Graspop Metal Meeting 2013 – vrijdag 28 juni 2013
Graspop Metal Meeting 2013
Festivalterrein
Dessel

Zoals jaarlijks en met de nodige blijheid, was ikzelf in naam van Musiczine opnieuw aanwezig op het Belgisch metalfestival van uitstek, Graspop Metal Meeting. Dit jaar was er nog meer randanimatie voorzien, want er waren voor de liefhebbers volgende leuke extraatjes te ontdekken namelijk een stand met enkel maar zware bieren, een restaurant waar je de buik kon vullen met bbq, vliegertjes, boksauto’s en een ‘raging bull’ waarbij je lenigheid van je lichaam kon uittesten.

De organisatie had opnieuw een resem leuke namen op de affiche gezet en hierover kun je nu een verslag lezen: terwijl de ‘metal top 50’ nog in mijn kleren zat, waarbij uiteraard Iron Maiden en Metallica de 1^e twee plaatsen hadden bezet, en ik ontwaakte tussen de regendruppels ‘s morgens in mijn tentje was het opmerkelijk stil in vergelijking met vorige jaren. Waarschijnlijk lagen de meesten nog knus en warm ingeduffeld te dromen in hun tentje…soit, mij niet gelaten, maar ik had honger in muziek en tot grote tevredenheid zag ik dat Generation Kill hun opwachting ging maken in de ‘Metal Dome’.

Generation Kill, de band zelf zei mij niet direct wat, maar als je een band aan het werk kunt zien waarbij Rob Dukes medeoprichter is, dan weet een thrash fanaat het wel. De mix van crossover en thrash sloegen niet in als een bom, maar tijdens hun 40 minuten durend optreden vlogen de solo’s je wel om de oren. Zeker een band waar ik wat meer van wil ontdekken om dan een objectieve mening te geven…

Ik trok naar de ‘Mainstage’, waar thrash oudjes Heathen van de USA klaar waren om erin te vliegen met slechts 3 full-length albums op hun conto, waarbij hun laatste langspelers (‘The Evolution of Chaos’) maar liefst 18 jaar op zich liet wachten, en voor mij hun beste album ‘Breaking the Silence’ is. Instrumentaal was aan deze Amerikanen niets op te merken, helaas waren de vocalen van Mr. White niet toonvast en leek het of hij op momenten niet mee was in de flow van de gitaarpartijen. Tijdens een zaalconcert heb ik hem alvast veel beter zien zingen, dus ik zal het maar op het vroege uur steken wanneer ze aan de bak moesten. Neen, ik was een beetje ontgoocheld…

Een klein uurtje later stond ik opnieuw aan mijn favoriete bar die uitkeek richting Mainstage, tevens een bar waar de vrijwilligers een dikke pluim verdienen voor hun sociale vaardigheden en doortastende pogingen om mijn West-Vlaamse taaltje onder de knie te krijgen ;-) Grave Digger stond al paraat en ik moet zeggen, ik ben daar deftig van verschoten. Oké, ik ken de band wel al van horen, maar op plaat was ik niet direct voorstander van deze bende grijsaards die power metal als uithangbord hebben. Maar vooroordelen daar heb ik weinig kaas van gegeten, en achteraf gezien moet ik zeggen dat dit een sterk optreden was, met een goede setlist in mijn ogen waarbij “Clash of the Gods” en “Highland Farewell” mij het meest plezier bezorgden.

Swedish old school Death metal…ja, ik moet er geen tekening mee maken zekers. Unleashed, de enige echte death metal band vandaag op de bandlijst, had al veel volk richting Marquee I gelokt. Logge stukken afgewisseld met meer thrash-georiënteerde gitaarpartijen, gekoppeld aan de brute stem van Johnny Hedlund. Deze Zweden beukten de tent plat en met nummers als “Death Metal Victory” en “Hammer Batallion Unleashed” werden de fans getrakteerd op de passende mokerslagen. Machtige set en uitvoering van deze mannen en de aanwezigen zullen mijn opinie hieromtrent wel goedkeurend bevestigen!

Terug nu naar de mainstage waar de Duitse power/heavy/happy metal van Helloween veel volk naar voren lokte. Vorig jaar had ik die mannen op een ander festival gezien waarbij hun optreden voor mij persoonlijk op niks trok. Gelukkig was het deze keer anders, want zeg nu zelf, met albums als ‘Walls of Jericho’, ‘Keepers of the 7 Keys I, II en III’ en ‘Better then Raw’ kan je volgens mij toch onmogelijk de bal misslaan. Achteraf gezien hebben Mr. Weikath en co hun setlist vooral gebaseerd op oud materiaal want kleppers als opener “Eagle Fly Free”, “Power”, “Dr. Stein”, “I Want Out” en de tophit “Future World” werden aangeboden aan de massa’s fans. De stem van Andi Deris klonk vol en overtuigend en de guitaarsolo’s van Weikath en Grosskopf waren een lust voor het oor. Eindelijk besefte ik opnieuw waarom ik dit vroeger tot één van mijn lievelingsbands rekende…dank u daarvoor!

Een uurtje later, nadat de folk metal van Korpiklaani of de brute metal/deathcore van All That Remains hun acte de présence hadden gedaan, was het kiezen tussen Papa Roach of Entombed. Gelukkig weet ik welke bands live een bom zijn en kon ik zelfs één hardnekkige Papa Roach fan overtuigen om een drie kwartier durend setje death’n roll te aanhoren en beleven. En Entombed deed wat ze moesten doen, namelijk de menige reden te geven om stoom af te laten met nummers als “Out of Hand”, “Revel in Flesh”, “I for an I”, “Left Hand Path” en afsluiter “Wolverine Blues”. Enige domper tijdens dit optreden was de nieuwe hype die ontstaat tijdens moshpits door bendes waar ik geen enkele goed woord voor over heb…uiteraard heb ik het over die bendes die mensen tijdens moshpits ontdoen van hun cash geld door hun portefeuilles te stelen!! Als je niet komt voor de muziek, blijf dan thuis zou ik zo zeggen.

Soit, na de persoonlijke tegenvaller, maar nog vol van fierheid over het aanschouwen van Entombed begaf ik mij naar Prong in Marque II. En voor diegenen die het nog niet wisten, dit zijn gitaarhelden, en in het bijzonder dus frontman Tommy Victor. Opnieuw een band die het mogelijk maakte om veel volk op de been te brengen om hits als “Beg to Differ”, “Unconditional” en “Rude Awakening” luidkeels mee te schreeuwen. Prong zou Prong niet zijn om de agressiviteit in de moshpits nog aan te zwellen met hun klassiekers “Whose Fist is this anyway?” en “Snap Your Fingers, Snap your Neck”, DE liedjes die iedere zelf respecterende metalkenner op plaat heeft! De interactiviteit met het publiek was dik in orde en ze waren op geen enkel foutje te betrappen. Afsluiten deden deze Amerikanen met het vlugge “Power of the Damager”! Puik werk!

Doordat Max Cavalera met zijn compagnie blijkbaar te maken had met transportproblemen (zoals ik heb vernomen), werd in het tijdsschema een kleine aanpassing doorgevoerd. Tis maar te zeggen wat je klein noemt, want ondergetekende was uitermate tevreden dat ze Coal Chamber bereidwillig hadden gevonden om hun plaats naast Kreator af te staan later op de avond. Deze keuze moest ik wat later dus al niet meer nemen haha.

Okay, Coal Chamber dus… blijkbaar vonden Dez Fafara en de zijnen dat het tijd was om de handen opnieuw uit de mouwen te halen met dus als resultaat dat ze opnieuw beschikbaar waren om te touren en dus aanwezig te zijn op Graspop. Wel, Graspop zal het zich alleszins niet beklaagd hebben want de energie die Dez, jonkvrouw Rayna Foss, Mike Cox en Meegs Rascon uitstraalden was niet meer normaal. Drummer Mike sloeg bijna zijn drum aan flarden en bassiste Rayna straalde seks en aanbidding uit. Voeg hieraan nog de voortreffelijke breaks van deze ‘nu-metal’ band aan toe en je weet dat het een feestje was vooraan het podium. Nummers zoals “Loco”, “Big Truck”, “Something Told Me”, “Dark Days” en het übernummer en tevens afsluiter “Sway” behoorden tot de favorieten van het publiek te zien aan hun reacties. Welkom terug Coal Chamber!!!

Mayhem had zijn instrumenten opgesteld in Marque I maar liet een beetje langer dan verwacht op zich wachten…toen opeens toch de duistere keyboards geluid begonnen te produceren. De black metal van deze Noren moet je ofwel haten, ofwel smijt je je met die stijl. Omdat ik redelijk diverse genres kan smaken, kan een goede portie zware black metal mij ook wel smaken. Helaas is Mayhem niet de band die dit kan verwezenlijken voor mij persoonlijk. Zoals enkele jaren terug op Hellfest vond ik opnieuw dat Mayhem onzuiver speelde, te weinig variatie bracht en in feite gewoon op cruise control speelt. Waarschijnlijk zullen de echte fans van deze Noren nu mijn bloed willen drinken, maar na een klein half uurtje had ik al in de mot dat dit geen geweldige show was, waardoor ik maar stapvoets terugkeerde naar het hoofdpodium.

