Graspop Metal Meeting 2013 – zondag 30 juni 2013
Graspop Metal Meeting 2013
Festivalterrein
Dessel

De laatste dag was aangebroken, en toen ik op mijn programmalijst keek, zag ik niet direct iets dat mij in het begin van de dag aansprak om te zien, of een band dat ik kende…dus een beetje de verschillende podia afschuimen was het resultaat…

Ik begon met Pretty Maids uit Denemarken, de melodische heavy metal band die opgericht werd in mijn geboortejaar 1981 en ondertussen al 13 studioalbums heeft uitgebracht. Live vond ik er niet zoveel aan hebben, omdat er weinig schwung te bespeuren werd…mss ook dat 2 slopende dagen reeds op menig mensen vat hadden gekregen of dat deze muziek niet zoveel om het lijf had.

In Marquee I kleurden de lichten donker, want het was de beurt aan de duistere en meeslepende gothic/doom metal van Moonspell. Met krakers als Wolfheart en Under Satanae vond ik het de moeite waard om deze Portugezen eens aan het werk te zien tijdens daglicht. Het publiek ging rap mee in de donkere sfeer en het werd nog zwarter in de tent toen klassiekers als “Opium”, “Vampiria” en “Alma Mater” ten gehore werden gebracht! Leuk optreden, al denk ik dat het nog leuker zou zijn mocht je de wolven buiten horen huilen onder het maanlicht.

In de Metal Dome was niet zoveel volk samengetroept om de stoner metal/rock van Red Fang te beluisteren. Gelukkig hebben ze daar een bar, zodat ik ook rustig vanop de zijlijn kon toekijken wat voor mij een totaal onbekende band was. Leuk, maar meer ook niet deze zware stoner rock.

Navolgend ging ik eens piepen in Marquee II waar de duistere black metal van God Seed uit de boxen kwam. Deze band werd opgericht omdat blijkbaar de bandnaamrechten van Gorgoroth niet meer gebruikt mocht worden. Je kunt ze inderdaad ongeveer vergelijken met Gorgoroth en de karakteristieke kop van Ghaal blijft er demonisch uitzien, ook al probeert hij hem te camoufleren met schmink. Black metal terwijl de zon er begint door te komen, de wereld op zijn kop, maar ik kon hun optreden wel smaken.

Om 17u15 begon Corey Taylor aan zijn tweede opwachting in éénzelfde weekend op éénzelfde festival, want de zanger van Slipknot heeft uiteraard nog een andere band waar hij veel tijd insteekt namelijk Stone Sour die gecatalogiseerd wordt onder de ‘alternatieve’ metal. Nummers als “Absolute Zero”, “Made of Scars” en “30/30 – 150” werden onder luid applaus onthaald, maar voor mij was de uitschieter toch wel de cover van Black Sabbath genaamd “Children of the Grave”. Eerlijk gezegd is dit ook niet mijn genre van muziek, dus ik vond het een beetje flauwtjes, en ik dacht af en toe toch dat Taylor stemproblemen had. Misschien het nadeel van in twee bands te zingen…

Terug in galop naar Marquee II want niemand minder dan Unearth stond hun fans op te wachten. De metalcore van deze Amerikanen sloeg voor mij vorig jaar in als een bom, en hopelijk konden ze dit ook vandaag evenaren. En ja hoor, opnieuw sloegen de breaks je om de oren en werden de mensen in de tent wakker geschud. En idem als vorig jaar vond ik dat volgende nummers er bovenuit staken: “Endless”, “The Great Dividers” en “Black Hearts Now Reign”. Deze mannen staan nu definitief in mijn geheugen gegrift als een killer live-band! Horns up!

Toen ik terugkwam waren de Zweden van In Flames al hun muziek gestart. Melodische death metal gecombineerd met grunts, hoge uithalen en synthesizers…voor elk wat wils dus, en dat was er klaarblijkelijk ook aan te zien want de weide stond vol. Zanger Anders Fridén wou een recordpoging crowdsurfen neerzetten, en vanop een afstand gezien zal hij niet ver in de buurt gezeten hebben. De muziek van deze mannen werkt aanstekelijk en nummers als “Trigger”, “Fear is the Weakness”, “Deliver Us” en afsluiter “Take This Life” deden het gejoel alleen maar stijgen! Mooi werk van deze Zweden.

