Ieper Hardcore Fest zonder (straight) edge
Ieperfest (wintereditie) 2013
JOC Perron
Ieper
Ieperfest hield z’n wintereditie in het Jeugdhuis Perron. Het merendeel van het publiek bestond dan ook uit jeugd. De plattegrond lijkt treffend op deze van de 4AD in Diksmuide; een ruime zaal, een doorgangsruimte waar platen aan eerlijke prijs verkocht werden en een cafetaria met enkele zetels om te verpozen. Daar ging later op de avond ook een interview door met Colin H. van Eeckhout, zanger van Amenra, die vertelde over het concept van Amenra in verleden, heden en tegenwoordige tijd. Een jeugdhuis die toch wel heel wat te bieden heeft qua ruimte, geluid en aanbod.

De jeugd van tegenwoordig kwam hier vanavond samen om aan hun post hardcore imago te bouwen en zich te amuseren. Dit eerder op een onbewuste manier, nl. door zich te verheerlijken aan  bier eerder dan aan de muziek. De principes van straight edge vonden we enkel terug in het aanbod van vegan food. Tegen de avond was Ieperfest uitverkocht, vermoedelijk samen met de biervaten. Men kan dus spreken van een geslaagde editie! Wie echter houdt van de intimiteit van optredens was hier niet op de juiste plaats. Daarvoor was er te veel geruis van enthousiaste jeugd voor, tijdens en na de optredens.

King Hiss was kickstarter van de dag en brengt onstuimige rock in een energiek pakje. Ze stonden reeds samen met Red Fang en Sungrazer op het podium . De zanger steelt de show door z’n enthousiaste act en zingt alsof hij nooit iets anders heeft gedaan. Een typische rauwe stem als Chris Cornell van Soundgarden, in een geheel van vette riffs en strakke drumritmes. Een geheel die soms doet denken aan de Sore Losers. King Hiss liet zich duidelijk niet kennen door het vroege aanvangsuur van hun show. Het publiek evenmin. In april komt hun gloednieuwe EP ‘Snakeskin’ uit.

Het contrast met de verwoestende sound van These Mountains Are Ghosts was dan ook groot. Met chaotische ritmes a la Drums Are For Parades schudden ze je door elkaar. De zang kwam er niet altijd goed door wegens de overweldigende bas en drum waar je haren van gingen rechtstaan. Waarschijnlijk was de bedoeling een wall of sound te creëren maar het zorgde vooral dat alle nummers te veel op elkaar leken terwijl de twee gitaristen hun uiterste best deden op het podium. De zanger leek bezeten te zijn door een soort van oerdrift en brulde erop los, afgewisseld met primitieve bewegingen.

Net tijdens het laatste nummer van The Black Heart Rebellion “Into the land of another” kwamen we terug van een welverdiende pauze. The Black Heart Rebellion bracht begin dit jaar hun nieuwe plaat uit, ‘Har Nevo’, en mocht reeds prijken in zalen als de 4AD en de AB. Ze zijn deel van het collectief Church of Ra, en dit is meteen al een garantielabel. Hun allesomvattende sound vulde de zaal zó dat de ruimte leek te verdwijnen. The Black Heart Rebellion maakt deel uit van de schitterende affiche van Dunk!festival die eind maart doorgaat in Zottegem.

Celeste is een post metalcore band uit Lyon die onder het bekende label van Denovali zit sinds hun begin. Hun idee van een lichtshow is het dragen van rode koplampen omringd door liters mist. Zo plaatsen ze de focus op de muziek en door de zwaartekracht die ze met hun instrumenten en stem over de zaal heen roepen is er geen ruimte voor bezinning. Een bulderende orkaan komt op je af en dit tempo houden ze dan ook aan tot het eind van hun show.  Ze waren dan ook de muzikale delicatesse van de avond, op Amenra na uiteraard.

Knuckle Dust vertegenwoordigde van alle bands deze avond de zuivere post hardcore. Non stop gebrul geweven door een standvastig ritme. Voor een leek lijken alle nummers uit hetzelfde te bestaan, maar de ware kenner weet deze band zeker te waarderen.

Amenra was de headliner deze avond, en werd onlangs ook aangekondigd om op de zomereditie van Ieperfest te spelen. Bij het opstellen van hun ruimte komt heel wat voorbereiding kijken. Wat opvalt is dat elk weet wat z’n taak is op het podium en de focus zo gericht is als een arend op zoek naar een prooi. Het zijn duidelijk allemaal dienaars van het grote geheel; het collectief van het leven.
Amenra doet je de goddelijke beweging van een kniebuiging maken, en zij buigen op hun beurt naar de oneindige leegte voor hen. Hun brandende pijn is de jouwe, je kan ze gewoon in hun handen geven en zij geven het aan hun Alles en Niets terug. De kruisiging van Amenra gaat over het verenigen van tegenstellingen. Amenra is een band met een duidelijke visie die ze al jaren zo helder houden dat de core blijft. Het is een band die zowel muzikaal als artistiek nooit teleurstelt. Hoe veel optredens je ook bijwoont, nooit treedt er een gevoel van verzadiging op. Het is altijd Alles en Niets.
Ze slepen je mee tot aan je grens en wanneer je denkt niet verder te kunnen, trekken je ze erover, opnieuw en opnieuw, verder en verder. Het repetitieve in hun muziek is deze beweging. Ze houden je een spiegel voor, wat symbool zou kunnen zijn voor het zwarte doek die in het begin wordt neergelaten. Een spiegel met een oneindige diepte waar je in wordt meegezogen tot je de bodem bereikt. Een bodem waar alles die verscheurd en gebroken leek terug geheeld wordt.  Amenra is zoveel meer dan post hardcore. Ze zijn dan ook het lelijke eendje van de avond, in die zin dat ze er uitsteken als band, als geheel. Wat ik mis in de pure hardcore is subtiliteit, het latente. Post hardcore lijkt enkel de rauwheid naar voor te brengen, zonder de tegenbeweging van zuivering. Het raakt de diepte niet, het raakt de ziel niet maar blijft aan de oppervlakte als een soort oerkracht die door het starre vasthouden niet getransformeerd kan raken. Amenra neemt op dit vlak dan ook risico’s, door verder te gaan, dieper en verenigt hierdoor wat manifest en latent is tot één geheel.
Echter een ideaal optreden waar Amenra als hun ware Zelf kan verschijnen en jij samen met hen gewoon kan Zijn bestaat enkel als illusie want waar je ook staat tijdens hun show, altijd is er iemand die niet begrijpt wat niet in woorden uit te leggen valt. Maar misschien is dat net de uitdaging dat wanneer je in contemplatie valt, het leven van alledag je er af en toe uit probeert te halen. Misschien is het de uitdaging om de stoorzenders in het publiek te zien als kansen om je hieruit los te trekken.
Ik quoteer hier graag Rupert Spira daar deze de essentie vat van wat Amenra ís:
 “ I, Awareness, cannot be enlightened. I am already the light that illumines all experience. Nor can a separate self be enlightened for when the separate self faces the light, it vanishes, just as does a shadow when exposed to the sun.”
Amenra is dàt wat diep in ieders ziel wordt bewaard. Alta mente repostum.

Neem gerust een kijkje naar de pics van de bands die geprogrammeerd werden
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ieperfest-2013/

Organisatie: Ieperfest, Ieper (+ Vzw De Vort'n Vis en Genet Records)