Na het consumeren van een jupiler was de tijd aangebroken voor de oudgedienden van Korn. Ik heb hen al diverse malen gezien en nog geen enkele keer had ik het gevoel dat ze er geen zin in hadden. Dit jaar was geen uitzondering want de mix van groove, hiphop, metal en rock ging erin als zoete pap, en ondanks de regen vlogen de lichamen in het rond tijdens de vele moshpits die Jonathan Davis uitlokte. Opener “Blind” deed meteen de weide daveren, net zoals “Dead Bodies Everywhere”, het strakke “Falling Away from Me” met de machtige breaks in verwerkt, “Coming Undone”, “Shoots and Ladders” waar de doedelzak het ritme inzette gevolgd door “Somebody Someone”. Daarna zakte het enthousiasme van de nummers wat, maar er werd sterk afgesloten met het gekende “Got the Life” en natuurlijk afsluiter “Freak on a Leash”. Opdracht opnieuw volbracht dus van Korn.

En het ging maar door, want doordat Soulfly hun plaats had afgestaan aan Coal Chamber was de keuze snel gemaakt en stond ik te popelen om de lekkere thrash van Kreator te absorberen. Een uur lang was het er bonk op en het ene snelle nummer na het andere werd de oren ingeblazen. Beginnen deden ze met “Phantom Antichrist”, tevens de albumtitel van hun recentste plaat uit 2012, gevolgd door krakers als “Endless Pain” en “Pleasure to Kill” afkomstig van hun 1^e twee albums. Met andere woorden, dit was rechtdoor en lekker old school. De vuisten gingen in de lucht tijdens “Hordes of Chaos”, “Death to the World” en “Enemy of God”. Maar als het aankomt op de sterkste nummers van deze avond, dan moet ik concluderen dat “Phobia”, de meebruller “Violent Revolution” en vooral afsluiters en beuker “Flag of Hate” gevolgd door “Tormentor” het neusje van de zalm waren! Thrash will never die, en dat is een statement!

De vrijdag zat er bijna op, maar de organisatie van Graspop had nog één lekker toetje in de aanbieding. Terwijl Twisted Sister vorig jaar tevreden mocht zijn met een plaats op het hoofdpodium, maar niet als afsluiter, werden de gebeden van menig festivalgangers ingewilligd en stonden ze dit jaar terecht op de plaats waar ze behoren nl. numèro uno! Zoals vorig jaar het geval was waren Dee Snider en zijn collega’s (behalve Mark Mendoza wegens knieproblemen) opnieuw van de partij om een leuk feestje in te zetten ondanks de hevige regenval. Met “You Can’t Stop Rock ’n Roll” werd een serieuze vinger gegeven richting moeder natuur, want iedereen stond vreugdevol in de modder mee te stampen op deze tonen. Alle klassiekers werden moeiteloos gespeeld door de band, de stem van Dee Snider heeft nog steeds geen last van ouderdomskwaaltjes en de blije gezichten van de bandleden tonen aan dat ze dit werk nog steeds niet beu zijn.
Een ware hitjescarrousel werd op gang getrokken en dus konden “Stay Hungry”, “Shoot ‘Em Down”, “The Beast”, het liedje op hun lijf geschreven “The Fire Still Burns”, het rustige “The Price” en “Burn in Hell” niet ontbreken.  Bij “I Wanna Rock” werd de hulp ingeschakeld van de leden “Asking Alexandria” en er werd ook een cover gebracht van ‘The Rolling Stones’ getiteld “It’s only Rock ’n Roll”. Tijdens de laatste momenten vond een Nederlander het blijkbaar nodig om zijn vriendin ten huwelijk te vragen op het podium (waarbij waarschijnlijk velen op een negatief antwoord hoopten haha) om er onrechtstreeks toch eventjes de schwung eruit te halen.
Afgesloten werd er met “Come Out and Play” en “S.M.F.”, maar het nummer dat ongetwijfeld met het meeste enthousiasme werd onthaald was opnieuw “We’re Not Gonna Take It”. Oh ja, er werd ook geprobeerd om een heuse lichtrecordpoging te ondernemen met de gsm’s van het publiek die hiervoor een specifieke app moesten downloaden, maar in mijn ogen was dit concept niet geheel geslaagd. Soit, Twisted Sister bewees nog maar eens dat de muziek diep in hun harten zit en dat ze nog niet direct van plan zijn om hiervan af te stappen. Wij kunnen enkel maar respect opbrengen voor zo’n muzikanten en voor mij mogen ze direct geboekt worden voor volgend jaar. Ik  ging hierna nog naar de Metal Dome voor de traditionele Metal Dome After Party waar het feestje werd verdergezet.

Beste bands voor mij op vrijdag 28 juni waren ongetwijfeld Unleashed, Prong, Kreator en Twisted Sister!

Organisatie: GMM, Dessel