Festival Dranouter 2013 – vrijdag 2 augustus 2013
Festival Dranouter 2013
Festivalterrein
Dranouter

Eén van de pittoreske festivals dat we koesteren is ongetwijfeld Festival Dranouter, die al aan z’n 39ste editie toe is. Het festival staat voor een groen, gezinsvriendelijk en gemoedelijk driedaags muziekfeest en straalt een erg warme, amicale sfeer uit. Een editie met een boeiende en uitdagende affiche , nieuwe milieu uitdagingen  en een sfeervolle terreinaankleding, die jong en oud , jonge gezinnen met kinderen en de rasechte muziekliefhebber aanspreken .

Het festival is door de jaren geëvolueerd. Ze voegden een ‘baseline’ toe , ‘Festival of new traditions’, met het accent op de hedendaagse traditie. Het woord ‘folk’ verdween, blijft invoelbaar en kreeg een bredere perspectief onder ‘roots’, met aandacht voor de traditie . Een fijne selectie van internationale en Belgische acts , afgewerkt met te ontdekken bands over de verschillende stages. Op die manier blijft Festival Dranouter toonaangevend. 
Nieuw is de Folk-Off stage, en kon rekenen op voldoende bijval. Jonge wolven kregen de kans zich te onderscheiden in de folkwereld.

Dit jaar hadden we een zonovergoten Festival Dranouter , de eerste sinds jaren! Een meer dan geslaagde editie die op de inleidende avond donderdag al op zo’n 6000 bezoekers kon rekenen. Op vrijdag waren we met zo’n 17000. De zaterdag was uitverkocht en dan waren er ruim 23000 mensen aanwezig . Tot slot de zondag oogde rustiger , maar toch goed voor opnieuw een kleine 17000 bezoekers. Met 63000 heeft de organisatie de verwachtingen ingelost .
Een editie van sterke live acts, waarvan de mix werd gesmaakt . Een groot succes , veel moois en een goede sfeer . Muzikaal hadden we op vrijdag oudgediende June Tabor , en onze ‘franco’ Belges Daan en Arno, de zaterdag Broken Circle Breakdown Bluegrass Band, Black Box Revelation en Shantel Bucovina en de zondag Kitty, Daisy & Lewis, Agnes Obel, Emir Kusturica en de Dolfijntjes die de boel in lichterlaaie konden zetten .

Er kan met gerust hart gewerkt worden aan de 40ste editie van het festival …

Een greep van ons parcours op vrijdag
Festival Dranouter kwam langzaam op dreef. Het mooie warme weer kon maar de  muziek, de sfeer, de gezelligheid en nog zo veel meer verhogen …

Naast Belgische icons Daan en Arno waren we vanavond sterk onder de indruk van de sets van oudgediende June Tabor en de Fanfara Tirana & Transglobal Underground of hoe roots, folk, world trance en Balkan allemaal elkaar vinden , zonder aan ‘traditie’ in te boeten …

Een mooi initiatief om het festival definitief te openen was het gelegenheidsensemble Company of Strangers met Eva De Roovere , Marc De Maeseneer en ergens in dit gezelschap Zaz, die we verder nog dit weekend zullen zien. Een hele pak muzikanten op het podium die innemende, emotievolle  en uptempo popsongs een rock, folk en orkestraal jasje aanmeten. Blazers en accordeon vulden aan . Een heerlijk genietbare trip , afwisselende vocals, stemmenpracht en enkele pittig covers, Luka Bloom - “Couldn’t have come at a better time” of van Of Monsters & Men  - “Little talks”, sloten de set overtuigend af. Festival Dranouter is op gang geschoten …

De Nederlandse Roosbeef is een bezig bijtje en een hyperkinetisch sing/songwritster. Naast het eigen werk vinden we bij haar allerlei humane initiatieven en projecten terug; ze won een paar jaar terug de Grote Prijs van Nederland. Roos Rebergen is een huppelkonijn op het podium en wisselt op ontspannende , leuke wijze intieme met een reeks aanstekelijke songs af, binnen de pop en variété. Van deze krolse kat namen we haar onvaste zang er graag bij. Een toffe zomerse verschijning , die het contact met haar publiek niet schuwt . Vrouwenpop rules!

