Hellfest 2014 – zaterdag 21 juni 2014 – een geslaagde 9ste editie!
Hellfest 2014
Festivalterrein
Clisson (Fr)
2014-06-21
Ben Van Eck en Yentl Stée

Hellfest 2014 – dag 2 - zaterdag 21 juni 2014
Vandaag besloot ik al mijn galantheid buiten te schoppen en liet ik mijn vriendjes lekker aanschuiven terwijl ik de speciale ingang nam waar direct door kon. Dit zorgde ervoor dat ik niet enorm vroeg op voorhand moest vertrekken voor toch een pareltje, namelijk Hark. Niet zo lang geleden bliezen ze ondergetekende weg met hun laatste telg ‘Crystalline’ en het was dan ook de vraag of ze dit live konden neerpoten. Dat deden ze wel zeker en de energie spatte er vanaf ook al was het belachelijk vroeg. The Valley zelf was ook al behoorlijk goed gevuld geraakt en alhoewel het publiek nu niet direct bewoog zag je wel dat ze genoten.
Yentl

Mercyless was de volgende op het programma ( aangezien ik te lui was om tot aan de warzone te wandelen). In Frankrijk zijn deze gasten vrij geliefd maar ik had er nog maar van gehoord toen ik zag dat ze op de affiche stonden. Muzikaal spelen ze een beetje in het verlengde van pakweg Loudblast maar een pak minder interessant. Het zou nu niet zo erg geweest zijn was die middelmatigheid een rode draad geweest door hun show maar helaas was het nog een stukje erger. Ronduit saai is een betere term. Na enkele nummers begon het zodanig tegen te steken dat ik het gewoon afgetrapt ben, de bar leek interessanter.
Yentl

HERDER IS HARDER. Deze slagzin wordt nu stilaan toch automatisch gekoppeld aan deze Nederlandse sludgy stoner doom band. De zanger won onmiddellijk al goeie punten door met een Beastmilk shirt het podium op te stormen waarna hij vervolgens als een gek het publiek begon op te jutten. De band zelf was een pak energieker dan het publiek maar dat mag want het was nog een beetje vroeg. Maar dat is niet het enige, er was voor een speciale gast gezorgd. De oorspronkelijke zanger Nico (die nu ergens in Australië woonachtig is) kwam ook een paar liedjes mee zingen. Allemaal leuk en wel maar stiekem vond ik het toch een beetje overbodig aangezien “de nieuwe” naar mijn mening een pak meer stembereik en podiumtalen had. Maar al bij was het een vette show.
Yentl
Ook bij Benighted kwam het Franse chauvinisme bovendrijven en stond The Altar lekker vol om een halfuurtje los te gaan op death/grind van topkwaliteit. Dat liep echter niet van een leien dakje, vooral bij de eerste nummers was het geluid zo erbarmelijk dat het bijna onmogelijk werd om zelfs te merken welke song ze speelden. Gelukkig werd dat geluid weer rechtgetrokken het moment dat ze “Let the Blood Spill Between My Broken Teeth” op het publiek los lieten en toen schoot het pas echt op gang. Vanaf dat moment tot afsluiter “Slut” was de gehele tent één wervelende stofwolk. Enig minpuntje was toch wel dat hun nieuwe nummer met Kvarforth er niet bij zat, zou wel leuk geweest zijn aangezien de man die dag toch ook aanwezig was.
Yentl

Ik liep eventjes te twijfelen of ik wel degelijk naar  Mos Generator zou gaan. Op album weet de stonerrock/metal van deze heren me niet echt te raken maar aangezien Mgla toch niet ging spelen besloot ik om toch maar een kijkje te nemen. De show viel binnen de verwachtingen wat niet echt goed is aangezien ze niet echt bijster hoog waren. Muzikaal was het vrij middelmatig en ook de show was niet echt speciaal. Het publiek leek mijn mening te delen want naast wat volledig gerookte stoners stonden ze ook maar wat te gapen.
Yentl

Subrosa mag zich toch wel als verrassing als de dag rekenen. Ik was niet echt vertrouwt met het materiaal van deze band en het was dan ook een gok of ik ze ging zien of niet. Een goeie gok zo blijkt want dit was één van de beste shows die ik op het festival mocht aanschouwen. Subrosa bestaat bijna uitsluitend uit vrouwen en brengt een soort van doom metal met violen. Geloof me het is vet en live is het nog vetter. Niet alleen muzikaal was het dik in orde, de band had de gehele tent in één of andere greep. Die show mocht gerust nog eventjes langer geduurd hebben.
Yentl

