Rock-en-Seine 2013 - zondag 25 augustus 2013
Rock-en-Seine 2013
Domaine de Saint-Cloud
Paris

Rock-en-Seine 2013 - System of A Down zorgt voor groots orgelpunt! Op dag 3

‘Au bord de la Seine’, op een boogscheut van de Eiffeltoren ontdekten we voor de eerste keer Rock-en-Seine, een festival dat stevig in opmars de laatste jaren, waar ook het bordje 'uitverkocht' mag hangen.
Op de schitterende site van Saint Cloud – een landgoed waar vroeger Napoleon Bonaparte en Marie Antoinette woonden- waren 4 grote. In de feeërieke setting kregen we een uitgebalanceerde line up.
De randanimatie was uitgebreid en vol verrassingen: van diverse tentoonstellingen en exposities tot een grote lounge area, massagesalons en tattoostandjes. Ook de tientallen eetkraampjes waren een absolute meerwaarde door de meest diverse specialiteiten; je kreeg de keuze uit o.m. Argentijnse, Senegalese, Ethiopische of Japanse gerechten.

We lieten ons onderdompelen in de gemoedelijke Franse sfeer en kwamen met volgend verslag terug.

Op het meest Oostelijke podium de 'Scène Pression Live' stond het kwartet van Parquet Courts. De korte nummers van het New Yorkse combo klonken fris, snedig en werden vol overgave gespeeld. De post-punkers leverden een energieke set af met in de hoofdrol Tim Vanhaemel lookalike Andrew Savage. Ook uitstapjes naar noise en garagerock waren nooit veraf en verwijzingen naar die typische collegerocksound waren vaak te horen.
We zagen veel meeknikkende hoofden en de snelle opeenvolging van het gitaargetokkel leverde een alleraardigste en onderhouden sound op volgens hun DIY mentaliteit. Flarden Pavement en Sonic Youth hoorden we. Parquet Courts is een band die weet wat z’n kwalitatieve sterkte is . Beluister gerust hun album , het laatste van deze gasten hebben we nog niet gezien.

Op de 'Grande Scène' – het hoofdpodium- stonden ze in drommen te wachten voor The Bloody Beetroots. Het Italiaanse trio -hier op handen gedragen- bracht wat we van hen gewend zijn... Hard en meedogenloos, als een wervelwind openden de gemaskerde Bob Rifo en maats hun set. Verpletterend was het begin, beukend, explosief en zo kunnen we nog wel even doorgaan...Ook de melodische momenten op de vleugelpiano , die als verpozing diende, klonken lekker, maar die kalmere periodes waren eerder schaars. Om dan weer op te bouwen en hun krankzinnige electro, punk en dance los te laten op de enthousiaste Fransen , die compleet uit hun dak gingen.
Het nieuwe werk van de op til staande release kwam in de spotlights en de klassiekers uit 'Romborama' zorgden voor brokken. Tot ver voorbij de PA zagen we een springende massa die bij de Refused cover “New noise” collectief overstag ging bij de pompende beats. Ook de guest appearance van Skip The Use zanger Mat Bastard op “Warp1.9” mocht er zijn.
Vonden we ze eerder dit jaar in de AB wat wisselvallig , dan sloegen ze hier nu snoeihard terug. Ze stonden garant voor een kolkende festivalset die we maar best ook op I Love Techno gaan bekijken. “Cornelius” in het slot was de spreekwoordelijke uppercut die iedereen terug met de voetjes op de grond zette en naar adem deed snakken.