Er stond al een hoopje volk om de nieuwe band van Jason Newsted op te wachten. Aangezien het debuutalbum pas op 6 augustus 2013 het licht zal zien, zullen velen enkel de nummers van de EP ‘Metal’ kennen. Ook ondergetekende heeft enkel nog maar de EP beluisterd, dus was ook ik benieuwd wat we voorgeschoteld zullen krijgen. De opener was een nieuw liedje, maar klonk wel redelijk aanstekelijk, maar opvolger “Soldierhead” deed menig hoofden headbangen. Een lekkere riff zit hier toch wel in verwerkt hoor! Bij “Godsneak”, “King of the Underdogs” en “Skyscraper” gingen de handjes nog spontaan in de lucht, maar bij de andere nummers bleef het helaas wat koel met als oorzaak dat er redelijk wat volk het voor bekeken hield. De aanhouders winnen altijd, want wie tot de laatste noot in Marguee II bleef staan, kreeg onverwachts nog “Whiplash” achter de kiezen gepropt. Spijtig voor Newsted, maar had zijn debuutalbum reeds beschikbaar geweest, hij had meer lof gekregen denk ik! Uiteraard ga ik ook akkoord met de mensen die hun plekje wilden bemachtigen om de Goden van Iron Maiden aan het werk te zien.

Inderdaad, Iron Maiden met mascotte Eddie altijd in de buurt, was na 5 jaar afwezigheid terug afgezakt naar Dessel om te tonen dat ze ons nog niet vergeten zijn. Zoals iedere Maiden adept weet, begint hun show altijd op de tonen van “Doctor Doctor” van de band UFO, ditmaal samen met een beeldfragment over wolken en natuurbeelden…waarna “Moonchild” de massa hysterisch maakt. Ikzelf had wel wat bedenkingen, want Bruce was er niet bij vanaf het begin met zijn stem. Gelukkig was dit maar voor enkele tellen, want hij herpakte zich en toonde dat hij “Moonchild” nog steeds aankan. “Can I Play With Madness” schalde uit de boxen en ja, dat is gewoon een meezinger van formaat. Bijna een ganse wei dat alle teksten van een set vanbuiten kent…chapeau!
Iron Maiden is gekend en geliefd ongeacht welk metal genre je graag hoort, dus nummers als “The Prisoner”, “2 Minutes to Midnight”, “Wasted Years” en “The Clairvoyant” die nog niet zo van de bekendste zijn werden warm onthaald. Uiteraard geen Iron Maiden zonder hits als “The Trooper”, “The Number of the Beast” en “Iron Maiden” uit de oude doos waarop iedereen headbangt! Steve Harris, Bruce Dickinson, Nicko McBrain, Dave Murray, Adrian Smith en Janick Gers zetten de weide van Graspop in vuur en vlam en ondergetekende ging op zijn knieën tijdens “Afraid to Shoot Strangers” waarbij de solo in het midden van het nummer door merg een been gaat. Een bis-ronde is vaste kost voor Iron Maiden en zodus werden volgende nummers nog op het publiek afgevuurd: “Aces High”, “The Evil That Men Do” en “Running Free” die nogmaals over ganse de weide werd meegezongen. Schitterend optreden, een decor om u tegen te zeggen, gewoon, Iron Maiden op zijn best! Dit optreden zal nog lang nazinderen!

Wie dacht dat het erop zat kwam van een kale reis thuis, want er waren nog 2 headliners te bezichtigen nl. King Diamond en Testament. Opnieuw een verschrikkelijke keuze voor ondergetekende want King Diamond is een bron van spektakel, terwijl de Bay Area thrashers van Testament mijn thrash hart sneller doet kloppen. Zoals het spreekwoord zegt: volg altijd je hart, stond ik dus enkele minuten later al te moshen op kleppers als “More Than Meets the Eye”, “The Preacher”, “Dark Roots of Earth” van hun recentste schijf, het moddervette “Into the Pit”, “Over the Wall”, “Disciples of the Watch” en “Alone in the Dark”.
Testament maakte voor iedere toeschouwer nogmaals het beest in zich wakker om eindelijk te besluiten dat graspop 2013 er bijna opzat. Gelukkig is er voor velen nog steeds de Metal Dome After Party om de laatste streepjes energie op je batterij  (lees: drankbonnen) op te souperen! Graspop, tot volgend jaar en stay metal!

Beste bands voor mij op zondag 30 juni waren ongetwijfeld Iron Maiden en Testament!

Organisatie: GMM, Dessel