Incantation mag zich ook tot de verrassingen rekenen maar dan in de negatieve zin. Deze legendarische death metal band heeft al vrij veel klassiekers op z’n naam staan en dus waren de verwachtingen ook hoog maar die losten ze absoluut niet in. De set kwam nogal rommelig over, het geluid zat niet goed en de muziek raakte mijn koude kleren niet. Gedurende de volledige set was er werkelijk geen enkel moment dat ze me bij mijn keel grepen en lieten los gaan, integendeel, het meeste wat ze bij mij konden veroorzaken was een verveelde zucht.
Yentl

Voor Shining waren de verwachtingen ook hoog aangezien ze uit mijn hartverscheurende keuze tussen hen en Acid King als winnaar er waren uitgekozen. Deze losten ze jammergenoeg niet helemaal in. Het was een fijne show maar er was ook niet echt iets speciaals aan. Kvarforth was ook vrij tam, naast wat whisky naar de fotografen spugen en eens diep in de ogen kijken van een vrouwelijke compagnon van me was er niet echt iets noemenswaardig te vinden aan de set. Ik moet wel eerlijk toegeven dat de hitte in de tent mij ook serieus zijn parten speelden en waarschijnlijk er deels voor in staat waarom ik niet ten volle er van kon genieten.
Yentl

Het was voor mij al een tijdje geleden dat ik het knettergekke progressieve metalcore/mathcore gezelschap Protest the Hero aan het werk zag. Ik keek eigenlijk wel uit naar deze show want de vorige die ik er van zag was ronduit fantastisch. Jammergenoeg was het deze niet zo, de energie die in hun muziek was nergens te vinden gedurende de gehele show. In feite stonden ze gewoon letterlijk hun liedjes te spelen en dat was het zo wat. Enkel de grapjes van de frontman maakten het enigszins nog interessant om te blijven. Gelukkig snapten ze zelf dat ze echt geen goeie show aan het spelen waren want ze excuseerden zich en vertelden dat ze veel beter zijn op album, daar kan ik alleen maar volmondig ja op zeggen.
Yentl

Geen idee of het aan de combinatie zon- Kronenbourg lag of aan de show zelf, maar Status Quos set was een hilarische wervelstorm van halfgekende klassiekers meebrullen. Met tienduizend man “You're in the Army Now” en “Whatever you want” meekwelen was een wat foute, doch zeer genietbare ervaring. Dat had ik aanvankelijk niet verwacht: ik hield mijn hart een beetje vast wat oude knarren als Status Quo en Deep Purple nog zouden kunnen brengen, maar ik werd aangenaam verrast!
Naast al dat langharig, vuil geweld dat je normaal op een podium ziet, vielen de mannen van Status Quo een beetje uit de toon, met hun verfijnde kledingstijl en wat pedante gedragingen, maar dat heeft uiteraard ook z'n charme en z'n plaats op een festival als Hellfest. Het wat oudere publiek kon de show duidelijk ook wel smaken: ik heb heel wat oude mannen goedkeurend zien meeknikken en iets te veel vrouwen van boven de 40 hun heupen zien meezwieren tijdens het optreden. Her en der stonden er zelfs drie generaties broederlijk naast elkaar te genieten: de puber van 16 die voor het eerst mee mag, de motorrijdende vader van in de veertig en bompa die ook nog wel eens z'n jeugd wilt herbeleven;  allemaal met een pint in de hand en een zwarte t-shirt aan, dat spreekt. Hartverwarmend, zoiets.
De set zelf was over het algemeen goed, maar wisselend van niveau per nummer. Openingsnummer “Caroline” bijvoorbeeld werd niet goed gebracht, was niet goed gemixt en kon ook maar weinig reactie uitlokken bij het publiek. Andere nummers bracht de band wel goed, maar zonder veel schwung of enthousiasme: de oude knarren stonden maar wat statisch op het podium. Naar het einde van de show toe, wanneer de eerder aangehaalde klassiekers de revue passeren, kwam de band en het publiek wel een stuk losser en kwam de sfeer goed tot z'n recht. Al bij al zeker geen slecht optreden, maar de vele jaren hebben blijkbaar bij Status Quo meer hun tol geëist dan bij bijvoorbeeld Deep Purple of Aerosmith.
Ben

