimt gestaag op de dubstepladder en leverde onlangs met “Piano tune” een schitterende single af. Zwaar trillende bassen en de typisch dubstepgeluiden maakten zich meester in de sfeervolle tent. Ook met remixen voor Example en Noisia gooide hij grote ogen en nu is het uitkijken naar het eerste album van de band.
Producer Josh Gard aka Figure, van het Untitled label, kwam daarna. Ook hier een zwaar feestje, met een eclectische cocktail van drum'n’bass en zware dubstep. Een MC dweepte de massa op. Dansende mensen … De tent kreunde onder de tropische temperaturen. Figure deed z'n livereputatie alle eer aan. Even afkoeling zoeken was meer dan nodig , na zo’n intense set .
Veel rust werd echter niet gegund want met Gemini kondigde zich al een volgende grote naam aan. De amper 21 jarige Britse producer Thomas Slinger is ‘hot’ door remixes van Kelis, Lana Del Rey en Deadmau5. Z'n EP's 'Blue' en 'Graduation' worden overal sterk ontvangen. Met een volstrekt eigen geluid dat brute power combineert met emotie en futuristische beats, bracht hij de stampvolle zaal tot een kookpunt. Dubstep, electro en drum'n’bass werden vakkundig in een hoogstaande mix gegoten en doet ons al reikhalzend uitkijken naar z'n komst op Pukkelpop binnenkort.
We sloten het danceluik af met één van de Britse platenruiters: Killsonik; gekend van de remixen voor Nero en Chase & Status trokken ze de lijn door  van hun eerdere collega's. Snoeiharde dubstep,  rechttoe rechtaan, compromisloos in your face, catchy as hell. Killsonik kan je ook nog op FihP zien.

De Parov Stelar Band lokte  nieuwsgierigen in de Dance Hall. Het Oostenrijkse gezelschap was gekomen om een feestje te bouwen en dat deden ze met veel overgave en bezieling. De feestbende van Parov Stelar aka Marcus Füreder is naast producer ook de man achter het Etage Noir label. Hoofdrol in het collectief zijn –naast de blazers- zangeres Cleo Panther die met haar charmante verschijning en knappe stembanden een surplus biedt . De Balkansound voorzien van jazz, soul, hiphop en electro gaven een swingende party en lieten de hele tent daveren …

De Zweedse synthpop van Little Dragon, van zangeres Yakumi Nagano sloeg duidelijk aan en deed even onze zwoeg partijen in de modder vergeten . De single “Ritual union” zat al vroeg in de set en tekende voor aanstekelijke, swingende  ritmes door synths en gitaren , kleurrijk door opwindende elektronische drums  en klokkenspel . Zwoele , dansbare, trippende synthpop dus .

Andere stuff hoorden we van het Franse Punish Yourself . Ze speelden voor een volle Cannibal stage met een crossover van industrial, punkmetal en ‘digital’ hardcore, ergens tussen Ministry, het oude NIN, Marilyn Manson en Atari Teenage Riot. De verkleedpartij deed denken aan het terug opgeviste Sigue Sigue Sputnik . Enthousiastelingen die een energieke set leverden .

Even enthousiast en energiek klonken het Franse The Shoes . Drie drums vervoegen het duo  en brengen opwindende punkfunkende dancepop. De songs klonken heerlijk door de opbouwende , opzwepende ritmes en werden lekker uitgesponnen . Hier kreeg je warm van. Een perfecte afsluiter om de nacht in te gaan …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dour-2012/

Organisatie: Dourfestival, Dour