Eurockeennes 2013 – donderdag 4 juli 2013
Eurockeennes 2013
Terrain - La Plage
Belfort
Met een trip van 6 uur voor de boeg doorheen België, Luxemburg en Frankrijk had ik een hele selectie CD’s uitgepikt om de rit wat te verzachten. Maar een defecte CD-speler gooit roet in het eten. Ideale manier om het Franse muzieklandschap te ontdekken aan de hand van de radio. Een tocht langs bergen klassieke muziek, funk, soul, foute 80’s disco, Franse chanson en toch wel een keer of 8 het laatste hitje van Daft Punk. Een zeldzame keer mogen we ook het alomtegenwoordige Balthazar aanhoren. Maar wat blij dus dat we eindelijk aankomen en die verdomde radio mogen uitzetten.
Het adembenemend zicht van op de camping met de omliggende bergen zorgen direct voor een aangenaam vakantiegevoel. Ook het aangenaam weer draagt bij tot deze stemming. Veel beter kan een festival niet beginnen.
Na een toch van een half uurtje over een (hopelijk) oud en ongebruikt treinspoor komen we op de weide terecht waar we 4 lange dagen zullen vertoeven. De locatie is werkelijk prachtig. Het terrein is omgeven door 2 meren en 1 van de podia is zelf letterlijk in het water neergepoot, zodat de toeschouwers hun voeten kunnen warmen aan het zandstrand. Een locatie als deze ben ik in België nog niet tegen gekomen.
Maar dan nu waar het eigenlijk allemaal om draait, de muziek.
Het startschot op de mainstage wordt gegeven door Gary Clark Junior. Waar deze muzikant de mosterd heeft gehaald is niet moeilijk te achterhalen. Met zijn Blues-rock probeert hij de grootmeester Jimmy Hendrickx te evenaren. Daar slaagt hij echter niet in. Maar niet te min laat hij wel een goede indruk na. Voor de 2e gitarist heeft een gemene solo in de vingers die hem de ster van de show maken. De stem van Gary Clark Junior staat echter veel te luid in de mix en verstoort de klank te veel. Ook mag er al eens wat meer gejamd worden. Misschien dat ze dit wel doen bij een volledige show. Ik zou eens gaan kijken, want interessant was het zeker
Tijd voor de 1e hype van het moment. Met “Stoned and starving” hebben de jongens van Parquet Courts een (bescheiden) hit te pakken op Studio Brussel. Daarin maken ze direct duidelijk waar het bij hen om draait: indierock, met een stevige punkinjectie. Vooral de gejaagdheid waarmee ze de nummers brengen valt op. Het heeft het geheel iets opwindends, dansbaar en energiek. Maar een volledig optreden die intensiteit aanhouden is blijkbaar wat te veel gevraagd. Wanneer ze het tempo terug schroeven gaat ook het niveau van het optreden achteruit en deemstert de aandacht van het publiek wat weg. Maar niettemin een interessante band, met 1 van de zangers die het stemgeluid van Thursten Moore benadert. Er zit zeker een grote groeimarge in deze jonge band. Hopelijk krijgen ze kans om verder te blijven groeien en verdwijnen ze niet in de anonieme massa van soortgelijke bands.
Parquet Courts mag dan al wat gehypet worden, in vergelijking met Alt-J is dit echter niets. Ik ben zeer blij dat ik ze eindelijk eens live kan zien, want ik heb nooit begrepen dat deze band zo exceptioneel maakt. En na hun optreden begrijp ik het nog altijd niet. Met hun dansbare indie krijgen ze wel snel heel de weide (of het strand in dit geval) op de hand. Het enthousiasme van het publiek blijkt echter ook een nadeel te hebben. Er wordt luid meege’zongen’ in, wat ik denk, het Engels, maar dan met ongelofelijk veel haar op. Hierdoor verdwijnt de muziek wat naar de achtergrond. Bij heel veel bands zou dit een voordeel zijn, maar het zorgt er voor dat mijn oordeel over het optreden misschien wat verstoord is. Het publiek wordt wel in perfect Frans aangesproken door 1 van de bandleden, wat de pret er alleen maar groter op maakt. Dat de band wat te bieden kan je niet ontkennen. Ze kunnen sfeer scheppen met hun nummers en hun uitstraling. Een goeie band is het zeker, maar zo speciaal is het toch ook allemaal niet. Blijkbaar was dit wel niet hun beste optreden, dus blijf ik nog altijd wat op mijn honger zitten.
Over dan maar naar de eerste Franse band die ik wel eens een kans wil bieden. En een band was het, want Wax Tailor was niet alleen gekomen. Met zang, viool, fluit, gitaar, rapper,… is dit meer dan alleen maar een DJ. Je krijgt het gevoel dat de man een verhaal wil vertellen met zijn nummers, in plaats van louter en alleen het publiek aan het dansen te krijgen. Voor mij zeker geen probleem, alleen jammer dat hij dat dansen met momenten volledig uit het oog verliest. Het optreden resulteerde na een tijd in een mak feestje.
Dan liever snel door naar een andere Fransman die ons mag proberen te overtuigen. En overtuigen doet Chapelier Fou zeker. Hier wel iemand die de band thuis heeft gelaten en het alleen probeert. Met een batterij aan mengtafels, samplers,… voor zich lijkt het een standaard DJ-set te worden. Maar dan haalt hij zijn viool boven en weet hij die perfect te mengen met al die elektronische geluiden. De hele set baadt in een zweverige sfeer en weet bij momenten te raken aan de sound van Boards of Canada en ook wel Cocorosie. De viool geeft de muziek een ongelofelijke meerwaarde, een lyrische kracht die het publiek in vervoering weet te brengen. Het geeft het geheel een speciaal cachet dat voor mij in heel wat elektronische muziek ontbreekt. Het zorgt wel voor een domper op de dansvreugde. Mee wiegen is meer aangewezen bij dit optreden. Aangezien ik mijn dansschoenen toch thuis vergeten was, was dit voor mij niet echt een probleem. Een verfrissende ontdekking binnen de Franse muziekwereld, die ook in ons land wel wat aandacht mag krijgen. Bij deze…
En zo was het al tijd voor de headliner van deze avond, Jamiroquai. De headlinespot is zeker zou 10 jaar geleden zeker geen verrassing geweest zijn. Maar heden ten dage is zijn ster toch een beetje tanend. De verwachtingen lagen dan ook niet echt hoog, maar toch bleef er wat nieuwsgierigheid over om te zien wat deze (voor de muziekwereld dan toch) oude man nog kan. Jamiroquai pakt uit met een indrukwekkende bezetting achter zich: blazers, achtergrondzangers en –zangeressen, bass, drums, gitaren,… Hij brengt zijn muziek met een heel groot funkgehalte, of probeert dat toch. De soul-saus wordt over de nummers gegoten om ze wat extra diepte te geven. Maar echt funkalicious wordt het nooit. Ondanks het groot arsenaal aan hits zijn er toch te veel nummers die zeer weinig om het lijf hebben. Een show van meer 1,5 uur is wat van het goede te veel. Als hij alle beste nummers in een show van een uur had gebundeld was dit zeker een puik optreden geweest, maar ook zonder meer. Ook de lange pauzes tussen de nummers halen ook volledig het ritme uit de set. Van een headliner mogen we toch wat beter verwachten.
Op het kleinste podium mogen de jongens en meisje van La Femme onze avond proberen aangenaam af te sluiten. Ze mochten 15 minuutjes later aantreden omdat Jamiroquai maar bleef doorgaan. Hierdoor kwamen ze heel gretig het podium op. Met bonkende beats proberen ze direct de boel op gang te trekken. La Femme doet trouwens zijn naam alle eer aan, met 1 vrouw in de groep die niet alleen een mooie stem heeft. Het feit dat ze dan ook nog eens in het Frans zingen (Franse band trouwens) zorgt ervoor dat er bij mij snel een link wordt gelegd met Vive La Fête. Maar La Femme is poppier, speelser, toegankelijker en makkelijk dan hun Vlaamse ‘tegenhangers’. Hun nummers kruipen zeer snel in het oor. Ze zijn wel een heel stuk braver, zowel qua podiumact als muzikaal. Niet te min wordt iedereen dansend naar de camping gestuurd om in de tent nog wat na te daveren.
Organisatie: Eurockeennes (Fr)
Nederlands 
Français 