Dit ging een beetje een pijnlijk optreden worden voor me, het was namelijk de laatste keer dat ik Brutal Truth ooit nog live ga zien aangezien dit hun voorlaatste Europese show was (Obscene extreme zal ik helaas niet halen). Dan Lilker stopt immers met muziek spelen en laat talloze bands dus achter. Dit liet echter zowel de band als het publiek niet aan hun hart komen en ze gingen dan ook volledig los op deze eigenzinnige grindcore titanen. Vooral frontman Kevin Sharp was weer in topvorm en liet het publiek volledig uit zijn hand eten. De set bestond uit een bloemlezing van zowat alles wat ze uitgebracht hebben en ze speelden het fantastisch. Hun laatste nummer was jammergenoeg net ietsje te kort aangezien ik mij net voor nam om mij nog een allerlaatste keer volledig te geven op Brutal Truth.
Yentl

'Un, dos, tres, quat' hoor ik al vanuit de verte, en even was ik vergeten of ik nu weer naar Sepultura, Soulfly, The Cavalera Conspiracy of naar een ander project van de Cavalera broertjes ging kijken. Doorheen de jaren heb ik de Cavaleras al zoveel keren zien spelen dat ik geen onderscheid meer kan maken tussen de verschillende bands ('was Blood, Fire, War, Hate nu van Sepultura, of....?') en eigenlijk hoeft dat ook niet: deze mannen maken gewoon eerlijke, simpele thrashmetal om op te feesten.
En feesten wordt er gedaan: pitje vragen is pitje krijgen. Het publiek reageert aanvankelijk enthousiast als ze de wilde dreads van de Braziliaanse frontman zien, maar zakt dan een beetje in en lijkt zelfs wat in te dutten. Tot op het moment dat de eerste twee nummers klaar zijn, meneer Cavalera een mopje maakt over het WK en dan bijna beleefd vraagt of er toch niet eens pitje moet gestart worden. En het publiek gaat daar gewillig op in: vanaf dat moment staat de pit nauwelijks nog stil, zelfs niet tussen de nummers in. Hoogtepunten in de set zijn o.a. “Refuse/ Resist” en “Rise of the Fallen”. Allemaal erg amusant, maar mijn neusje heeft het toch wat moeilijk met al dat bijkomende stof. Niet dat ik daar ook maar een malle moer om geef: genoeg afleiding.
Soufly trekt namelijk ook andere figuren aan dan die ene kerel in een Jezuspak die midden in de pit staat en waar de camera zo gewillig omheen blijft draaien. De zuiderse drumbeats trekken ook een hele cohorte schaarsgeklede dames met hula-hoops en Poi aan. Mijn heupen beginnen van de combinatie zowaar spontaan mee te swingen. Niet dat de frontman daar voor veel tussen zat, overigens. Hoewel de muziek lekker doorbeukt en het oog duidelijk ook wat had, staat meneer Cavalera driekwart van de tijd met z'n ogen dicht te zingen op dezelfde vierkante meter voor z'n micro. Niet bepaald inspirerend.
Tegen het einde van de set komt daar verandering in: op 3 seconden tijd introduceert hij vier nieuwe mensen ('Familia') op het podium en die zorgen eindelijk voor wat podiumpresence. Afsluiten gebeurt uiteraard met “Roots, Bloody Roots”, zo'n klassieker die iedereen kan meezingen. Daarna wordt er nog eens geïnsinueerd dat de WK-finale wel Frankrijk- Brazilië zal worden, wordt “Maidens The Trooper” nog even ingezet en komt meneer Cavalera zowaar zelfs even van z'n plaats om op de catwalk 'Olé-olé-olé' in te zetten. Metalfans en voetbalfans voor één keer eens broederlijk zij aan zij en iedereen tevreden. Soufly was namelijk 'gewoon' een goed optreden: klassiekers, veel dansen en bakken sfeer; maar wel exact dezelfde show en uitvoering als al die andere keren dat je iets van de Cavalera gaat bekijken.
Ben

