Couleur Café 2014 – vrijdag 27 juni 2014
Couleur Café 2014

De festivalzomer wordt traditioneel het laatste weekend van juni afgetrapt met spotlights o.m. op Couleur Café ! Het wereldmuziekfestival staat al jaren garant voor een sfeervol en kleurrijk multicultureel, meerdaags festival; een mix van muziekgenres uit alle windstreken, een gemoedelijke sfeer, en niet te vergeten fijne randanimatie, dans(workshops), expo/loungeruimtes, geschminkte gezichten en kindersnoetjes, verfrissende cocktails en een fantastische ‘Palais du BienManger’ (met wel 50 world food keukens) om U tegen te zeggen .
Op deze 25ste Couleur Café was  het weer dikwijls een spelbreker , maar de regen werd  verdrongen door de artiesten en een publiek die het niet aan zijn hart liet komen en ook al snel onderdak vond in de gebouwen en  tenten op Tour & Taxis.
Er waren ongeveer 72000 bezoekers , 25000 op vrijdag, 25000 op zaterdag en dan nog een goede 22000 op de afsluitende dag .
In de kleurrijke affiche waren een reeks toppers te noteren die een divers, breed en jong publiek voor zich wisten te winnen. Een ontspannend , relaxt gevoel , een goede vibe , samenhorigheid, solidariteit en … een feestje bouwen zijn sterke ingrediënten bij Couleur Café. We koesteren steeds opnieuw die herinnering …

dag 1 – vrijdag 27 juni 2014
Dilated people (Titan),  raptrio uit L.A. , al van in de jaren 90 actief , ging van start met onversneden hiphop, raps, scratches en sampling . Zoals bij elke hiphopformatie kreeg de DJ voldoende ruimte om z’n kunsten in de beste Mix Master Mike traditie te tonen . Een opsteker, die een zomerse inslag bood bij het overtrokken weer op het festival …

Eén van die fijne ontdekkingen  was het Argentijnse La Yegros We kregen aangenaam ontspannende , zwoele dansbare muziek door de trancy, meeslepende, aanstekelijke ritmiek vna congas’s, drums , accordeon , gitaar en ga zo maar door . Hun straffe  world sound kreeg nog een bijkomend genietbaar kantje door de hotsende, springende zangeres . De respons aan de kleine Move stage was dan ook terecht .

De Britse Dizzee Rascal (Titan), al meteen de tweede hiphopact op de mainstage, trachtte de regen letterlijk van zich af te spuwen door een spervuur aan raps van de MC’s , de bonkende beats en natuurlijk die aanstekelijke cocktail van hiphop , drum’n’bass , garage en dance . Kleppers als « Dance wiv me » , « Holiday » en « Bonkers » zijn in het geheugen gegrift en zorgden eigenlijk voor de doorbraak van deze uit Londen residerende MC. In de set zaten songs als « Fix up , look sharp », « Just a rascal » en « Love this town » verweven . Live nog steeds energiek en opzwepend , maar deze Dizzee is nu wel z’n hoogtepunt wat voorbij …

Morcheeba was intussen al bezig aan hun set in de Univers tent en kon rekenen op heel wat bijval . Toegegeven, het regenweer zit er altijd wel voor iets tussen , maar het warme onthaal deed de Britse band van de broers Godfrey  en zangeres Skye Edwards zichtbaar deugd.
Hun voeger triphopconcept is geëvolueerd door de jaren en breder geworden naar een sfeervolle mix van pop , soul, lome beats en laidbacklounge. Hun laatste cd’s overtuigden niet echt meer , maar live klinken ze extravert genoeg. De zachte, zalvende, indringende soulstem van Edwards, die straalde in haar wapperend kleedje ,  en het gitaarspel van één van de jarige broers kregen veel ruimte toegemeten. Met maar liefst met z’n zessen op het podium, intrigeerde het gezelschap met songs als « Trigger hippie », « Blindfold »  en « Rome wasn’t built in a day » !

Tiken Jah Fakoly (Titan) uit Ivoorkust kon de regen definitief verdrijven met z’n bezwerende afroreggae . De juiste stemming was er meteen . De politiek geëngageerde Ivoriaan is de woordvoerder van een heel continent . Er stond dan ook een uitgebreide band achter hem, met danseressen en backing vocalisten die de  aantrekkelijke , aanstekelijke , slepende ritmes van het genre nog wat punch gaven . Hij zorgde dan ook voor een soort spirituele beleving …

Girls In Hawaii (Univers) wordt door de gerespecteerde Franstalige popliefhebber op handen gedragen . Met het nieuwe album ‘Everest’ , vorig jaar verschenen , hebben ze een mooi eerbetoon aan hun in 2010 overleden drummer Denis Wielemans uit.
Een doorbraak naar Vlaanderen kon gebeuren . Beetje bizar was dat de tent niet vol stond voor de band rond Lionel Vancauwenberghe en Antoine Wielemans . De dromerige indiemelancholica klinkt live minder subtiel en kreeg een levendige injectie, zonder dat het donker kantje van de band werd vergeten .
Girls In Hawaii zet de trend van een snedig , gedreven , weerbarstig , maar even emotievol; pakkend optreden door in nummers als « Not dead » , » Misses » en « This farm will end up in fire » . Natuurlijk ontbraken die psychedelica tunes van Pink Floyd en Granddaddy niet in een nummer als « Rorscharch » ; niet voor niks werd naast de Mount Everest een link gemaakt naar het Pink Floyd prisma. Op « Birthady call » en een lang uitgesponnen « Flavor » werd het tempo opgedreven , de strakke ritmiek onderstreept en hadden we die energie-uitbarstingen, die GIH zo mooi maken …

We namen nog iets mee van De Jeugd Van Tegenwordig . Toch even benieuwd hoe zij werden ontvangen door onze Brusselse vrienden . Het is voor ons als Vlaming al moeilijk hun verbasterd Nederlands te verstaan , maar kijk , de respons was hier enorm. Het dansbare volkje hield van de bezwerende , grillige, pompende, bonkende grooves en hiphoprhymes. Aan de Move tent was duidelijk een feestje aan de gang . Iedereen was hier aan het hossen en aan het springen. Aangenaam luistervertier!

Couleur Café houdt van het Brusselse Puggy (Titan) (Belgische band zonder Belgen – check hun site maar!), die  groots zijn geworden bij onze Franstalige vrienden. Met de pas verschenen derde cd ‘To win the world’ en de gelijknamige single krijgt de band terechte airplay in Vlaanderen. Hun melodieus stekelige , krachtige pop wordt door een gepaste en beheerste dosis pathos en theatraliteit onderbouwd. Een welgemeende link naar Muse is duidelijk in sound en act , gezien zij ook een live band bij uitstek zijn, levendig , dynamisch en uitbundig . Ook hier hield het publiek van de variatie en de tempowisseling, hun speels, ongedwongen aanpak, de interacties , de betrokkenheid en hun ‘neverending enthousiasme’ op nummers als « Goes like this », « Burned » en « To win the world », die een positieve vibe ademden.

Onder de indruk waren we van het opkomend talent van de The Parov Stelar Band (Univers), het alter ego van de Oostenrijker Marcus Füreder en al de hemel ingeprezen op andere festivals en in het clubcircuit. We hebben hier een soort 50s jumpin’ jive move , een funk/jazzswing met ophitsende electrobeats . Naast het immense mengpaneel van Füreder, worden naast de beats’n’samples explosies verwezenlijkt door een bassist, drummer, saxofonist en een schuiftrompettist , die samen met de bevallige zangeres Cleo Panther er de sfeer inhouden, die op het podium en in de tent top was . De blazers daagden elkaar regelmatig uit voor jam-battles  en de zangeres wist de show aan elkaar te praten.
Hier kon je niet onbeweeglijk stil blijven en werden de dansspieren aangesproken . Het publiek was mee, danste voluit en onthaalde ieder nummer met veel enthousiasme. Een opwindend, wervelend optreden die de ideale geleider was op Basement Jaxx . Wat een revelatie!

We konden nog iets meepikken van de Nigeriaan Seun Kuti (jongste zoon van Fela Kuti) (Move stage) die ook met een heuse band te zien was .  Een bigband die het beste van zichzelf gaf  met aan elkaar gebreide nummers , aangevuld  met zangeressen en danseressen , die goed met hun kont konden shaken en de hyperkinetische zanger die heen en weer hotste op het podium. Zijn afrobeat (genre waarin invloeden van Amerikaanse jazz en funk vakkundig gemixt worden met complexe Afrikaanse ritmes en blazers) werd smaakvol ontvangen !

Tot slot Basement Jaxx (Titan) van het excentrieke leuke Britse duo Ratcliffe/Buxton die doorbraken met de platen ‘Remedy’ en ‘Rooty’, ook al bijna vijftien jaar terug intussen. Basement Jaxx heeft een apart plaatsje in ons hart … Hun latindancepop werd naar hogere hoogte gebracht binnen de housescene , een integratie van pop, dance, Brazil/latin, funk en soul, die warm, ontspannend , feestelijk, dansbaar en bovenal toegankelijk klinkt.
Het laatste werk dateert al van vijf jaar terug waarbij we reikhalzend uitkeken naar deze pioniers die ‘een beetje van alles’ weten te bieden…
Ze brachten ook vanavond  heerlijk hoekige en leuke ritmes, melodieën en stijlen , die diverse tempowisselingen en verrassende wendingen ondergingen.  Ze zorgden voor de feeststemming met hun reeks guestvocalisten , die we nu horen bij een Rudimental, Major Lazer en Disclosure , die de mosterd haalden bij deze Basement Jaxx. Ook de fleurige en kleurige kledij, die alle kleuren van de regenboog omhulden,  pushte dat zomers tintje nog meer. 
Al meteen werden we in de juiste stemming gebracht door « Good luck », « power to the people » en « red alert » . Tussenin de kunstjes van de house DJ , die middenin de set ergens brandde op een discotheek gevoel .
Als vanouds viel er heel wat te beleven op het podium, met de dames die zangtalent en act in de beste traditie van The Supremes omarmden. « Romeo » werd eerst akoestisch ingezet, om dan al snel overspoEld te raken door de fijne beats en stijlen . « Jump’n’shout », « do your thing »  en natuurlijk « where’s your head at » , zorgden net voor die gezelligheid die Basement Jaxx groots maakten . Een « bingo bango » , met de nodige salsa injecties, sloot de overtuigende set af  .
Spijtig dat een « Rendez vu » de set niet haalde , en dat de sound soms minder pulserend hard kon zijn , wat het geheel nog completer kon maken. Maar niettemin slaagden ze erin het betrokken weer op het festival op te fleuren . Een lust voor de ogen en de oren …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/couleur-cafe-2014/
Organisatie: Couleur Café, Tour & Taxis, Brussel