Terugblik - Snowbombing 2012 – Een partytrip op het scherp van de sneeuw!
Snowbombing 2012
9 – 14 april 2012
Mayrhofen
Oostenrijk

Voor wie er nog nooit van hoorde, denk aan een week boarden, beats, bier, babes, Britten, en beestenboel alom! Of zoals ze het zelf cryptischer omschrijven: The craft of daft… The art of noise… The business of snow… The spirit of place… Welcome to Snowbombing 2012!

Net als vorig jaar werd ook deze keer afgesproken op een onmenselijk vroeg uur als 5u45. Zeker voor een zaterdagochtend en na uiteraard veel te laat gaan slapen te zijn. Maar het is voor de afreis naar het ondertussen onder ons befaamde en bejubelde Snowbombing Festival in Mayrhofen, Oostenrijk! Hoewel het voelde alsof ik me in jaren niet meer op dergelijk ochtenduur als reeds wakkere medemens me op straat had begeven, stond ik, zowel tot ieders als vooral mijn eigen verbazing, als allereerste op plaats van vertrek. Een veelbelovende en uiterst uitzonderlijke start van wat weer een wervelend weekje wil worden!

Meteen worden we al geconfronteerd met de eerste uitdaging. Alle bagage, brol, bier  en brandweerpakken (dit  gegeven verduidelijkt zich verderop) in de beschikbare auto’s gepropt krijgen. Niet van de poes. Ook al omdat zulke handige bakken op het dak van de wagen, waar velen mee op skivakantie gaan, blijkbaar niet aan ons besteed zijn. Nadat ik mijn stapelkunsten weer eens bovenhaalde en zodoende de eerste teambuildingactiviteit tot een goed einde bracht, konden de Coyote’s en GPS’en hun diensten bewijzen voor een rit van 900 km. In theory that is. Want die berekening was buiten de GPS-instellingscapaciteiten van onze GPS-eigenaar en de voortreffelijke instructies van de teamgenoten gerekend. Al na 850 km naderen we Mayrhofen tot op enkele luttele kilometers. Tot groot jolijt. Die euforie maakt echter al gauw plaats voor dysforie en donderwolken alom. Verkeerde Mayrhofen! Na de nodige woordenwisselingen dan maar GPS-reset en raceke placeren door de bochtige bergen naar onze juiste eindbestemming.

Appartement check-in, bedinpalming, bierzwelging, muziektesting en op verkenning! Al gauw belanden we in Mo’s voor de befaamde Big Plates én big beers. En hoewel er volgens de officiële programmatie nog helemaal niets gepland staat, laten we deze eerste zaterdagnacht niet zomaar voorbij gaan. We komen al meteen een eerste maal terecht in ‘den Brücker’ zoals we zelf zeggen. De originele naam Bruck ’n Stadl krijgen we meestal gewoon niet meer uitgesproken. Na er de nodige natjes achterovergeslagen te hebben, eindigen we met de eerste ‘plakkers’ van de week nog in de toepasselijk genaamde ‘Schlüssel’. Na die dan ook maar letterlijk ‘gesloten’ te hebben, trokken ook wij ons voorlopig terug.

Zondag, eerste dag de sneeuw op. Het weer was weliswaar niet zoals de naam van de dag zelf. Erger nog, wegens mistig en bewolkt kon je geen onderscheid meer maken tussen lucht of piste. Pretty creepy dus. Om het zicht dan maar nóg wat te vertroebelen, belandden we al gauw in de Pilsbar. Dat is zowat dé Snowbombing meetingpoint op de pistes, waar ook de liften van en naar Mayrhofen zich bevinden. Zodra we terug beneden zijn, zoeken we eerst even het lieftallige persmeisje Chloe op om onze accreditaties te bekomen. Met allerlei goodies en een gloednieuwe snowboardvest in hand, doen we nog gauw een tussenstop aan de bar van het Sporthotel. Britse supporters staan er samengetroept om het voetbal te volgen. Wij volgen liever de typische taferelen tot gevolg: een overenthousiaste fan die even vergeet dat hij nog op een vaste barkruk zat toen er een goal viel en zodoende zelf gezicht eerst tegen de grond vloog, eentje die al in dronken dromenland vertoevende mooi gedecoreerd werd, enz. Eveneens tot groot vertier van de leuke locals en shotjes serverende bartenders Jessie en Andy. De officiële festiviteiten gingen deze nacht pas echt van start in de Racket Club. Alwaar wij dan ook niet konden ontbreken. En wederom de toepasselijke sluiting van de Schlüssel. Alwaar de immer shotjesserverende Jessie en Andy ons tot slot nog voorzagen van het ondertussen totaal overbodige slaapmutsje.