Monster Magnet was een enorm twijfelgeval voor mij, eigenlijk ben ik echt geen fan en er zijn maar een drietal nummers die ik eigenlijk nog ok vind. Toch probeerde ik het er op te wagen en besloot ik ze een kans te geven. Die kans was echter niet nodig, pas op ze speelden een goeie set en publiek vond ze fantastisch maar de muziek raakte mijn koude kleren niet. Spijtig.
Yentl

'Hey pa, je raadt nooit wie ik dit weekend ga zien op Hellfest: Deep Purple!'. Eén keer eerder heb ik mijn leven het genoegen gehad om mijn pa groen te zien uitslaan van jaloezie: toen Focus speelde op Once Upon A Festival een paar jaar terug. Aan beide bands kleeft ook eenzelfde soort zeemzoet aura van nostalgie en familiariteit. Ik associeer beide met als jonge dreumes 'muziekintroductie' te krijgen van vaderlief: samen luisteren naar zijn oude cassetjes in de garage.
Ik ging dan ook met een bang hartje richting mainstage. Levende legendes aanschouwen is vaak niet meer dan een ontgoocheling at best en soms zelfs gewoon een kurkdroge desillusionering. Laat me het nu maar al verklappen: niet zo met Deep Purple. Hoewel er nog maar twee leden van de oorspronkelijke bezetting overblijven en de collectieve leeftijd van de band gemakkelijk de twee honderd overschrijdt, was Deep Purples set luid en goed. De muzikale virtuositeit die hier op het podium staat, (h)erkent een kind zelfs. De ene na de andere klassieker wordt nagenoeg foutloos ten berde  gebracht en de oude knarren stonden duidelijk met veel plezier en enthousiasme op te treden. De zangers stembereik is nog steeds enorm, en eens een Hammondorgeltje over een metalweide horen weergalmen is een bizarre, doch entertainende ervaring.
Die andere oude knarren, die en masse waren afgezakt naar de wei van Hellfest voor een dagje met stoeltjes en frigoboksen vol broodjes konden het duidelijk ook wel smaken. Het bejaarde koppel naast mij vertelt graag over hoe Deep Purple vroeger live was, inclusief sappige anekdotes over de muziekscene van toen (spoiler: ook toen werd er veel illegaals naar binnen gespeeld in de vorm van poeder of rook). Ze wisten me zelfs te vertellen dat hun shows vroeger zelfs minder goed waren, omdat de bandleden al eens wat te veel hadden gerookt/ gedronken en dan ook eindeloos doorsoleerden, of ze hun noten nu raakten of niet.
Dat is nu wel anders: de solo's vliegen je nog steeds om de oren, maar worden niet te lang uitgesponnen of met veel geëxperimenteer gebracht. Sommige mensen zouden het zelfs als 'tam' of 'braafjes' kunnen omschrijven, maar ik sta gewoon te genieten van de show en legendarische riffs als die van “Space Truckin” mee te neuriën. Het onvermijdelijke “Smoke on the Water” komt uiteraard helemaal op het einde en wordt massaal meegezongen door de tienduizenden metalfans, iets waar zowel de band als het publiek duidelijk z'n dank en appreciatie voor uitdrukte. Het is te hopen dat deze oude knarren zo nog een paar jaar verder mogen blasten.
Ben

Aangezien Infernus en “vrienden” (Gorgoroth) me echt niet meer kan schelen sinds hun laatste show die ik zag was hier de keuze snel gemaakt en ging ik naar Philip H. Anselmo & the Illegals. Echt bekend met de muziek van dit projectje was ik niet maar ik ben doorgaans wel altijd heel tevreden met de projecten van de man. Eventjes vreesde ik dat het een Pantera-cover setje ging worden (ik ben echt GEEN Pantera fan) maar die bleven gelukkig beperkt tot een tweetal nummers. Wel leuk om te horen was Agnostic Front en Superjoint Ritual cover. Ook het eigen materiaal is er om duimen en vingers mee af te likken. Hier gaat de invloeden van sludge tot death tot zelfs een vleugje grind, voor ieder wat wils dus. Ook leuk om te horen is dat het stembereik van de nu bebaarde Anselmo een stuk groter geworden is. Ondanks rugproblemen is hij ook nog niets van zijn flair verloren. Echt een goeie show.
Yentl

Neem gerust een kijkje naar de pics

http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hellfest-2014/

Organisatie: Hellfest (Clisson (Fr))