Graspop Metal Meeting 2013 – zaterdag 29 juni 2013
Graspop Metal Meeting 2013
Festivalterrein
Dessel

Dag 2 van Graspop werd afgetrapt, en opnieuw was het niet zo’n gezellig weer. In plaats van enkel een T-shirt te dragen had menig man en vrouw ook hun regenjas meegezeuld.

Openen deed ik met Sylosis in de Metal Dome…ook een band die voor mij een verrassing was. Deze bende uit Groot-Brittannië speelt thrash metal met een grote portie industrial aan toegevoegd. Het tempo was retestrak en de melodische uitbarstingen smaakten naar meer. Zoals iedere band vroeg op de dag was enkel een 40-tal minuten weggelegd voor hen en voor mij was dit een positieve eerste kennismaking. Tijdens de trip naar het hoofdpodium stopte ik een tijdje aan de Marquee I om Amaranthe te beluisteren, maar de Zweedse Power metal kon mij niet direct bekoren, in tegenstelling tot hun lekkere frontvrouw.

Ik verliet Marque I dus om de band Rockstar op de mainstage te keuren…Wel, wat kunnen we zeggen over Rockstar? Punt 1: de band bestaat uit 5 gekende rockmuzikanten waarvan de zanger Tim ‘The Ripper’ Owens is, onder meer bekend van zijn korte periode bij Judas Priest, Dio Disciples en Iced Earth, vergezeld van Keri Kelli gekend van zijn werk bij Alice Cooper, James Kottak van Scorpions, bassist Rudy Sarzo die zijn strepen verdiende bij bands als Ozzy, Quiet Riot, Dio en Whitesnake en toetsenist Teddy Andreadis van Guns ‘n Roses . Punt 2: dat deze band nog geen album heeft, maar de setlist bestond uit covers van bands waarvan ze vroeger deel uitmaakte zoals: “Hell Bent for Leather” (Judas Priest), “Lock up the Wolves” (Dio), “Mr. Crowley” (Ozzy) en “Big City Nights” (Scorpions) om er maar enkele te noemen. Leuk om eens toeschouwer te zijn van deze band, maar geef mij toch maar de originele!

In Marquee I stond Tankard geprogrammeerd, en wie die band kent weet dat ze live altijd met volle overgave hun muziek brengen. En ik moet zeggen, Tankard staat bij mij genoteerd als één van de beste bands op Graspop dit jaar door hun show. De strandbal werd in het publiek geschopt en de sfeer zat er meteen in. Tankard staat voor thrash metal waarbij humor, alcohol en party’s centraal staan. Drummer Olaf Zissel stal de show met zijn uitmuntend drumwerk en zanger Gerre danste als een jong veulen en riep sporadisch een jonge deerne op het podium voor een innige danspartij. Met nummers als “Zombie Attack”, meezinger “Stay Thirsty”, “Rules for Fools” en “Rectifier” op de setlist kon je niet anders dan meedoen in het feestgedruis en zeker niet als ze afsluiten met “(Empty) Tankard” waarbij duizenden kelen brullen ‘We’re gonna drink some WHISKEY; We’re gonna drink som BEER’! Geslaagd, fantastisch, geniaal, …kortom gewoonweg super!

De volgende band die op mijn to-do-lijst stond was Steak Number Eight. De jeugdige band die in een ijltempo bekend werd heeft onlangs een nieuw album uitgebracht getiteld ‘The Hutch’, maar stonden oorspronkelijk niet bij de basisbands van Graspop. Wegens het afvallen van Overkill kregen ze de kans om hun kunnen te tonen in Marque I. De muziek die deze mannen creëren is niet voor iedereen weggelegd, want de stonerrock is ook zo’n genre die je al dan niet ligt. Geopend werd er met “Cryogenics” gevolgd door het geweldige “Dickhead”. De melodieën van deze jongens zijn perfect op elkaar afgestemd en de sfeer die ontstaat klinkt lekker log. Andere bekende nummers waren voor mij dan persoonlijk afsluiters “Exile of Our Marrow” en “Pyromaniac”. Maar het meest voorkomendste commentaar dat mij werd toegefluisterd was dat deze muziek na een half uur een beetje te eentonig begint te worden omdat de opbouw van de nummers veelal hetzelfde is. Maar ja, je kunt niet voor iedereen goed doen…

Ik stevende richting Metal Dome want de black/thrash metal van de Noorse band Aura Noir ging beginnen. Persoonlijk heb ik nog geen plaat van hen, maar gelukkig kun je tegenwoordig altijd te rade gaan op het wereldwijde web haha. Wat ik hoorde via youtube en consoorten beviel me, dus voor mij een goede reden om deze band te checken ;-) Sinistere thrash waarbij vliegensvlugge vingers broodnodig zijn, je nekspieren reeds op voorhand tegen een stootje moeten kunnen en de vocalen tergend diep je lichaam binnendringen. Dit is mijn korte samenvatting van deze band, want live klinken ze als een denderende trein!

In Marque II stonden de hardcore-troepen reeds paraat want Agnostic Front had zich geïnstalleerd voor een gezellig familie-uitje. Hitjes als “My Life My Way”, “For My Family” en “Gotta Go” zorgden voor de nodige circlepits (die verplicht waren door ouwe rot Roger Miret) en het niveau ging nog een beetje meer in de lucht toen Philip Anselmo (ex-Pantera – nu Down) zich bij de band samenvoegde om samen het nummer “Crucified” (cover van Iron Cross) te brullen. Eindigen deden ze in schoonheid met de ‘Ramones cover “Blitzkrieg Bop”.

Ik vervoegde mij vooraan bij de die hard fans van Lock Up, de grindband waar vooral zanger Tomas Lindberg (ex At The Gates) en Shane Embury (Napalm Death) de meest bekenden zijn van deze band. Als je deze mannen kent weet je dat hun muziek vonken geeft waarbij de adrenalinestoten je misschien wel een hersenbreuk kunnen toedienen. Met hun recentste album (Necropolis Transparent) op zak waren ze klaar voor de strijd. “Brethren of the Pentragram” onstak de vlam om pas te doven wanneer hun hit “Afterlife in Purgatory” de menigte voor de laatste keer in het zweet zette. Opnieuw zo’ n band waarbij je denkt: miljaar, hoe flikken ze het toch? Dit optreden was een must see voor grindcore fans!!

Helaas had ik nu wel een dilemma, waarop het antwoord altijd slecht is…Down of Hypocrisy in beide Marquee’s op hetzelfde tijdstip? Ik heb gekozen voor Down, maar spijtig genoeg hoorde ik dat Hypocrisy de pannen van het dak speelde, iets wat ik niet direct kan zeggen van Down. Oké, Philip Anselmo is een legende, de meester die menig metalfans de goede richting heeft getoond, maar met dit optreden zal hij niet zoveel nieuwe zieltjes gewonnen hebben vrees ik. Qua setlist geen probleem, uitgezonderd dan dat ik “New Orleans is a Dying Whore” niet gehoord heb, want nummers als “Lifer”, “Witchtripper”, de ode aan wiet “Heal the Leaf”, “Stone the Crow” en afsluiter “Bury me in Smoke” zijn allemaal vette songs. Helaas liet hij het publiek meer brullen en werkte het na een tijdje op mijn systeem dat hij constant met zijn microfoon, tot bloedens toe, op zijn voorhoofd aan het hameren was, iets wat uiteraard gepaard gaat met een constante ‘plofklank’ die boven de muziek uitstijgt. Neen, ik haat keuzes maken!

Okay, kater wegspoelen en naar de ‘eagleshow’ gaan kijken van heavy metal pioniers Saxon. Al vanaf de 1^e maal dat ik Saxon mocht aanschouwen vond ik dit er al een oude band uitzien, maar klaarblijkelijk zijn Biff Byford en co niet meer in staat om nog meer te verouderen. Qua spelvreugde en muziekkunde kunnen menig metal artiesten hieraan een puntje zuigen, want zoals traditiegetrouw speelde Saxon een thuismatch. Vocaal gezien één van de zuiverste stemmen die ik ken, en iedereen kan meebrullen met hun nummers, waardoor deze band zo’n grote groep volgers heeft. Zoals bv “Power & the Glory”, “Heavy Metal Thunder”, “Denim and Leather”, “Motorcycle Man” om er zo maar een paar te noemen. En toen zaten we nog maar halfweg, want hits als “Stand up and Fight”, “Strong Arm of the Law” (waarbij een zee aan vuisten te spotten was), de absolute meezinger “Wheels of Steel” en “Crusader” waren als laatste op hun setlist geplaatst. Afsluiten deden ze met “Princess of the Night” waarbij een ganse weide het verhaal van de stalen reus tot het einde mee scandeerde! Saxon toont altijd hoe het moet, en ik ben blij dat ik deze band al jaren volg! Respect!

Ik was nog aan het nagenieten toen Iced Earth of P.O.D. hun troeven op tafel legden in de Marquee’s, maar helaas ben ik niet zo’n fan van P.O.D. (alhoewel ze blijkbaar een deftige show hebben neergezet), alsook niet van Iced Earth zonder Barlow omdat ik vind dat ze zonder hem hun typische bandgeluid kwijt zijn.

Stipt om 23u30 stond het geweld van Slipknot klaar achter de coulissen, om er direct een lap op te geven met de tonen van “Get Behind Me Satan and Push”. Zanger Corey Taylon had 1 vraagje voor zijn volgelingen nl. ‘Are We going to tear this stage down’ en zodoende was de eerste moshpit een feit. Helaas is mijn muziekkennis omtrent Slipknot niet zo breed en ben ik enkel bekend met nummers als “Wait and Bleed”, “Psychosocial” en “Spit it Out” maar vandaag zat de schwung er direct in en was alles duidelijk hoorbaar. Velen zijn tegen Slipknot, en ja, ook ik ben niet direct fan nummer 1, maar telkens geeft ik hen een nieuwe kans. Een kans die ze met beide handen hebben gegrepen, want hun enthousiasme, bruutheid en breaks hadden dit keer zelfs impact op mij. Er was 1 kippenvelmoment toen ze bij “Dead Memories” een eerbetoon hielden aan hun gestorven kompaan Paul Gray door ‘#2’ op het scherm te projecteren. De podiumstukken en aanverwanten van Slipknot zijn altijd leuk om te aanschouwen en deze keer volg ik de meesten die dit een geslaagd optreden vonden. Om het in hun woorden te zeggen, het was (sic)!

Beste bands voor mij op zaterdag 29 juni waren Lock Up, Saxon en stipt op nummer 1: TANKARD

Organisatie: GMM, Dessel