Maandag leek eerder zondag wat zon betreft. Dat stond voor een supersnowboardsessie met de Pilsbar als eindpunt. Alhoewel. Met veel toeters en bellen in overvolle liften was de toon voor het verdere verloop al gauw gezet. Van bij de Chinees, over Schotland Yard  toch tot in de Belgische skikotbar, om er dan helemaal een Belgisch feestje van te maken met onze nationale held Netsky.

Dinsdag was de zon net als wij weer van de ‘party’. De Pilsbar was weer het decor van de zotste taferelen, wat zich letterlijk vertaalde in overvolle tafels die het begaven onder het feestgedruis. Na een pittige rit met bevallige Britse boardbabes, belanden we back home. Voor mezelf volgde nu een welgekomen midweek spamoment in de thermen van ons appartement. Anderen zochten na een zonovergoten dag de schaduw op bij DJ Shadow.

Woensdag werd wegens het wellnessmoment werkelijk een wervelwind. Na het gebruikelijke boarden en Pilsbarbezoek, bezochten we vandaag eveneens de fabelachtige Arctic Disco. Op de sounds van Seth Troxler was het bezoekje aan deze iglodiscotheek met ijsmeubilair zeker de moeite waard. Lang blijven zat er echter niet in, want we werden alweer verwacht op het press event. Goe gesoigneerd voegden we ons vervolgens, uitgedost als bronstige brandweerlui, bij de uitgeregende maar vooral befaamde en knotsgek verklede street party. Mits de regen en massaal aanwezige Belgische brandweerlui stond het er al gauw in lichterlaaie. Na nog enkele brandjes geblust te hebben, gaf menig brandweerlui er de brui aan. Ik rook echter nog vuur uit de richting van de Racket Club. En ja, hoor. Daar zorgden Groove Armada en Bookashade voor hitsige sets. Maar ook de Belgische beatwizzards als The Glimmers en Aeroplane wisten de Schlüssel in vuur en vlam te zetten. Kris Menace zorgde nog voor een vurige afsluiter en de onophoudelijke regen voor het nablussen.

Donderdag waag ik me dan nog maar eens naar de Gletsjer. De busrit liet ik animeren door enkele eerder leren kennen Russische meisjes. Zij waren echter al gauw uit het vizier van zodra ik de zonovergoten poedersneeuwvlaktes kon berijden. What a feeling. Meteen in slaap op de bus terug, was dan ook een voorspelbaar gevolg. Na een stevige steak, stak de bende Belgen meteen weer van wal in de Belgische Skikotbar. Omdat die er vrij verlaten bij lag, doopten we hem even om tot selfservicebar. Dit was dan weer het ideale voorspel voor een nieuwe nachtelijke escapade. Die werd al meteen goed afgestoken in de Racket Club, met Doctor P, Skream & Benga, Example en Andy C, en vervolgens stevig doorgestoten in den Brücker met de Crookers en zelfs Fake Blood op het einde, gelukkig maar. Dan alles maar wat gaan minimaliseren op Jamies Jones in de Arena. Alwaar we tenslotte onder volledig nuchtere en vakkundige begeleiding van Jessie en Andy alle mogelijke gangen genomen hebben en gegaan zijn.

Vrijdag is eerst en vooral genieten van de laatste dag op de plank. Dus ook een laatste keer in de Pilsbar. Zonnetje, pistje, pilsje en dansje met de ondertussen doorwinterde Snowbombers. Tot mijn grote verbazing wordt er hierna al meteen gepakt en gezakt om die avond zelf al meteen huiswaarts te keren. Hoewel de laatste nacht zeker nog wat in petto had. Traditiegetrouw wordt die laatste nacht van Snowbombing immers al vroeg ingezet met de Forest Party. Een minifestivalletje in het bos. Dit maal is Dizzy Rascal er de laatste massa opzwepende Britse publiekslieveling. En hoewel dit de ideale voorbode vormt voor een laatste feestnacht en in alle clubs nog een nachtje stevig wordt door gefeest, klonk voor ons de laatste beat in het bos als de gong van het einde en de terugkeer naar België. Tot mijn totale onbegrip. Tot mijn allergrootste spijt. Tot volgend jaar!

Org: Snowbombing - Globalpublicity