Les Nuits Botanique 2013 – Lou Doillon - Engelstalige folk uit Frankrijk
Les Nuits Botanique 2013
Koninklijk Circus
Brussel

Na halfzus Charlotte Gainsbourg,  waagt zich nu ook model en actrice Lou Doillon aan een muzikale zijsprong. Vorig jaar bracht deze telg uit de Birkin-clan het debuutalbum ‘Places’ uit, geproduced door Etienne Daho. Het leverde haar bij de zuiderburen meteen een Victoire op voor beste vrouwelijke artiest. Lou Doillon vertoefde jaren in de schaduw van haar succesvolle bloedverwanten, tot ze in 2006 de Orpheus in zich ontdekte in New York. Sindsdien sleutelt ze voortdurend aan nieuwe nummers en groeide het zelfvertrouwen voor een eerste soloplaat.

In tegenstelling tot haar zus – die zich het liefst verbergt achter een mengpaneel – lanceert Lou Doillon zich als een volwaardige singer-songwriter, begeleid door een uitstekende live-band. In het Koninklijk Circus plaatst ze zichzelf schijnbaar zonder moeite in de schijnwerpers, alhoewel haar bindteksten en stage attitude nog wat onzekerheid niet kunnen verbergen. “One Day After Another”, een mid-tempo nummer over het hectische leven van alledag en de nood om af en toe halt te roepen, heeft een leuke melodie en kabbelt als een bergbeekje. De zangeres zingt niet echt – ze spreekt poëtisch melodieus op het ritme van de muziek – met een stem die varieert van hoog en scherp naar laag en zwoel. Soms laat ze die lage bas uitspinnen, wat erg grappig klinkt. De ballad “Jealousy” heeft een jazzy ondertoon, terwijl “Make a Sound” dan weer heel erg folky klinkt. De single “I.C.U.”  over een onbeantwoorde liefde die ze ten onrecht waarneemt in het stadsgewoel, is een waardige ballad met catchy refrein die  luidkeels wordt meegezongen.
Een concert van anderhalf uur kan ze nog niet brengen met haar debuutalbum, dus laat ze ook wat covers op ons los, een akoestische versie van “Should I Stay and Should I Go” van The Clash en ook “I Go To Sleep” van de Pretenders passeert de revue.
Hoogtepunten van de avond komen op het einde met onder meer “Hushaby”, een song over hoe kinderen op een bepaald moment in het leven de verzorgende rol van hun ouders overnemen. Lou Doillon refereert daar misschien naar de momenten waarop ze stiefvader Serge Gainsbourg  in bed moest leggen na een nachtelijke escapade met teveel drank? “Places” heeft een mysterieus pianomelodie en leidt tot een soort psychedelische climax, waarbij de zangeres mee beweegt met lijf en haar – stijlvol en charismatisch in een wit hemd met opgestroopte mouwen, bretellen en jaren ’80 blazer – wat nog extra cachet aan het nummer geeft.
Bij het derde bisnummer geeft Lou Doillon nog haar ongezouten mening over het dronkenschap. “J’adore les moments pathétiques”, declameert ze, “Si on est bourré, on le sait et on est fier!”, waarna ze de prachtige ballad « Real Smart » inzet.

Ondanks het atypisch stemgeluid overtuigt Lou Doillon moeiteloos met haar zelf geschreven repertoire, waaraan altijd een donker kantje zit. Ze hoeft zich nu alvast niet meer de ‘vilain petit canard’ van de familie te voelen.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lou-doillon-12-05-2013/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)