Les Paradis Artificiels 2013 – Archive – Fun – The Bewitched Hands
Les Paradis Artificiels 2013
Zénith
Lille

Les Paradis Artificiels 2013 is een jaarlijks muziekfestival, een tiental dagen in Lille in diverse clubs . De mensen van AGDLL zorgen telkens voor een mooi divers overzicht wat het hedendaags muzieklandschap allemaal te bieden heeft . Op de affiche heel wat interessante headlines , alsook ontdekkingen en opkomend talent . Het festival heeft al een uitstekende reputatie opgebouwd .
Muzikale diversiteit, tegenstellingen en aanvullingen, alles kan, een belangrijke troef dus. Vanavond was zo’n voorbeeldje: Archive – Fun – The Bewitched Hands …

Eerste band was van eigen boden , met name The Bewitched Hands ; die ook bij ons al enige airplay heeft verkregen. De groep maakt deel uit van de wind Los Campesinos , Architecture in Helsinki, I’m from Barcelona en grijpt naar de jaren Polyphonic Spree , Broken Social Scene en ‘60s Beach Boys. De sprankelende , aanstekelijke , betoverende indiepop van het Franse gezelschap brengt het nodige optimisme; enthousiasme en vitaliteit door de leuke, luchtige en opgewekte tunes .
Het zestal heeft twee cd’s uit ‘Birds & drums’ en ‘Vampiric way’ , waaruit een 45 tal minuten gretig geput werd. Ze betrokken het publiek telkens bij hun korte vakkundige, frisse, broeierige songs . Prima feelgood , vrolijke muziek die meer dan overtuigend werd besloten met die prachtsingle “The laws of walls”.

Totaal andere stuff hadden we om handen met het Amerikaanse Fun , die met de plaat ‘Some nights’ en de single “We are young” ( op plaat met Janelle Monae) een topper hadden in de hitparades vorig jaar . Fun laat letterlijk een ‘happy feeling’ horen als van The Bewitched Hands , zij het dan op een andere manier; we horen popcommercieel werk met grootse arrangementen en een bombastische gladheid , gedragen door een super enthousiaste band en de helder , indringende , soms hoog uitlatende zang van Nate Ruess . The Sound Of Music (van de familie Trapp) , Queen , Mika, My Chemical Romance, de balladpop van Jason Mraz of een mannelijke Kate Perry drongen zich op bij Fun.
Een spring-in-‘t-veld, dit zestal , waarbij ook de pianist/toetsenist/multi-instrumentalist een belangvolle bijdrage levert in het totaalconcept van de jeugdige band . De samenzang speelt een voorname rol , maar was soms overdreven en over-gemoduleerd.
Stadion pop dus, met een paar goede songs, die een doorwinterde muziekfreak maar deels kunnen raken, maar daar zullen de jonge (gillende) meisjes vooraan weinig boodschap aan gehad hebben, want die hadden hun  avond wel met die ‘bubbelgum’pop als “Out on the town” , “One foot”, “It gets better”, “All allright”, “Carry on” en die doorbraaksingle “We are young” . Op het eind schotelden ze hun liefde aan The Rolling Stones voor met “You can’t always get what you want”, voorzien van een snedige gitaarsoli. Hier zou Sam De Bruyn van StuBru een vette kluif aan gehad hebben, sie …

Tot slot ‘something totally different’ om Les Paradis Artificiels te besluiten, met het Britse Archive (zie pics homepag) die een intense en gevarieerde set boden .
Archive geniet in België niet zoveel bekendheid. Onbegrijpelijk, want de groep heeft een unieke sound en het talent van de muzikanten staat buiten kijf. Ze combineren elementen uit de hiphop, electronic, progressive rock en klassieke muziek en brouwen er een eigenzinnig geheel van. De knisperende en broeierige elektronica die we ook kennen van Radiohead vanaf ‘Kid A’ neemt een prominente plaats in en zorgt ervoor dat elk nummer een gigantische spanningsboog kent.
Dat Archive live nog een stukje snediger en intenser uit de hoek komt bewezen ze in Lille. De spanning was te snijden en je had het gevoel dat elk nummer uit het niets kon exploderen. Opener “Fish” was nog iets te langdradig en zoutloos, maar vanaf “Wiped Out” schoot de band met scherp. De minutieus opgebouwde compositie resulteerde in een koude oorlog tussen synthesizer, percussie en gitaren. Donkere wolken tekenden zich boven de Zénith Arena en na elke climax bleef de dreiging van een kernexplosie in de lucht hangen.
De lichtshow versterkte dit effect nog en zorgde voor een hypnotiserende en psychedelische trip. Vervolgens kregen we het groovy en catchy “System” voorgeschoteld.
De band heeft verschillende genres onder de knie, maar toch hoor je steeds duidelijk dat het om een ‘Archivesong’ gaat. Op het dansbare en uptempo “Hatchet” mocht zangeres Holly Martin een eerste keer opdraven en dat deed ze met verve. Met haar  krachtige en soulvolle stem vulde ze met gemak de hele zaal. Ook in “Violently” met zijn agressieve beats (“When I close my eyes/I think of how you died/Died in me/So violently/Love to close my eyes/Remember how you died/Died in me/So violently”) vertolkte ze een hoofdrol. De mellow violen die op het einde van het nummer opdoken, zorgden voor een mooi contrast, iets waar Archive wel vaker mee speelt.
Het catchy “Fuck U” was nog zo’n hoogtepunt. Doordat de vocalen zich ergens tussen zingen en rappen bevonden zat er een aanstekelijke flow in het nummer en het refrein “So fuck you anyway” smeekte om luidkeels meegekeeld te worden. “Bullets” was dan weer helemaal opgebouwd rond een pianomotief en begon rustig, maar eens de synthesizer inviel, transformeerde de song in een allesverzengende draaikolk. Een betere afsluiter van de reguliere set konden we ons niet bedenken.
De band kwam gelukkig nog terug om “Dangervisit” te spelen, dat van start ging met emotionele zanglijnen maar halfweg overging in hevig gitaargeweld en schreeuwerige vocalen.
Archive zette de puntjes nog even op de ‘i’ en wij waren Fun al lang vergeten.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/archive-12-04-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/fun-12-04-2013/

Organisatie: Agauchedelalune, Lille (ikv Les Paradis Artificiels)