Leffingeleuren 2012 – vrijdag 14 september 2012
Leffingeleuren 2012

De 36ste editie van Leffingeleuren , de traditionele afsluiter van het zomerfestivalseizoen, was er eentje om van te snoepen … Leffingeleuren kon alweer uitpakken met een boeiende affiche. Naast enkele internationale kleppers en de heetste Belgisch bands van het moment, die steevast voor een pak sfeer in een volle tent zorgden, heeft het bijzonder sympathieke festival een neus voor jong talent die in zaal De Zwerver hun ding mogen doen.
In deze pittoreske locatie rond de kerktoren, lijkt Leffingeleuren zo een klein broertje van Pukkelpop, er is zowel vertier voor de sfeerzoekers als voor de muzikale meerwaardezoekers.
Nog een aangename vaststelling, Leffingeleuren is dezer dagen zowat het enige festival die zich niet inlaat met allerlei techno, dubstep of elektronika acts en dj’s. Er mag wel gedanst worden, maar de gitaren winnen het duidelijk van de knoppendraaiers. Houden zo.

Er hing een bijzonder familiaal sfeertje op het terrein, wat een uitgelezen kans was voor de locals van The Van Jets. Ze grepen de kans met beide handen en van opener en nieuwe single “Here Comes The Light” tot afsluiters “The Future” en “What’s Going On?” slaagden de winnaars van Humo’s Rock Rally 2004 erin geen moment te vervelen. Zanger Johannes Verschaeve, met een David Bowie achtig nektapijt en in zijn ontbloot bovenlijf alsof hij op het strand van Oostende was, had er duidelijk zin in en bespeelde het publiek goed. De mengeling van glamrock met de wat meer elektronische nieuwe nummers kwam heel goed over en belooft veel voor hun nieuw album!

The Subways wordt vaak een gebrek aan originaliteit en gesofisticeerde nummers verweten en misschien zijn de verwijten wel terecht maar een ding staat als een paal boven water: het is en blijft een machtig goede liveband. Openen deden ze met “Oh Yeah” en “Holiday” en in een mum van tijd kwam er een steeds groter wordende moshpit en kregen we de een na de andere crowdsurfer over ons hoofd.
Zanger Billy Lunn deed zijn uiterste best Nederlands te praten en na elk nummer bedankte hij ons met “Dank u, merci” maar op een festival vragen wat het Nederlandse woord is voor “my mum” was niet zo’n bijster goed idee. (Hoerreeeuh! Tja, de jeugd) “We Don’t Need Money To Have A Good Time” heeft alles in zich om een waar anthem te zijn en werd dan ook op het meeste gejuich onthaald.
Net als hun eerste bescheiden hitje “Rock ’n Roll Queen” (jij ben du zon, jij ben du ejniga, jij ben zo cool, jij ben zo rock ’n roll!), ondertussen al acht jaar oud. De climax kwam toen bassiste (én droomvrouw) Charlotte Cooper om a big, big circle pit vroeg in het nummer “Turnaround” en die ook gewoon kreeg! Afsluiten deden ze met “It’s A Party” waarin Billy stagedivde richting een steunpaal, er vervolgens weer afsprong en werd opgevangen, op de handen gedragen door het publiek, zijn publiek.
The Subways zullen wellicht nooit echt helemaal doorbreken maar ze zullen altijd wel die ideale festivalband blijven die iedere keer opnieuw nieuwe zielen weet te winnen.

De term ‘retro’ in de mond nemen is in het geval van Howlin’ Rain een knoert van een understatement. Als u het niet echt begrepen heeft op Humble Pie, Jimi Hendrix of Grand Funk, dan bleef u best weg uit Café de Zwerver, maar wij stonden op de eerste rij. Langharige old school seventies rock, lange psychedelische songs met verbluffend soleerwerk van twee bedrijvige gitaristen met goud in de vingers, en een groove van hier tot in Woodstock. Wij hadden al eerder door dat ‘The Running wilds’ een heerlijk retro album is, hier kwamen ze dat eens live dik in de verf zetten.

Wat dient er nog gezegd over Triggerfinger ? U heeft ze ongetwijfeld dit jaar ook al op Vlaamse bodem gezien, tenzij u op Mars verbleef de laatste maanden, en u weet dus ook dat ze rocken als de beesten. Toch overrompelden ze ons nog maar eens met hun immer stomende en gloeiende powerrock. Enkel de steeds terugkerende drum solo begint nu wel stilaan op de zenuwen te werken (pintje halen) en de uit de hand gelopen grap “I follow rivers” (wij vinden het origineel stukken beter) had voor ons ook niet gehoeven. Voor de rest : Yeah !
Op naar die internationale doorbraak, … en naar een nieuwe plaat.

Sleepy Sun trok in de zaal de lijn door van hun laatste plaat ‘Spine Hits’. Bezwerende songs in een bedje van Doors, Black Angels en Black Mountain, maar de scherpe kantjes ontbraken vanavond en de band speelde naar onze zin een beetje te veel op dezelfde toon. Toch klonk het allemaal nog verslavend genoeg om ons bij de les te houden, want dit is nu eenmaal het soort muziek waar wij ons met graagte laten door bedwelmen.

Tot zover dag 1, met onze oprechte excuses voor de beloftevolle indierock band Tu Fawning die we heel graag gezien hadden maar niet in onze planning kregen. Dat heb je dan met die festivals. ’t Zal voor een andere keer zijn.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/leffingeleuren-2012/

Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge