Roots & Roses Festival 2013 – Rootsmuziek op zijn plaats!
Roots & Roses Festival 2013
Terrain Ancien Chemin d’Ollignies
Lessines

De Dag van de Arbeid betekent in Lessines niet enkel kermis, maar ook het Roots & Roses Festival  dat zich afficheert als het festival waar men zich goed voelt. En ook deze editie illustreert hoe men daar telkens beter in slaagt. Op het gezellig ingericht sportterrein aan de Ancien Chemin d’Ollignies staan twee ruime concerttenten voor Roots en Roses, een ruime restauranthal met kraampjes waar enkel kwaliteitsvolle producten worden aangeboden. Nee, hier geen veel te duur aangeboden festivalrommel, maar een pallet aan gerechten en dranken (ook trappisten !) om u tegen te zeggen. Er is zelfs een weide met ligzetels en met het zonnetje paraat werden die gretig ingenomen. 
Musiczine liet Lode (L) en David (D) van de Ndl redactie los op dit festival. U leest hieronder hun relaas.

De opener van het festival was onaangekondigd Rockin’ and drinkin’ guys (B). Blijkbaar had Hillbilly Moon Explosion moeten afzeggen, waardoor er wat in het programma geschoven is. Dit Doorniks drietal brengt goedgemutste rock’n’roll uit de jaren ’50 en rockabilly en deed de Roses tent al eens shaken. Best een aangename start voor een festival. (D)

Daarna was het de beurt aan Larry & His Flask (VS) in de Rootstent. Deze bende Amerikanen brengt  een mix van blues, folk en punk op een stevig energiek tempo. Niemand zit op zijn gat bij deze band, zelfs de drummer niet! We lopen al de tourdata af om nogmaals te kunnen genieten van deze zotte bende. (D)

Door het verdwijnen van Hillbilly Moon Explosion was Bertrand Lani & Band (B) aan de beurt. Bertrand Lani is de jongere broer van Fred ‘& The Healers’ Lani. Beide broers speelden samen bij Superslinger, ondertussen werkt Bertrand solo met een heel persoonlijke stijl, gebaseerd op hedendaagse Americana folk. Iets minder onze meug, hoewel we hun Ramones cover “I don’t wanna grow up” vanop de zonnige ligweide wel konden smaken. (D)

Bij de prospectie van de festivalaffiche had het zootje ongeregeld van The Urban Voodoo Machine (UK) onze nieuwsgierigheid gewekt. Aangekondigd als een even onwaarschijnlijke als geslaagde mengeling van een blues druipend van rock’n roll en gipsyklanken en feest op het podium, lagen de verwachtingen hoog. En wow werden die ingelost. De elfkoppige band brengt een burleske carnavalshow vol sexy majoretten, zigeuners en zelfs een groene door Frankenstein gefabriceerde drummer. Goed amusement waar het publiek van aan het dansen ging en dat achteraf resulteerde in een hoge merchandiseverkoop. Albums te plaatsen bij Bourbon soaked gypsy blues bop’n’stroll. Hoewel, toen we de groene drummer tegen kwamen in de restauranthal het eerder Bush soaked gypsy blues bop’n’stroll was. (D)

The Urban Voodoo Machine (UK) kwamen rechtstreek vanuit de Uk hun carnaval verder zetten. Deze gimmick hangt samen van de flauwe grappen en clichés en doet een poging tot een feestelijk balkanorkest, die echter bijlange niet het niveau van onze Kortrijkse Vetex haalt. Daarvoor spelen ze iets te onsamenhangend. Maar met hun elven op het podium weten ze het publiek heel goed te amuseren. Je krijgt zowaar zin in whisky. Varieté van je reet dus. (L)

Het opkomend Belgisch talent Madé J deed wat van hem werd verwacht. Hij is zoals die dekselse Gotye ook half Australisch, maar brengt gelukkig welgemeende rechttoe rechtaan punk met een bluesy en rockabilly onderbouw. The Cramps dus. Zelfs zijn stem deed aan wijlen Lux Interior denken. Zijn “Down On The Street” cover van The Stooges miste wel wat power, maar over het algemeen een  puik concert. (L)

We kregen niet alleen een palindroom met Amarak IAB met Bai Kamara (B), maar vooral een portie secure Chicagoblues bezongen met een soulstem. Deze perfecte muziek is perfect voor perfecte mensen, maar alles is te puur en te clean waardoor we de bezieldheid missen. Blues in een Armani-pak, maar het mag best iets ruiger. (L)

John Schooley & his one man band (VS)  zorgde voor de  eerste grote verrassing van dit zeer sympathieke festival. Hij loopt, tapet, dubt en speelt als de beesten,  . Heerlijk, eerlijke, rauwe en traditionele blues, alles door één man gespeeld die een fantastische unieke sound creëert. Splitten zal hij niet. (L)

Tegen 17u was het de beurt aan Slim Cessna’s Auto Club (VS). Van deze band hadden we in 2010 zo genoten dat we ze deze keer niet wilden missen, al was het maar om te zien of ze terug zouden dollen met de security en oh yes they did! Het is duidelijk dat deze Baptisten bekend staan als één van de beste live acts in de huidige Amerikaanse scène. Hoewel het verrassingseffect natuurlijk niet hetzelfde was als in 2010, was dit terug een sterk concert en deze keer konden we meezingen. Get a little higher, get a little higher … (D)

Slim Cessna’s Auto Club (VS) deed mij nog het meest aan de beginnende Sixteen Horsepower denken. Banjo, contrabas en verschillende stijlen (folk, rock, soul en country) door elkaar. Passie en vuur, door twee zangers gebracht. Eugene Edwards on speed. Heel bezwerend en zeker een van de beste live bands. Halverwege viel het concert wel even stil toen ze even zoals hun godfather persé the preachy stuff wilden en zowaar een gebed begonnen. Jezus! Gelukkig hebben deze voortreffelijk muzikanten zich snel herpakt. (L)

Daarna stonden de The Godfathers (UK) op het programma. Heel eerlijk, ze zouden er beter mee ophouden. Fout gevoerde nostalgie zonder enig spoor van begeestering. Een beetje als De Kreuners die een ode aan Johnny Cash brengen. Ze kenden een verdienstelijke surfing start, maar enkele minuten later viel het concert als een kaartenhuisje in elkaar. Het was lang wachten op een heel (f)lauwe versie van hun wereldhit “Birth, school, work, dead”. Helaas zijn ze vooral dat laatste en op de koop toe krijgen we nog een waanzinnige verkrachting van Lennon’s “Cold Turkey” in de strot geramd. (L)

The Reverend Peyton’s Big Damn Band (VS) is in één woord: GREAT! Een ware verademing na de  losers, hierboven beschreven Waanzin op het podium met americana, deltablues en hillbilly. Heerlijke interactie met het publiek, dat Peyton al rap op de handen droeg. Op het podium een drummer die alles als een welgeoliede locomotief stuurt, een gezellige dame met een wasbord en een bebaarde en behaarde medemens die de leukste dingen uit allerlei gitaren, de ene al wat specialer en zelfgemaakter dan de andere, haalt. Nikske truuk, nikske computergestuurd, zijn duim bast en de andere vingers doen de rest. Heerlijk begeesterend, maar zo energievretend dat het zowaar moeilijk een volledig concert vol te houden valt. (L)

Tijd voor kwaliteitsvoedsel om de innerlijke mens te versterken hadden wij The Godfathers links laten liggen, maar The Reverend Peyton’s Big Damn Band (VS) wilden we zeker zien. Dit was een excellente keuze. Dit drietal uit Indiana brengt een energieke show op unieke muziekinstrumenten; het wasbord en een reeks (zelfgefabriceerde) gitaren. Het publiek was mee! (D) 

Jim Jones Review (UK) kwam nieuw werk voorstellen en deed dat met verve. Een Bonn Scott voice en ouderwetse rock met piano worden in een nieuw jasje gegoten. Het vijftal, dat zijn naam ontleent aan de obscure sekteleider die begin jaren ‘70 een dikke negenhonderd volgelingen de cyanidedood injoeg, trakteerde ons op een stomende set waarbij er niet meer of minder blues en rockabilly a la Datsuns en Stooges wordt gespeeld. Noteer hierbij dat er in Lessen nog geen Schauvlieghes rondlopen en de band zich dus geen reet hoefde aan te trekken van het aantal decibels. U begrijpt nu al dat superlatieven zullen te kort schieten. Laat mij het maar georkestreerde chaos noemen. Het klinkt allemaal rommelig, maar het is het absoluut niet. Tot slot bracht deze bastaard zoon van Scott en Robinson nog een heerlijke Elvis-ode. (L)

The Stranglers (UK) vormden de afsluiter van Roots & Roses 2013. De organisatie had hen gevraagd een semi-akoestische act te brengen, zoals op hun live-album dat ze opnamen in Brugge (2012). Alle respect voor de jaren ervaring en grote naam, maar dit leek totaal zinloos.  Een volledige ster van dit mooie festival  gaat verloren door het belachelijke unplugged optreden van een vijftal dat zich The Stranglers noemt, maar in de verste verten er niets meer mee te maken heeft. Dit is eerder goed voor recepties van malafide banken of ergens in een naar oude vesten ruikende casino aan de Opaalse kust. (L)

Een dagje Roots & Roses gaf ons niet enkel wat kleur door de aanwezige zon, maar maakt duidelijk dat heel wat festivals hier kunnen uit leren wat sfeer en cathering betreft. Geen grote merken die de weide kleuren met banners en vlaggen. Enkel fruitsap en water uit de regio, regionale bieren (Maredsous, Trolle, Bush, Rose, Chouffe, Moinette etc...) en pils van Brouwerij Dupont. Een vijftigtal koks die het eten ter plaatse klaar maken. Verser dan vers, lekker en zeer betaalbaar. Verder een relaxte sfeer met een goed programma, tegen een eerlijke prijs. Graag tot volgend jaar.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/roots-roses-2013/

Organisatie: Roots & Roses, Lessines