Esperanzah 2013 – vrijdag 2 augustus 2013
Esperanzah 2013
Abdij van Floreffe
Floreffe

… Altijd moeilijk kiezen het eerste weekend van augustus …Reggae Geel of Esperanzah. Na vorig jaar voor het eerst te hebben geproefd van het festival in de Abdij van Floreffe smaakte dit absoluut naar meer.. En na Dour festival twee weken geleden was een minder uitputtend weekend ook best welkom, al konden de verwachte hitte en de beklimmingen op en rond het domein van Esperanzah het toch nog vermoeiend genoeg maken. Zoals ze zelf zeggen heeft Esperanzah vooral aandacht voor de urban sounds. Het programma bestaat dan ook uit een multiculturele verzameling van bands en geluiden van overal ter wereld. Verder is het festival ook maatschappelijk engagement niet uit de weg en kiest het voor een duidelijke bewustmaking bij de bezoekers..
Op de twee hoofdpodia staan grote en minder grote namen mooi tussen elkaar, terwijl het derde, kleinere, podia is voorbehouden voor opkomend talent…

Een record aantal bezoekers op Esperanzah! - 37000 festivalgangers tijdens dit zonnige weekend .

Een overzicht van ons parcours 2dagen Esperanzah!

vrijdag 2 augustus 2013 – Woodkid versus de rest!

The Peas Project opende de festiviteiten met zijn gekende mix van pop, afrobeat, electro, energetische funk en classy grooves . Deze 11-koppige Brusselse big band bracht een stevige, vette funk show en liet zich niet van de wijs brengen door het vroege uur. Enkele jaren geleden nog als aanstormend talent op Couleur Café en nu duidelijk toe aan het grotere werk.

The Souljazz Orchestra bracht alles wat we uit hun naam konden afleiden en meer. Deze Canadese band speelt soul, jazz en funk gedrapeerd rond een lekkere latino afrobeat. Voldoende blazers op het podium, maar deze zorgden jammer genoeg niet voor wat extra verfrissing...integendeel!

Met Mama Rosin was het daarna tijd voor een Zwitsers rhytm en blues trio.. Rock'n roll zoals het hoort, vuil, snel op tempo en met een accordeon rond de nek! Ik ontdekte de groep toen ze op bezoek waren bij Jools Holland live en het nummer “Un pistolet” brachten. Duidelijk een hoek af, maar wel feest gegarandeerd.

Valerie June timmert ondertussen al enkele jaren aan haar weg naar succes. Ze brengt een hedendaagse mix van alle elementen die de muziek uit het zuiden van de Verenigde Staten typeren. Je waant je in Memphis of Nashville, en wil er gerust de hele avond blijven. Met een prachtige hese, rauwe stem maakte deze jonge dame indruk. Haar recentste album 'Pushin' Against a Stone' is een samenwerking met Dan Auerbach van The Black Keys. Country, delta blues, folk, roots, soul en gospel gebracht op orgel, viool, ukelele of mandoline en haar mooie stem konden toch niet verbergen dat de set wat licht uitviel, en dat bij gebrek aan hitgevoelige songs. Retro  dat zeker en vast, maar zeker niet altijd overtuigend.

Patrice draait ondertussen al enkele jaren mee in het moderne reggea wereldje. Deze Duitser met roots in Sierra Leone brengt een zachte mix van reggea, soul en jazz. Recent werkte hij mee aan het album van Cody Chesnutt, die zaterdag op de Esperanzah affiche staat te blinken. Bob Marley's spirit is nooit ver weg natuurlijk, maar toch bewandelt Patrice bredere muzikale paden. Zacht, maar nooit zeemzoet. Al deden de krijsende meisjes op de eerste rij vaak anders vermoeden...

Voor mij persoonlijk was het aftellen tot de show van Woodkid, zeker omdat ik het optreden met het Orkest van Mons in het Koninklijk Circus eerder dit jaar had gemist. Zijn album en de bijhorende hipster hype die sindsdien rond de man werden gecreëerd , schrikten mij echter wat af. Een originele en aangename sound op zijn debuutplaat, dat zeker wel, maar die stijloefening een heel album lang volhouden en volzwieren met grootse arrangementen kan snel vervelen, zeker als de songs niet altijd helemaal uit de verf komen. Dat mankement baarde de man ook live zorgen, want sommige nummers misten toch wat punch om live het publiek te overtuigen. Op hitsingles “Iron”, “I love you” en “Run Boy Run” viel helemaal niets aan te merken, maar een pak nummers klonken te soft en boden te weinig afwisseling tijdens de show. Wanneer stevigere nummers het dan toch onverwacht op een bonken zetten, is de verwarring helemaal troef. Hij bleef het publiek ook aanmanen om uit de bol te gaan maar daarvoor zat er onvoldoende vaart achter het geheel. Verdienstelijke poging zeker en vast, want de man is goed bij stem en heeft een apart geluid. Makkelijk voor te stellen dat er met een orkest in zijn rug, helemaal niets meer op af te dingen valt…

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/esperanzah-2013/
Organisatie: Esperanzah