We haasten ons naar de 'Scéne Cascade' want daar was één van de meest besproken acts van deze zomer aan hun feest begonnen: Major Lazer. Er was bijna geen doorkomen aan, op 100 meter van het podium stonden we vast … van een volksverhuizing gesproken. We waren nieuwsgierig en lieten ons maar al te graag onderdompelen door het soundsystem rond brein/producer/dj Diplo. We waren dan ook verbaasd dat we eigenlijk 'maar' een djset te horen kregen, maar later zou blijken dat dit niet zomaar de zoveelste djset was. Met steun van kompanen Jillionaire en MC Walshy Fire zette Diplo met veel flair het hele gebeuren in startmodus.
Het visuele aspect was groots, uitgebreid en oogverblindend, de show was begonnen. We hoorden een imposante mix met oa flarden Skrillex, Rihanna, Jay-Z, Martin Garrix, House of Pain met daarbovenop de eigen partytracks van het gezelschap.
Ook massa's samples en classic intro's, veel interactie met het publiek en niet te vergeten de bevallige danseressen die shaketen alsof hun leven er vanaf hing.
Een totaalspektakel en muzikale mishmash van reggae, electro, dancehall, rap en dubstep . Het trio entertainde op grootse wijze, o.m. op “Get free” waar iedereen aangemaand werd te zitten of wanneer ze op commando hun t-shirt moesten omhooggooien.
Ja sire er zijn nog Belgen ...ene Paul Van Haver aka Stromae bleek de verrassingsact te zijn, hij bracht z'n recentste single “Papaoutai” waarna Diplo & co er “Watch out for this (Bumaye)” tegenaan gooiden en opnieuw iedereen recht veerde. In het slot bij “Bubble butt” mochten ook enkele vrouwen uit het publiek op het podium, daar konden ze hun betere heupwerk tentoon spreiden.
Van een bom gesproken!

We konden nog een deel van Chrvches meepikken . Na hun goede recensies op Pukkelpop hadden we ze met stip aangeduid. Het synthpoptrio trok eerder al onze aandacht door hun poppy singletje “Gun” die aardig wat airplay kreeg bij StuBru. De in het voorjaar verschenen EP 'Recover' zette de Schotten voor het eerst echt in de kijker. Live horen we een sound die ergens het midden houdt tussen The Knive, Depeche Mode, Robyn en La Roux. De frisse electropop sloeg aan , met de fragiele frontvrouw Lauren Mayberry in een hoofdrol. We onthouden schitterende vertolkingen van “Lies”, “Tide” en “The mother we share” , maar zagen ook dat de band nog wat werk heeft. De stuwende beats van Iain Cook en Martin Doherty klonken gevarieerd, soms melodieus soms hard.
Aan hun podiumact en in de interacties met het publiek is nog wat werk. Desalniettemin bekoorden ze ons van begin tot einde en de engelenstem van Mayberry raakte ons meermaals. We kijken dan ook met hoge verwachtingen uit naar hun full album dat later dit jaar nog gereleased wordt en naar hun passage in de ABbox, in oktober.

De grote headliner van de driedaagse en voor vanavond was System Of A Down. Slechts een tiental Europese data spelen ze maar … jammer genoeg niet in België. Zoals aangekondigd een greatest hit set met maar liefst 23 knallers in 85 minuten! Ze openden met het 'spacy', soms zeemzoete “Aerials”; even later werden we meegezogen in hun wall of sound. Met “Suite-pee”, “Prison song”, “B.Y.O.B” in het begin was alles direct, strak en klonken ze harder als nooit tevoren.
Het succesrecept: de samenzang tussen Serj Tankian en gitarist Daron Malakian in combi met de snoeiharde riffs en pompende drum zorgden voor heftige mosh- en circlepits. De crossover/nu metal hakte er aardig op in en Rock En Seine kreeg een formidabel orgelpunt.
Vooral tandem Tankian-Malakian stond op scherp en de combinatie zang/schreeuw klonk net als op de cd.
Een zeer vet en vol geluid gaf de uitvoeringen van o.a. “Chop suey” en “Loneboy day” een absolute meerwaarde. Geen grootse lichteffecten hier, maar een sec en sobere lichtshow die het muzikale aspect nog meer in de schijnwerpers plaatste. Na “Cigaro”, “Toxicity” en “Sugar” en zonder bis lieten ze iedereen abrupt verweesd achter. Alsof een plotse tsunami alles en iedereen met de grond had gelijkgemaakt.

Organisatie: Rock-en-Seine