Main Square Festival 2013 - zondag 7 juli 2013 - Familiedag
Main Square Festival 2013
Citadelle d’Arras
Arras

Ook op de slotdag brandde de zon ongenadig, maar gehard als we zijn, trokken we ons daar niets van aan. Vandaag keken we uit naar Charles Bradley, Puggy, Volbeat en Stereophonics. Zondag is traditioneel een familiedag. Dat was eraan te merken. We zagen veel ouders met hun kroost genieten van de relaxte sfeer op het plein en de weide.

Charles Bradley & His Extraordinaires
's Mans levensverhaal zullen we u hier niet volledig uit de doeken doen. Weet dat hij een man van twaalf stielen en dertien ongelukken is. Als Black Velvet kreeg hij vooral faam als imitator van James Brown. Een paar jaar geleden werd hij zo ontdekt door een talentscout, wat hem een platencontract opleverde. Momenteel tourt hij met zijn tweede album, 'Victim of Love' door Europa. Vorig jaar op Pukkelpop speelde hij zowat iedereen naar huis. Deze man, die soul en funk ademt, verblufte iedereen met zijn aanstekelijke enthousiasme. Na het optreden omhelsde hij de fans op de eerste rij. Hij schreeuwde zijn liefde voor hen uit en hij meende elk woord! Altijd geeft hij het volle pond … behalve op Arras. Was hij vermoeid, ziek? Wie zal het zeggen? The Screaming Eagle of Soul, ondertussen 65 jaar oud, begon behoorlijk mak aan zijn set. Ook zijn typische James Brown moves waren gespeend van overtuigingskracht. Gelukkig leefde hij op naar het einde met een instant classic als “Strictly reserved for you”. Ook al had hij een mindere dag, Bradley is en blijft een rasartiest wiens band zijn naam niet gestolen heeft.

Left Boy
Left Boy zette er meteen de beuk in met dreunende elektro, breakbeats en drum and bass. Hoewel het nog vroeg was en behoorlijk warm, werd op de eerste rijen een feestje en petit comité gebouwd. Met uitzondering van een sporadische climax misten we coherentie en spankracht. Na zijn derde nummer vroeg de dj of we klaar waren voor Left Boy. Luttele ogenblikken later verschenen twee MC's. Meteen werd uit een ander vaatje getapt. Waar het eerste deel perfect paste in een lounge club, waande je je tijdens het tweede deel pas echt op een festival. Nu was die rode draad er wel. Via de nodige tempowissels werd ook het feestje leuker. Left Boy ging evenwel de mist in toen hij zes assistenten het podium opriep. Elk van hen droeg een papieren Mexicaanse reuzenhoed voor het gezicht. De bedoeling ontging ons volledig. Ook de muziek leek wel weggeplukt uit een of andere kermisattractie. Verdict: soms leuke beats, maar er is nog werk aan de winkel. Nice try though!

Volbeat
Dit moest knallen, althans dat hadden we van horen zeggen. Hun banner was alleszins veelbelovend: tegen een desolate prairieachtergrond keek een gemaskerde boef ons dreigend aan. Even later galmde een mondharmonica door de boxen. De toon was gezet en al helemaal toen de heren van Volbeat cool as fuck het podium opstapten. De pistoleros trokken hun gitaar en vuurden een snedig rondje rockkogels af. Als de kazerne al op het appèl moest worden geroepen, dan was dat alvast gelukt.
Volbeat bracht een mix van rock, heavy metal, punk en country. Niet altijd even geslaagd in het begin, maar gaandeweg wisten de mannen van Volbeat het publiek voor zich te winnen met nu eens vettige en zware en dan weer punky riffs. Dat ze ook van country houden, bewezen ze met “Sad Man’s Tongue”, hun eresaluut aan Johnny Cash. De Denen hebben hun maidentrip in Frankrijk achter de rug en afgaande op de reacties van het publiek mogen ze zeker terugkomen.

La Femme
Met snedige en hypnotische elektropop ontvoerde La Femme ons naar de jaren '80, toen we nog  kinderlijk gelukkig waren met een zakje snoep. Zo'n gevoel bekroop ons toen we hen gadesloegen. Leuk om naar te kijken, maar vooralsnog slaat de vonk niet over.

Puggy
Puggy geniet in Wallonië eenzelfde status als dEUS en dat wil wat zeggen. Onze verwachtingen, die hooggespannen waren, loste de groep volledig in tijdens haar tweede doortocht in Arras. In hun songs verkenden de leden met sprekend gemak de diverse wegen die pop op kan gaan. Ze creëerden een warm, rijk, en avontuurlijk geluid dat ze in perfecte popsongs goten. Het publiek gooide de armen meermaals goedkeurend in de lucht en zong en danste mee met hits als “Last day on earth” en “To win the world”. Puggy is niet voor een gat te vangen. Ze speelden complexloos en met veel overgave. Hun melodieën verankerden zich in je oren als kleine weerhaakjes die niet meer loslaten, en geloof me, dat wil je ook niet. Wie hier niet vrolijk van werd, moet dringend aan zelfreflectie doen. Straffe band!

Stereophonics
Bij hun vorige doortocht in Arras viel de PA al snel uit waardoor Stereophonics zich genoodzaakt zag om de rest van de set akoestisch af te werken. Helaas voor het publiek gaf Kelly Jones er na een paar nummers de brui aan. Niettemin beloofde hij om terug te komen.
En hij hield woord. Stereophonics palmde moeiteloos een bijna volgelopen Main Square in. Stereophonics is zo'n groep die al talrijke hits op de teller heeft, maar waarvan weinigen weten wie ze schreef. En vanavond passeerden nogal wat van die hits de revue. Na een simpel “Let’s go” trapten Kelly en de zijnen af. Mocht Stereophonics een devies hebben, dan was 'No bullshit, just play!' zeker een kanshebber. Stereophonics heeft geen special effects of kostuums nodig. Nee, dit zijn vier plain Welsh lads die parels van songs schrijven en die willen delen met ons.
Enkele nieuwe parels waren “We share the same song”, een typische Stereophonics ballad met veel gevoel voor melodie en emotionele zeggingskracht. Vervolgens liet de band een heel ingetogen “Graffiti on the train” lang uitwaaieren waarna “Indian summer” volgde. Bij dat nummer viel ons op hoe goed de drummer de rest van de groep in het gareel houdt door een strak maar tezelfdertijd soepel ritme aan te houden.
De finale werd ingezet met een bloedmooi “Maybe tomorrow” dat uitdraaide op een ontroerende samenzang met het genietende publiek. Hierna volgden “Mr. Writer”, “I'm just waitin” en de spreekwoordelijke kers op de taart, “Dakota”.
Stereophonics kwam, zag en overwon!

Kendrick Lamar
Deze jonge hiphopper uit Compton was voor ons een aangename verrassing. Geruggensteund door een liveband kwam hij met zijn rhymes aanvankelijk stoer, gevaarlijk en dreigend uit de hoek. Maar deze jonge veelbelovende rapper heeft meer in zijn mars. Naast hiphop heeft Lamar ook soul en R&B met de paplepel meegekregen. Dat bleek alvast uit het heel relaxte en soulvolle “Money Trees” en “Bitch, don't kill my vibe”. Een gast om in de gaten te houden!

Archive
Archive was voor ons de ontdekking van de dag. De heren en dame van Archive brachten een fusie van triphop en progrock ... en die sloeg aan! Trancy synths werden gekoppeld aan de bezwerende stemmen van Pen, Martin en Berrier. Deze laatste plooide en wrong zich in allerlei bochten, grimaste, fronste en kneep de ogen dicht waarmee hij de indringende muziek alleen maar kracht bijzette. We willen u graag een idee meegeven van hoe Archive klonk. Neem een powerversie van The XX en voeg er de monotone dreunen van Underworld aan toe. Dit geheel overgiet je ten slotte met de wanhoop die spreekt uit de stem van Robin Proper-Sheppard. Hoewel dit geen vanzelfsprekende muziek is, luisterde het publiek aandachtig en verdwaalde het maar al te graag in de duistere en mysterieuze wereld van Archive. Een aanrader!

Wax Tailor & The Dusty Rainbow Experience
Wat moesten we ons hierbij voorstellen? LED-kabouters die werken in een circus gerund door een groene Chinees? Nee, Tailor heeft zijn naam niet gestolen. Strak in het pak, een rood hemd en een hoed. Verder ontwaarden we een cellist, een dwarsfluit, een gitaar en een viool. Tailor mixte drum and bass, balkan beats en hiphop tot een licht dansbaar geheel. Voor deze muziek werden de termen eclecticisme, cross-over en avant-garde bedacht. Lichtjes bevreemdend, maar wel interessant.

Indochine
New wave in het Frans? In tegenstelling tot het publiek, dat en masse was afgezakt naar Arras voor de pioniers van de Franse new wave, hadden we onze twijfels.
Hier en daar vingen we commentaren op over Indochine, gaande van The Cure in het Frans tot Mylène Farmer, version masculin. Wij mochten onze twijfels al snel opbergen.
Deze band is echt wel populair. Jong en oud wachtte vol ongeduld op zijn helden. Dit verlangen werd aangewakkerd door een fotograaf die het publiek opjutte zodat hij enkele mooie plaatjes kon schieten. Het podium was gehuld in rook en een rode gloed. De spanning was te snijden, een spanning die mede werd gecreëerd door de mysterieuze en dreigende synthesizermuziek op de achtergrond. Hier zou iets groots zich voltrekken.
Toen Nicola Sirkis en de zijnen tevoorschijn kwamen, barstte een oorverdovend applaus los. Zodra elk bandlid zijn plaats had ingenomen, voerde de groep de synthesizermuziek naar een hoogtepunt. Daarna werden honderdduizenden confettisnippers de lucht ingeschoten. De show kon beginnen.
Indochine bracht een mix van oud en nieuw werk. Hun laatste album 'Black City Parade' kenmerkt zich door een warm en vol geluid dat herinnert aan hun begindagen toen ze voluit de kaart van synthpop en new wave trokken. Vanavond kregen we heel wat nummers uit die nieuwe cd te horen en die zijn best wel te pruimen. Hoogtepunten waren “Memoria” en “College Boy”. Hoewel de teksten gaan over liefde, verdriet, eenzaamheid en andere pregnante gevoelens, verpakten ze die boodschap in warme en hoopvolle muziek waarbij het heerlijk wegdromen was. En onze twijfels ... welke twijfels?

Main Square Festival 2013 zit erop. Na de laatste foto's en verslagen namen we afscheid van onze collega's en van enkele medewerkers. Het was fijn en we kijken nu al uit naar de jubileumeditie van volgend jaar.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/main-square-festival-2013/

Organisatie: Main Square Festival+ Live Nation France