Festival Dranouter 2012 – zaterdag 4 augustus 2012
Festival Dranouter 2012

Dag 2 Festival Dranouter was er alvast eentje dat een groots feestje aanwakkerde in de Kayam tent . Dit kon ook niet anders als bands als Kadril, School Is Cool , Balkan Beat Box , Bart Peeters en Levellers er staan en in vorm zijn . De animatie kleurde het festival, wat was het leuk even stil te staan bij de volksspelen, of een pitstop met de kinderen op de draaimolen of te kuieren, en ga zo maar door . Ook de randanimatie is Dranouter …
Een zonnige dag, Festival Dranouter op z’n best … Succes dus qua sfeer , muziek en opkomst  …

Een goed bewaard geheim was het West-Vlaamse Het Zesde Metaal van Wannes Cappelle; spitsvondige , treffende pop in het West-Vlaams dialect. Intens , broeierige, warme songs , subtiele, doordachte melodieën en rakende teksten . Luistergenot troef.

Eén van de sterkhouders van de folk is onmiskenbaar het ensemble van Kadril van de broers Libbrecht. Ze zorgden ervoor dat folk een bredere nuance kreeg , door de  toevoeging van pop en rock zonder z’n authenticiteit te verliezen.  35 jaar zijn ze bezig en ze waren dan ook de gastprogrammator van het festival . Na het vertrek van Patrick Riguelle en Eva de Roovere , deden ze de beroep op verschillende zangeressen . Een gevarieerde, boeiende set speelden ze met traditionals en eigen werk. Gasten waren de stichter van het festival, Alfred den Ouden ,  en Patrick Riguelle die een handvol songs meezong als “Het heerke van Maldegem” , “Louise” en The Lau’s “Feest”. Ook de violiste van School Is Cool sprong letterlijk bij ‘Luiaardskind’ . Kadril stond garant voor een fijne muzikale ontmoeting .

Iets speciaals toch , die Ansatz der Maschine . Hun elektronisch klankenarsenaal blaast warm én koud tegelijk, wordt aangevuld met viool, blazers en drums en bevat sfeervolle, filmische songs, zoals die graag door een Bel Canto, Lali Puna, Hood en Mum worden uitgevoerd. Ambiente, mistige soundscapes en dromerige landschappen  worden aangevuld met Indiase  muzieksfeertjes en bleeps, die een zekere dreiging hebben en af en toe worden ondersteund door fluisterende , zachte fluwelen zangpartijen . Een eigen klankkleur en een apart, wisselende dynamiek.

Op elk festival zijn ze te horen en blijven even enthousiast en positief ingesteld, deze hyperkinetische bende van School Is Cool. En elk lid gaat ervoor. De indiepop van de vroegere Humo’s Rock Rally winnaar met synths, percussie en zwierige viool werkt aanstekelijk. Het zijn duracell konijnen , die spontaniteit hoog in het vaandel dragen en het publiek steeds weten aan te porren . Sjeik . Handjeszwaaien, handclaps en aansteker lichtjes zorgden voor een unieke sfeer. Hits als “The world is gonna end tonight”, “Road to Rome”, “In want of something”, “The Underside”, “Warpaint” en “New kids in town” ontbraken  niet en op “The road to nowhere” van Talking Heads was het feestje compleet , gezien enkele leden huppelden en sprongen in hun ondergoed!  Als School Is Cool nu niet ‘cool’ genoeg is … Zinderend, die Onstuimige Gekte!

Balkan Beat Box is back en hun ‘global grooves’ werken live nog even opwindend. Een geoliede feestmachine , power, energie en fiësta, door de beats & basses, blazers en  opzwepende drums en percussie, soms aangevuld met een rapzang. Mediterrane klanken, hiphop, en politiek geladen teksten die ergens de sfeer van Asian Dub Foundation ademen. Een inventieve, explosieve en brede mengelmoes , een schitterende uitgediepte versie van “Ghost town” van The Specials , en waarbij opnieuw de violiste Nele van School Is Cool aanwezig was.

Rustiger ging het er aan toe bij het Australische Boy & Bear die aan hun eerste ervaring toe waren op de Europese festivals . Het Australische antwoord op Mumford & Sons lazen we, dat zal waarschijnlijk bedoeld zijn op de komende  ingenomen, ontroerende opvolger. Dromerige indiefolk americana , die wat forser en gedrevener kan klinken, maar het moet hebben van de subtiele uitwerking, het charisma  en dromerige zang . En dat ze nummers van anderen een aparte klankkleur bezorgden,  hoorden we op de medley van Crowded House’s “Falling at your feet” en Neil Youngs “Heart of gold” …

Bart Peeters schakelde een sabbatjaar in , maar maakte graag voor de organisatie van Dranouter een uitzondering . Zijn hart smolt bij het aanbod om een setlist te spelen door de fans via het internet. Ideaal om de batteringen terug op te laden . Tja , die Bart Peeters is  van alle markten thuis en beschikt over een grenzeloze creativiteit. De dolle vijftiger onderscheidt zich als tv presentator, acteur, entertainer en zanger/multi-instrumentalist, en kan na Dranouter terug beginnen inpluggen.
Heerlijk is het om hem en zijn ‘ideale mannen’ aan het werk te zien , in een subtiele mix van pop, folk, kleinkunst en chanson; waarbij allerhande stijlen  jazz, funk, afro, tango, Arabische sounds en hiphop zijn te horen in een uitgebreid instrumentarium van gitaar, accordeon, viool, drums en allerhande tierlantijntjes; de leuke zwierige songs , de kwinkslagen, de interactie, de stimulansen met het publiek (handjeszwaaien, handclaps en ‘oohoohs’)  en de verrassende wendingen. Dan ga je voor songs als “Messias”, “Leve de dee-jays”, “Denk je soms aan mij”, “Heist-aan-Zee”; “Zo van die zomerdagen”, een godvergeten “De puzzel” , een toegevoegde Mano Negra waarde door de percussionist of een sfeervolle “Chocolade” en “Slaapwals”. Sjiek en IJzersterk . En het feest werd compleet met de leden Jan de Smet en School Is Cool (opnieuw) toen de een Beatle song ( “I saw her standing there”) en “I gotta feeling” (Black Eyed Peas) in de eigen taal werden ingezet.  

Van het Nederlandse Blaudzun aka Johannes Sigmond, mogen we komend najaar veel verwachten, want dan zijn er een handvol clubconcerten. Een groots artiest in wording! Hij brengt 16 Horsepower, Grant Lee Buffalo, The Waterboys en Clannad op één lijn door het innemende, opbouwende, broeierige materiaal, de emotievolle zang en de songteksten. De jonge Nand Baert lookalike (remember van Pool tot Evenaar) brengt op sober ingehouden wijze de songs , met een afgewogen rol voor de andere bandleden, of ze werden rijkelijker gearrangeerd met folky poptunes, waarbij ze naar een climax gingen door het bredere instrumentarium; De single opnames “Flame on my head” en “Solar” zijn maar het topje van de muzikale kunde . Hier hielden we een ‘wauw gevoel’ aan over … .

Bijna 25 kaarsjes mogen ze uitblazen, Mark Chadwick en de zijnen uit Brighton, Levellers. Op een festival als Dranouter mogen zij niet ontbreken . Zij waren één van de bepalende schakels van de folkrock, die het rockminnende publiek over de streep trokken . Jeugdsentiment.
Na ruim twee decennia op het podium is Mark Chadwick nog steeds uitstekend bij stem. Jeremy Cunningham op bas, steelt de show, pogoënd met zijn meterslange dreads. Jon Sevink zorgt met zijn viool voor de gepaste zwierige folktune . En dan nog de didgeridoo speler , die ambiance brengt door z’n instrument in alle standen te houden en door de gefraciceerde klanken. The Levellers en het publiek amuseerden zich . Af en toe werd een nieuwe song voorgesteld , maar het zijn vooral de classics als een “Carry me” , “Belaruse”,  “Beautiful day” , “Riverflow” en  natuurlijk “One way” en “Liberty songs” die ‘em doen en in het geheugen gegrift zijn …

Neem gerust een kijkje naar de pics van de bevriende collega’s Indiestyle http://www.pbase.com/pieter_73/dranouter_festival_2012

Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter