Hellfest 2014 – zondag 22 juni 2014 – een geslaagde 9ste editie!
Hellfest 2014
Festivalterrein
Clisson (Fr)
2014-06-22
Ben Van Eck en Yentl Stée

Hellfest 2014 – dag 3 – zondag 22 juni 2014

Deze dag besloot ik toch weer de koene ridder te spelen ( er stond geen volk en ik wou galant overkomen) dus ging ik langs de reguliere ingang een kijkje nemen. Gelukkig had de security z’n lessen getrokken en werd niet iedereen meer grondig gefouilleerd van kop tot teen. Eerste band van de dag was het Franse Azziard. Echt bijster veel kan je daar niet over zeggen, muzikaal was het nogal een grote eenheidsworst en allesbehalve origineel. Het werd wel goed neergezet en ze brachten een best genietbare edoch vergeetbare show.
Yentl

Volgende op het lijstje was Blacklodge en die waren toch wel het vreemde eendje in de bijt. Gelukkig houdt ondergetekende van vreemde eendjes en was de dansbare Industrial black metal van deze Franse jongens van topniveau. Uitgedost met injectienaalden in plaats van de “kijk hoe krieg ik ben” spikes zetten ze een verschroeiende set neer met lekker dansbare beats waar het publiek toch wel raar van op keek. Het publiek dat bleef staan ging echter volledig uit de bol en terecht ook. Beste black metal scene, de wereld heeft nood aan meer zo’n bands dus berg je zelfbeklagende DSBM-projectje maar op en begin er aan.
Yentl

Wat een medelijden had ik met deze mannen. Och god dertig man stond voor het podium toen de Crushing Caspars opkwam: het vroege uur en het geconsumeerde bier van de vorige dag zal daar wel iets mee te maken hebben. “Credit where credit is due, though”: de Duitse hardcore-punkers lieten zich niet uit hun lood slaan en brachten een sterke, energieke set die het publiek wel kon bekoren. Er werd, ondanks het vroege uur, zelfs een erg grote moshpit gestart rond zittende mensen; ook de eerste keer dat ik dat zie op een metalconcert.
Af en toe probeert de frontman zelfs wat crowd participation af te dwingen, en hij bedankt ook uitvoerig de weinigen die de moeite hebben genomen naar hen te komen kijken. De bands energie en motivatie zijn uiteraard ook niet onuitputtelijk, en de band vervalt dan ook redelijk snel in gewoon op een staccato manier de setlist af te werken, zonder veel breakdowns of tempoveranderingen. Ook hun podiumpresence is navenant: werd er in het begin nog duchtig gesprongen en bewogen op het podium, was dit naar het einde van de show al een stuk minder het geval. De band verliet dan ook nogal snel het podium onder een matig applausje.
Nochtans brachten ze best lekkere hardcore-punk: erg meezingbare en opzwepende riffs die goed samengaan met de typische hardcore lyrics over opkomen waar je in gelooft en je niet uit het lood laten slaan door tegenstand. Ik heb al minder kwaliteitsvolle hardcoreshows gezien voor honderd keer zoveel volk, en ik durf dan ook met redelijke zekerheid voorspellen dat deze mannen nog gaan groeien en enige naambekendheid binnen het genre zullen weten te vergaren. Al bij al geen slechte manier om wakker te worden en de dag te starten, zo'n hardcore optredentje met een cider in de hand.
Ben

Één van de bands waar ik toch wel het meest naar uit keek was de eigenzinnige atmosferische black metal van The Ruins of Beverast. Zelf had ik ze nog niet live kunnen aanschouwen maar ze worden her en der als perfect beschreven dus de verwachtingen stonden hoog gespannen. Eerst leek het alsof ze die niet zouden inlossen aangezien de set nogal vrij tam begon en de band er precies niet echt zin leek in te hebben. Naarmate de set vorderde evolueerde dit echter in een zeer positieve richting en overtroffen ze zelfs mijn verwachting. Het enige jammere was wel dat er teveel licht was voor een band als dit, dit is immers een band die je een donker krocht moet zien. Als ze eens in België spelen zal ik wel gaan zien denk ik.
Yentl

Dordeduh wordt vaak Negura Bunget zonder Negru genoemd, op het eerste zicht is dat nogal logisch aangezien het ook wel degelijk leden uit bovengenoemde band zijn maar daar stopt het dan ook. Dordeduh overtreft namelijk Negura Bunget enorm naar mijn mening. Ik had de eer om ze al eens live te zien en toen was hun soundcheck langer dan hun set (en nog werkte de helft van de instrumenten niet naar behoren). Hier was dit gelukkig anders en werkte alles perfect. Het was een zeer goeie show waar vooral de ingetogen momenten de beste waren.
Yentl

Repulsion kwam, zag en overwon. Dat viel dus nogal vrij binnen de verwachtingen. Nogal wiedes aangezien ze als één van de grindcore pioniers gezien worden alhoewel ze maar één album hebben. Waar de songs dus vandaan kwamen ga ik al niet moeten uitleggen. Al van de eerste noten zette het Repulsion het publiek in vuur en vlam maar naarmate de set zijn einde naderde begonnen ze jammergenoeg een beetje te slabakken en begon ik mijn interesse te verliezen. Wel jammer want voor de rest was de show subliem.
Yentl

Van Black Tusk wist ik niet echt wat ik moest verwachten, muzikaal vind ik ze best wel goed maar de nummers blijven nooit erg lang hangen bij me. Ze worden ook nogal vaak voorgesteld als een Kylesa rip-off wat niet geheel onterecht is trouwens. Live is het echter een andere koek, waar Kylesa zich vooral kenmerkte door ingetogenheid kenmerkte Black Tusk zich door energie en passie. Ik heb zelden een band zoveel plezier zien hebben tijdens het spelen van een show en die energie straalde ook over op het publiek want die gingen lekker hard op één van de weinige pits die je in The Valley kon aanschouwen.
Yentl

'I feel like a proud, fat dad', zo verwoorde Trevor, de frontman van TBDM, zijn dank aan het publiek. Trevor had de overvolle tent tot bijna doodvallens toe aangezweept om te moshen en te moshen tot ze er bij neer zouden vallen. En ‘credit where credit is due’: de moshpit strekte zich uit van de ene kant van de zaal tot de andere, om de twee voorste pilaren, waar nog gewoon publiek stond te kijken, heen. Ook niet iets dat zomaar om het even welke band gedaan krijgt. Het feit dat dat bovendien zoveel stof veroorzaakte dat mensen met t-shirts over hun mond rondliepen vond de Trev behoorlijk hilarisch.
Aanvankelijk had ik TBDMs succes altijd toegeschreven aan het feit dat ze de grootste gemene deler waren tussen melodic death metal en metalcore, waardoor ze dus van twee walletjes konden eten qua publiek. Nu ik ze voor het eerst live heb gezien, weet ik dat hun succes vooral te danken is aan de waanzinnig intense liveshows die die mannen kunnen neerzetten. Snel, strak en chaotisch; zo staan die mannen te spelen. Wat nou melodie? Gewoon lekker raggen op die snaren en eronder een constante stroom dubbelbasgeweld van de drummer. Heerlijk simpel, heerlijk effectief en het publiek smulde ervan.
Nochtans was het begin van de set zeker niet perfect: het geluid zat nog niet helemaal goed, en het publiek reageerde maar lauwtjes op de eerste twee nummers. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat velen gewoon de tent in waren gevlucht op zoek naar wat schaduw, want het was echt wel verschroeiend heet op de wei. Het kotje zat dan ook stampvol. Na de eerste twee, drie nummers raakte het publiek al snel in vervoering. Ikzelf stond er wat bij en keek ernaar: het was een vrij eentonig optreden, maar wel één met veel energie en veel ambiance. Dik ok dus. Toch jammer dat ze die heerlijke cover van The Rolling Stones' “Paint it black” niet hebben gespeeld...
Ben

Dark Angel  was oorspronkelijk voor mij de meer dan waardige vervanger voor Megadeth, beter nog, ik was blij dat Megadeth niet kwam opdagen en nog blijer dat Dark Angel in de plaats kwam. Die vreugde verdween echter als sneeuw voor de zon zodra ze begonnen spelen. De set zelf was al behoorlijk middelmatig maar vooral het barslechte geluid (zelfs voor mainstage-normen) gooide nogal roet in het eten. De stem van de frontman was ook allesbehalve in goeie conditie dus uiteindelijk werd het vooral wachten op Behemoth in plaats van genieten van Dark Angel.
Yentl

Behemoth in het stralende zonnetje op de mainstage, ik zal er toch nooit aan kunnen wennen. Het was dan ook eventjes vrezen of ze dezelfde sfeer gingen kunnen oproepen als in een tent. Daar kan ik gelukkig positief over zijn want ze zetten een gigantisch vette show neer en ze bewezen nog maar eens dat Behemoth anno 2014 nog steeds een monument binnen de metal is. Het enige waar ik een beetje teleurgesteld in was was de songkeuze, er werden enkele nieuwe nummers gespeeld die zeker niet slecht waren maar ik miste pakweg nummers zoals “Shehamforash” en “Lucifer”.
Yentl

It's dusk and legends take the stage. Twintig jaar na de release van hun monumentale In the Nightside Eclipse en na jaren afwezigheid in de scene komt Emperor nog eens terug naar het podium. Voor de uneducated reader: Emperor heeft doorheen de jaren een beetje een cultnaam vergaard in de black metal wereld. In the Nightside Eclipse staat makkelijk naast andere klassieke albums van Burzum of Mayhem die mee het genre hebben helpen vormen zoveel jaar terug, en in tegenstelling tot pakweg De Mysteriis Dom Sathanas is de tijd Nihghtside Eclipse wel goed gezind geweest: het is nog steeds erg goed beluisterbaar en zet een donker, onheilspellend sfeertje neer dat je nu enkel nog vindt in het atmospheric black metal genre. Zeggen dat fans een beetje enthousiast waren toen de band aankondigde dat ze het hele album back-to-back gingen spelen is dan ook wel een erg groot understatement.
Geen idee hoeveel volk er aan de andere podia stond toen Emperor opkwam, maar dat kan toch niet erg veel geweest zijn: mensen stonden rij aan rij en scandeerde al 'Emperor' een kwartier voor de show begon. Oorverdovend applaus was de bands deel toen ze het podium betraden, en dat is niet eens een hyperbool. Aanvankelijk zat de mix niet helemaal perfect (gitaar te stil, bas te luid), maar tegen dat Cosmic Keys passeerde was dat euvel al verholpen en speelde de mannen een zeer secure show. Dat er weinig werd afgeweken van de plaat zelf hoeft geen negatief punt te zijn: de plaat is zo goed en zo bekend bij het publiek dat veel afwijken van het origineel het optreden enkel slechter zou gemaakt hebben.
De onheilspellende, moeilijke te definiëren sfeer die het album weet op te roepen kwam live redelijk goed over. Op zich is dat al geen sinecure: atmospherische black metal op een mainstage in plaats van in een kleine, donkere tent spelen is wat onwennig, maar Emperor komt er redelijk mee weg. In tegenstelling tot veel andere black metal bands weet Emperor die sfeer ook puur op muzikale manier te brengen. Deze heren hoeven zich niet te bedienen van corpsepaint, vuur of armbanden met ellenlange pinnen op om hun stempel op het gemoed van het publiek te kunnen drukken. Toch blijft het een wat rare ervaring om moshpits te zien ontstaan op een plaat die je normaal alleen in het donker beluistert.
Al bij al dus een zeer geslaagd optreden: de levende legende die Emperor toch al (bijna) is, weet een dijk van een klassieker nagenoeg perfect live te brengen; en dat 20 jaar na datum.
Ben

Neem gerust een kijkje naar de pics

http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hellfest-2014/

Organisatie: Hellfest (Clisson (Fr))