Dourfestival Dour 2012 - donderdag 12 juli 2012
Dourfestival Dour 2012

Eén van Europa's grootste alternatieve underground festivals gaat sinds jaar en dag door in Dour. Het festival staat voor een avontuurlijke, muzikale ontdekkingstocht. De sfeer van het vierdaags ‘alternative music event’ wordt nog steeds erg geapprecieerd. Want er was al veel volk …
Hoedanook, het Dourfestival is de uitgelezen kans om in een brede waaier van muziekstijlen een pak nieuwe groepen en alternatieve bands te leren kennen.
Het derde grote festival van ons landje was toe aan de 24^ste editie en is de ideale windowshop-geleider door 200 bands voor te stellen over zes tot zeven verschillende podia.
Net als vorig jaar en net als op het Cactusfestival had Dour al meteen af te rekenen met zware regen . En dan klinkt Dour hard en ‘duure’ … Vier dagen lang zelfs, onophoudelijke regen,  modder en slijk. De hoeveelheid stro en grinten hielpen iets, maar het terrein kon niet ontsnappen aan een heuse modderpoel . In het Guinness Book of Records werd deze editiehet  ‘modderste’ festival ooit , maar ‘la boue’ en het glibberige parcours kreeg het moedige, enthousiaste publiek niet klein; de sfeer en de muziek waren de pleister. Dat houdt het festival hoog in het vaandel .
Met 148000 waren we dit jaar om schitterende momenten te beleven … Een memorabele ‘My name is mud ‘ – editie en heerlijk ruikend muzikaal geweld …
Bon soit, we staan stil dat ‘Dour’, eventjes vier dagen de muziekhoofdstad is … Maintenant à toi …

dag 1 – donderdag 12 juli 2012
Beloftevolle openers op elke stage , Steak Number Eight , een vroegere HRR winnaar, postrock sludgemetal die even naar adem doet happen en alleszins de zonnestralen durft te verdrijven . Broeierige set met weerhaken , af en toe wat hobbelig, op dit vroege uur.
Verderop stonde de jonge band uit Luik, Roscoe  geprogrammeerd die eerder nog op Les Nuits Bota stonden. Ze proberen zich een plaatsje toe te eigenen naast Ghinzu en Girls In Hawaii , en horen we daar ergens geen Absynthe Minded , The National en Radiohead doorsijpelen?! Hartverwarmende , sfeervolle, meeslepende  melancholie , die niet vies is van wat postrock zelfs …
De huidige HRR winnaar Compact Disk Dummies kon ook al meteen van start gaan op één van de stages . De West-Vlaamse jonge gasten Coorevits slaan wild om zich heen met bonkende electro, en bijten sterk van zich af. Songs die nog wat meer om het lijf mogen hebben, maar ok, Britneys “Toxic” is meer dan de moeite!. En ze kunnen groeien , dat zagen we al bij vroegere HRR winnaars, en die kaart trekken we!

Eén van de ‘openbaringen’ zijn de Noren uit Bergen Casiokids . Ze zijn al toe aan hun derde album en palmden eerder al de Bota in . Een aanstekelijke,  meeslepende mix van indie/synthrock, dromerige melodieën en forsere beats drijven ons mee in een wondere wereld van schaapjes tellen in het wolkendek. Ergens tussenin hoorden we een “Walk of life” riedel van de Dire Straits . De twee vocalisten/multi-instrumentalisten bieden galm en zweverigheid en gaan samen met de andere leden op in hun sound . Zij gingen ervoor en kregen gaandeweg het publiek aan hun zij . Hun sound werkte in op de dansspieren daar vooraan , en deed de rest heupwiegen .

En het publiek had er zin in gekregen … Merdan Taplak zorgde ervoor …  Man met twee nationaliteiten die op gezwinde wijze een mix van culturen samenbrengt. Merdan Taplak heeft z’n muzikale ervaring als DJ op fuiven en festivals samengebundeld in een zwierige groovende dancepopplaat en brengt dit moeiteloos over aan het publiek . De Max op StuBru en hier in de namiddag op Dour … Een MC, een accordeonist , blazers en flutes worden toegevoegd en hitsen de Marquee op . Balkan, dubstep, breakbeats, wave  en trippop sijpelen doorheen de rits broeierige, slepende en bonkende beats. Soms wordt wat gas terug genomen met zangeres Eline Mabilde , maar de “On the rocks” anthem ontbrak niet om de boel te doen ontploffen . Merdan Taplak is ‘hot’, da’s zeker  …

Eerlijk gezegd van Nick Waterhouse had ik  nog niet gehoord , maar daarvoor ben je nu net op zoek naar Dours ontdekkingsreeks . We hoorden een heus collectief van ontspannende; speelse ‘60s rock’n’roll , jazz , soul en  r&b. Een beetje de alternatieve versie van Mayer Hawthorne, Aloe Blacc en Buddy Holly.

School is Cool , ook al een HRR winnaar , is gestadig gegroeid en heeft al een pak fans achter zich op een goed jaar tijd . Hun indiepop met synths en percussie werkt aanstekelijk . Een super enthousiaste band die hun fans een ideaal festival willen geven . De singles “The world is gonna end tonight”, “In want of something”, “Warpaint” en “New kids in town” (met de leden van Great Mountain Fire) passeerden de revue en een moshpit werd gerealiseerd . Kortom , Net als op Werchter, duracell konijnen zijn het,  die spontaniteit hoog in het vaandel dragen. Spijtig om continu het publiek in het Engels aan te spreken …

Dan san  raakten met hun melancholische, dromerige pop, de samenzang en de wikkelingen op een instrumentarium als viool, harmonica en klarinet, wat kleur biedt en hen onderscheidt. Het Luikse Dan San , een sextet, heeft hun tweede album 'Domino' uit . Ze zijn ietwat het Waalse antwoord op The Bony King Of Nowhere en Geppetto & The Whales, en waren al support van o.m. Beirut en Bat For Lashes. Hun ingetogen sound en sfeervolle samenzang ontroerde. Ze misten nog dat tikkeltje extra om echt te beklijven, maar ze leverden een meer dan een geslaagde prestatie met “The end of the day part 2” en “Irony” .

Potige, rauwe rock’n’roll , daar staan de twee van Black Box Revelation , ’s lands één van de populairste duo’s, garant voor en ondanks de uitgebreide (uitputtende) tour staan ze even gezwind en gretig te spelen . Rauwe, vette, retestrakke garage rock’n’roll die hevig kan zijn , kan knallen of eerder broeierig, slepend, intens kan zijn. Een geoliede tandem, want de heren zijn héél goed op elkaar ingespeeld. Voor ze hun ‘best of’ inplugden als “High on a wire “, “Never alone”, …  want dat kunnen ze nu al met hun platen, hoorden we eerst stevig rockende, knap uitgewerkte songs, “Madhouse”, “Shadowman” en “I don't want it”. Hier telde de sound , de oerpower . Een nieuwe track “Crazy wildmen?” vulde aan, en in de fikse regenbui sloten ze af met een wel stomend “Set your head on fire”.

Wat verderop namen we Owlny Sigoma Band (5 Londense en twee Keniaanse muzikanten ) mee , een mix van afroworld, pop, jazz, funk, folk en elektronica . Aangenaam en verfrissend en goed voor een laatste streep zon ..

Great Mountain Fire , zijn beloftevolle  indierockers en één van de hypes uit Brussel. Ze brengen een poppy mix met flarden rock en electro en hadden bij Pias het goed onthaalde 'Canopy' afgeleverd. Muziek waarop je niet anders kan dan stampvoetend en hoofdschuddend  naar luisteren. Ondanks de diversiteit bleef het allemaal iets te braaf en bleef het niet boeien, en zaten we ietwat op onze honger …
Even kansen geven aan Montevideo, nee niet die hoofdstad  uit Uruguay . Ze zijn al een pak jaren actief en houden het op broeierige rock en dromerige synths , die zowel qua sound als zanglijnen durven krachtiger te gaan,  richting Franz Ferdinand en Sonic Youth. Een catchy sound, een uitgelaten frontman Jean Waterlot, een puike samenzang en een hoofdrol voor de keyboardspeler. Montevideo loste de verwachtingen en doen reikhalzend uitkijken naar de nieuwe plaat ..

Een glimp zagen we nog van Plants & Animals , een Canadees indierockend collectief , die net als Casiokids er graag punkfunk ritmes tegen aan gooien. Een handvol aanstekelijke, groovy songs hoorden we , en het publiek lustte het … Mooi …

Selah Sue – Shaka Ponk  …Opdelen dus …
Ze toverde op ieders gezicht een ‘smiley’ ... “Doureuuuuh” was haar openingswoord . We hebben het over Sanne Putseys aka Selah Sue . In de gutsende regen zalfde de sound en haar stem . Samen met haar vierkoppige begeleidingsband en 3 enorme banners op het podium -met daarop alle tracks van haar debuut- begon ze voorzichtig met “Just because I do” en “Black part love”. Dat ze er zin in had was wel duidelijk, ze kreeg interactie met de voorste rijen en gaf  een volwassen, professionele indruk.
Kleine meisjes worden groot, zeer groot …; we zagen knappe vocale prestaties bij “This world” en “On the run”. Haar band is intussen goed geroutineerd en stond ér . De ‘regen’ set werd afgesloten met publiekslieveling “Crazy vibes” en het funky “Crazy sufferin style”. En nu tijd voor een nieuw album, Sanne!
De weg werd geplaveid naar de Franse gekte van Shaka Ponk . Al veel over gehoord door m’n Franstalige collega’s … en why not ? Een discokitsch punkparty was het daar en er was veel volk. Een schaars geklede ‘aantrekkelijke’ frontvrouw en frontman, een light/videowall die sensualiteit ademde en  humor .. jawel de acts , de gimmicks en hun ‘credo’ van een monkey sierden. Naast denderende shows in eigen land nu ook dit najaar in de AB trouwens …

En waar de Franstalige vrienden nog van houden ? Van Caribou , die intussen ook Vlaanderen hebben veroverd … Dan Snaith en de zijnen krijgen meer armslag en de verdiende erkenning .. Een volle Marquee om dit zinderend collectief te horen,  door die aanstekelijke, intrigerende sound van percussie, keys en gitaar . Een beetje een rockende Underworld … Meteen waren we verkocht met een song als “Hannibal”, maar alle remmen sloegen pas los in het tweede deel van de set op de uitgesponnen jams van “Odessa” en “Sun” … Overweldigend, aantrekkelijk en opzwepende  muziek dus naar het eind … 

Die platen rond 2005 van de uit Glasglow afkomstige Franz Ferdinand zijn in ons geheugen gegrift, en dat blijft na dit optreden ook zo. De postpunkers hadden af te rekenen met helse regenbuien, maar dat kon de pret niet bederven als ze de aanstekelijke hits op ons afvuurden. Ze zijn met nieuw werk bezig en na de welgekomen rustpauze gaan ze opnieuw gretig te werk. Aan het oude werk als “The dark of the matinee”, “No you girls” ,“Do you want to” , “Walkaway”, “Take me out” , “Michael” , “40”  en “This fire in the city” kunnen ze nu niet meer tippen, ze zijn en blijven duurzaam. Origineel was hoe ze hotsende “Can’t stop feelings” mixten /speelden met Donna’s Summer “ I fee l love”. De nieuwere songs stellen meer synths voorop, een breder geluid , minder strak , maar ook … minder spannend . Hopelijk zakt FF niet (verder) weg om als nostalgie te worden bestempeld ... Afwachten dus …

De Briste DJ, Mickey Moonlight, leidde het avondluik in de 'The Magic soundsystem', 'gehost' door het Franse Ed Banger label. Een mix van funk, disco en house hoorden we en schitterende visuals sierden. Veel belangstelling, al had de fikse regenval hier iets mee te maken . Naast het dj werk en het producen werd hij ook gevraagd door Justice en Jack Penate voor hun remixen. Een alleraardigste set speelde hij, een mooie opwarmer voor het grotere dancegeweld  later op de avond  als …
Eén van de elektronica grootheden Squarepusher kwam langs met een DJ set ; een paar jaar terug was hij nog te zien met band. Vannacht was het aan de knopjes draaien en achter hem stonde een groot LED scherm , synchroom met zijn helm . Experimentele, abstracte elektronica , dance met allerhande breakbeats, uitstapjes, tempowisselingen  en onverwachtse wendingen . Iets aparts en unieks toch in het muziek ’dance’ landschap …

Tot slot onder die aanhoudende regenval hadden we op Last Arena Nero (live) . Bezwerende en pompende drum’n’bass, dubstep en pop van de Britse DJ’s waarvan “Innocence” en “Promises” de meest herkenbare tunes waren. In die gietende regen zagen we in de verte nog ergens achter de decs een zangeres staan …

Een fijne tocht ontdekkingen, maar een vermoeiende eerste dag door de fikse regenval en de modder …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dour-2012/

Organisatie: Dourfestival , Dour