We waren sterk onder de indruk en kregen in momenten kippenvel bij de unieke set van June Tabor , die begeleid werd door de Britse folkrock band Oysterband . 23 jaar was het geleden dat beiden hier nog te vinden waren . Chemie heerste in het songmateriaal en in het coveraanbod, Britse roots & folkrock gebouwd en geleest op respect en traditie , en dan kom je naast hen ook uit op Fairport Convention en Steeleye Span . De zang van Tabor en John Jones van Oysterband wisselden elkaar af of vulden elkaar aan in o.m. “All tomorrow’s parties”, “Love will tear us apart” en “That was my veil”, die overtuigend werden aangepast en in een uitermate gevoelig kleedje werden gestopt . Of je luisterde naar een sfeervol “Mississippi” of je kreeg acapella iets te horen. Elke song had z’n verhaal. We hadden  voldoende afwisseling  binnen het genre en dus meteen één van de hoogtepunten van de avond.

An Pierlé keert terug naar de eenvoud van stem en piano op haar nieuwste album, ‘Strange days’ , die op de één of andere manier nauw gelinkt is met haar beginperiode ‘Mud stories’ . In witte jurk ging ze sober, elegant en bedreven te werk. Ze koos niet voor de makkelijkste weg op het festival , ondanks het feit dat ze af en toe naast de integere muziek , het publiek trachtte te animeren . We hadden de herkenbaarheid met “Mud stories” of een cover als “Such a shame”, maar de klemtoon kwam op een pak luistersongs, die doorsnee Agnes Obel , Kate Bush en Tori Amos deden opborrelen .

Op de Mainstage stonden twee gerespecteerde artiesten : ’s avonds hadden we Daan en vóór de nachtwacht kwam Arno nog . Spijtig dat beiden elkaar niet hadden uitgenodigd , want het materiaal van Daan op ‘Le Franco Belge‘ is van hetzelfde vaatje als Arno , maar bon soit , ze speelden voor een volle tent en ze zorgden ervoor dat Dranouter kon feesten, met hun keuze van classics …
Daan herdefinieert deels het Franse lied tijdens deze tour en zorgt voor de ambiance met songs als “Everglades”, “Exes”, “Icon” , “The player”  en in de closing final kregen we die elektrotunes van “Swedish designer drugs” en “Housewife”. Het Franse chanson werd intussen niet vergeten en zat goed verdeeld binnen deze classics. Een gretig spelende band (met o.m. Isolde Lasoen en Geoffrey Burton) , en een Daan die lekker loos ging. Band en Daan op hun best totnutoe.
En Arno dan , bijna 65, intrigeert al ruim dertig jaar als nachtburgemeester en (ongekroonde) peetvader van de Belpop. Hij is nog niet versleten hoor; samen met z’n vaste rechterhand Serge Feys is hij aan zijn zoveelste jeugd toe . Waar ook in ons landje speelt hij een thuismatch . En ook een hier een verbroederingsgevoel als je er “Je veux nager”, “Vive ma liberté”, “Olalala”, “Putain putain” en “Bathroom singer“ in de bis, op nahoudt vanavond.  Zijn materiaal brengt hij op zijn eigen unieke manier, bepaald door smachtende , explosieve bluesy en funkende ritmes en grooves. Volks en professioneel, een uit de duizend herkenbare , meeslepende, maar evenzeer verrassende sound, met een aanstekelijk pleidooi voor een multiculturele samenleving. En zijn “merci godverdommes” en de obligate verwijzingen naar TC Matic zorgden voor de nodige boosts … Arno is en blijft op dreef, speelt scherp, emotievol, rauw en doorleefd . Ambiance verzekerd!

En tussenin vergaten we niet de mengelmoes van het Britse world collectief Transglobal Underground met de Fanfara Tirana . Hun mishmash van world’tribal’beats , pop, trance, ska, hoempapa, Balkan was broeierig , aanstekelijk, fris en dansbaar . Een ‘slangenbezweerders worldtrance’ hoorde ik , een percussief bezwerende ritmiek , zang en rapzang op z’n Maxi Jazz’s, die inwerkte op de dansspieren , en dat kon opzwepend, explosief zijn . Op het eind was zelfs een Russisch danspasje of een Zorba (de Griek) pasje niet vreemd . Geslaagde missie ! 

Dag 1 Festival Dranouter was er eentje om van te snoepen. Een heerlijke eerste dag & happy feelings

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dranouter-2013/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter