Hellfest 2014 – vrijdag 20 juni 2014 – een geslaagde 9ste editie!
Hellfest 2014
Festivalterrein
Clisson (Fr)
2014-06-20
Ben Van Eck en Yentl Stée

Donderdag 19 juni mochten we lekker vroeg opstaan om een 8 uur durende reis te ondergaan en naar waar anders kon dat zijn dan het Franse dorpje Clisson. De meesten onder jullie weten waarschijnlijk wel al dat ik niet ging voor de wijn maar wel voor het jaarlijkse stoner/metalfestival Hellfest die daar zijn woonst heeft.

Eenmaal daar aangekomen was ik wel onder de indruk over hoeveel werk men stak in de aankleding van het festival en dergelijke. Het leek ook alsof het festival z’n uiterste best deed om zo groen mogelijk te zijn aangezien we werden aangemaand om te sorteren (vreemd genoeg leek het meeste volk zich hier nog aan te houden ook). Ook het feit dat er ecologische toiletten waren leek best wel cool. Een beetje hypocriet werd het dan ook als je merkte dat 5 meter van de ecopot men een serieuze hoop tarmak over een best wel grote oppervlakte had aangelegd enkel en alleen om wat winkeltjes op neer te poten. Bon, genoeg de groene softie uitgehangen. Op naar het festival zelf.

Hellfest 2014 – dag 1 - vrijdag 20 juni 2014
Ook hier ga ik toch mijn beklag eventjes moeten neerleggen over de infrastructuur van het festival. Wegens het feit dat ik een heel vriendelijke jongen ben en ik mijn vrienden niet in de steek laat besloot ik ruim voor de eerste band begon met hen mee te gaan via de reguliere ingang (ik wist gewoon niet dat ik een aparte ingang kon gebruiken maar ik doe graag alsof dat ik galant ben). Ongeveer een twintigtal minuten voor Mars Red Sky begon in the valley kwamen we dan ook aan aan de ingang en zagen we dat er een duizendtal mensen stond aan te schuiven. Het duurde uiteindelijk een uur om een honderd meter af te leggen en binnen te raken. Om één of andere bizarre reden was het besluit genomen om iedere bezoeker te fouilleren terwijl de rest stond aan te schuiven in de drukkende hitte. Ik heb een tiental mensen zien afgevoerd worden door het rode kruis omdat ze onwel waren geworden of gewoon flauwgevallen waren. Er los over dus.
Yentl

Vrij pissig kwam ik dan ook halverwege de show van Weekend Nachos binnen in The Altar. Dat bleek de perfecte mood te zijn voor deze band want ze gingen hard. De mix van powerviolence en grindcore sloeg in als een bom op dit vroege uur en er was al een heuse mosh pit. De band zelf leek net ietsje minder wakker en alhoewel ze hun best deden zag je toch wel dat de vermoeidheid er in zat.  Een tien minuutjes later had ik echter alle negatieve gevoelens die ik had opgedaan in die rij kunnen opdoen en daar was ik ze dan ook dankbaar voor.
Yentl

Met een gerust hart kon ik aanzetten naar The Valley waar Conan eventjes de sfeer helemaal mocht omgooien. Die hadden met Blood Eagle eerder dit jaar eventjes zowat het zwaarste album ooit uitgebracht en nu was het afwachten of ze dit live ook konden overbrengen. Het antwoord is een volmondig ja. Al toen de eerste riffs van “Crown of Talons” op de trommelvliezen inbeukten werd het duidelijk dat dit een show van jewelste ging worden en dat werd het ook. Jammergenoeg hadden ze een wel heel kleine set, amper een halfuurtje, wat eigenlijk te weinig is voor muziek als dit. Net toen ik er helemaal in begon te raken was het al dan voorbij dus bleef ik een beetje op mijn honger zitten. De volgende keer mogen ze gerust wat hoger staan.
Yentl

Volgende op mijn lijstje waren Brutality Will Prevail alhoewel ik die vooral ging zien omdat ik echt geen zin had om Crossfaith te horen die op dat moment één van de mainstages aan het bevuilen was. Niet dat ik ze slecht vind maar het feit dat ze rond de middag op de warzone spelen was toch wel een beetje minder. Voor mensen die niet weten wat ze zich nu moeten voorstellen moeten zich een klein open air podium voorstellen recht in de zon met weinig tot geen afscherming. Ohja en een berg stof, één en al stof. Ook is Brutality Will Prevail nu niet meteen de beste band ter wereld, hun naar de beatdown neigende hardcore is best wel fijn maar ook een beetje doordeweeks. Combineer dit met de hitte en je kan je wel voorstellen hoe het is. Het publiek trok hier zich echter geen moer van aan en ging lekker los. De band zelf speelde wel ok maar het kon beter, een beetje zoals de muziek dus.
Yentl

Impiety werd mijn eerste band in the temple deze editie (die er trouwens lekker cheesy uit zag met de gigantische 666 boven het podium). Alhoewel er voor ondergetekende weinig black op de agenda stond deze editie keek ik wel uit naar deze Blackened death/thrash furie uit Singapore. Ze hebben me nog een enkele keer weten teleur te stellen op album dus hoopte ik ook heel hard dat dit live niet ging gebeuren. Dit gebeurde dus wel. Het geluid was zelfs voor black metal termen abominabel, de instrumenten liepen volledig in elkaar waardoor er één grote geluidssoep ontstond waar er nauwelijks nog muziek uit te destilleren viel.
Live kwam de energie die ze op album hebben niet over. De band leek vooral z’n best te doen om er zo kvlt mogelijk uit te zien en faalde grandioos op deze mooie zomerdag. De middelmatige set in combinatie met het barslechte geluid zorgde er dan ook voor dat ik mij ging verplaatsen naar the altar om daar te gaan wachten op de volgende band. Vandaar klonk het trouwens ook niet beter.
Yentl

Blockheads, één van de vele Franse bands op dit festival maakte de zwakke show echter meteen goed. Opvallend is hoeveel volk deze band trok terwijl grindcore naar mijn mening toch altijd vrij ongeliefd gebleven is. Gelukkig was dit bij deze band niet zo zodat het publiek lekker elkaar kon kapot timmeren op de lekkere Death/grind van deze jongens. Het feit dat het kwik de hoogte in schoot en we allemaal stoflongen aan het oplopen waren kon niemand ook maar een moer schelen en zowat de gehele show ( 40min wat best lang is voor een grind show) bleef de gehele Altar een wervelende moshpit.
Ergens wel een beetje spijtig dat de frontman besloot om het publiek in het Frans aan te spreken terwijl er ook heel wat andere nationaliteiten aanwezig waren. Maar ah, nu ben ik aan het muggenziften. Het was gewoon vet.
Yentl

Als de Conan – Weekend Nachos switch al een grote verandering was het bekijken van Downfall of Gaia een ware copernicaanse omwenteling. De gevoelige mix tussen neocrust, sludge, post-metal en screamo ligt immers mijlenver weg van de furie die Blockheads kwam. Niet dat dit erg was want deze show mag gerust tot één van de toppunten van Hellfest gerekend worden. Ondergetekende kende de band wel maar was niet helemaal bekend met het materiaal wat een regelrechte schande mag genoemd worden. De band speelde goed, heel goed. De set was enorm intens en het was voor zowel het publiek als de band onmogelijk om zich niet emotioneel te laten meesleuren tijdens de show. Mocht gerust nog een drietal uurtjes verder gegaan zijn.
Yentl

Normaal hing hier een review van Loudblast gestaan hebben maar helaas zat the Altar zo propvol dat ik er gewoon niet meer bij kon, ik ben dan maar op mijn gemak richting de mainstage gewandeld om dan eventjes later M.O.D. op te pikken. Het verbaasde mij ( en de frontman zelve ook) dat er zoveel volk op afkwam. Best wel vreemd aangezien M.O.D. in feite eigenlijk altijd al een zwak afkooksel was van S.O.D. . Desondanks stond de mainstage 2 vol en begon er al van de eerste noot een heuse moshpit ondanks de belachelijk hete zon. De show op zich viel wel mee, de set bestond uit een mix van eigen materiaal en enkele S.O.D. nummers. Met nummers zoals “Fuck the Middle-East” werd de controverse ook niet geschuwd maar voor de rest bleef frontman Billy Milano nog vrij braaf.
Yentl

Het was voor ondergetekende al reeds van 2009 geleden dat hij Kataklysm nog aan het werk zag en ik keek dus erg uit naar deze show. In mijn herinneringen waren ze tijdens hun shows altijd lekker bruut maar deze show was het anders. Er werd vrij veel recent materiaal gespeeld en het neigde allemaal ietsje teveel naar de melodeath. De show op zich was wel goed maar was niet echt heel speciaal, combineer dit met een dronken pummel die eventjes besluit om willekeurig mensen aan te vallen (waarna hij hardhandig “gevraagd” werd om te vertrekken) en ik was het daar al snel beu.
Yentl

Lekker naar Godflesh gaan dacht ik dan, bleek dat ze nog niet aangekomen waren en pas na Electric Wizzard gingen spelen. Dan maar Watain gaan zien wat uiteindelijk geen slechte beslissing bleek te zijn. Ze speelden strak en brachten heel wat show zonder over the top te gaan. Ze kwamen deze keer ook wel degelijk ‘kwaadaardig’ over. Er werd ook heel wat ouder materiaal gespeeld en van het nieuwe album kwam er zeer weinig (dat ik herkende) aan bod wat door de fans in dank afgenomen werd. Ik hoopte stiekem dat ze “They Rode On” gingen spelen (waarschijnlijk de enige persoon in het publiek die dat wou) maar helaas.
Yentl

'Circlepit, circlepit, circlepit' ad infinitum. Hoe vaak kun je je publiek nu in godsnaam vragen om circlepits? En niet dat ze het niet vanzelf al deden hé! Nu goed, ik vergeef het ze graag, ons Candace, de frontvrouw. Voor zij die haar niet kennen: Candace is een bom van een wijf, rood haar, tattoo's, een stem om een kleine stier mee om ver te blazen en een podiumpresence die bijna opvallender is dan de muziek die de band produceert. Het soort vrouw waarvan je je oprecht kunt afvragen of je ze wel in je bed wilt: kan ik die wel aan? Peuzelt die mij niet gewoon op? I'd happily find out.
Het optreden zelf was trouwens steengoed, net als alle vorige keren dat ik ze al gezien heb. Veel tempowissels, rauwe, opzwepende lyrics en een hoeveelheid energie zowel op als voor het podium die niet veel bands kunnen oproepen. Met teksten over unity, family en loyalty en wat er allemaal met je zal gebeuren als je daar aan durft te komen, kreeg Walls de menigte dan ook lekker aan het dansen. De erg melodische, nagenoeg perfect gebrachte gitaren zullen er ook wel voor iets gezeten hebben, evenals de technisch zeer vaardige drummer die al de tempowissels in goede banen wist te leiden. Zeer meeslepend en opzwepend allemaal; een genot, zelfs voor iemand die normaal niet zo'n fan is van de hele 'corescene'.
De Warzone was dan ook terecht volledig volgelopen met dat andere type metalhead dat je op festivals tegenkomt: de hardcore/ metalcore crowd. Korter haar, veel petten, hardcore dancing inclusief windmills; u kent het soort wel. Overigens valt de crowd ook weer in twee uiteen: de jongere, magerdere gastjes die veel bewegen en doen, en daarnaast de bredere, vaak kaalgeschoren stoïcijnse mannen die hoogstens eens een mondhoek optrekken als response. Toch een raar volkje.
Ben

By far het optreden waar ik het meest naar heb uitgekeken: de ongekroonde koningen van de Stonermetal passeerden op Hellfest dit jaar, en dat zullen ze wel tot in Nantes geweten hebben ook. Wie bedoel ik anders dan de (half)goden van Electric Wizzard? Het eerste dat namelijk dient opgemerkt te worden, was dat het een luid optreden was. Ik ben wel wat  gewend, en Stoner moet ook echt wel luid gespeeld worden, maar dit was echt van een ander kaliber. Sommige mensen vertelden me zelfs achteraf dat ze zich fysiek slecht voelden tijdens het optreden en zijn weg gegaan omdat de bas zo hard sleurde aan hun middenrif. Daar is wel wat van waar, maar ik vermoed ten zeerste dat bepaalde tot zich genomen substanties daar ook wel voor iets tussen gezeten hebben.
Die substanties waren trouwens dat me als tweede opviel: de bass kon je al enkele honderden meters weg voelen en horen, en eens je nog wat dichter kwam viel vooral de penetrante geur van 'petards' op. Je moest zelfs zelf niet roken om high te worden in die tent. Ook geen verrassing op een Stoner optreden natuurlijk. Voor je echt naar het podium kon, moest je je dan ook eerst voorzichtig over en tussen een hele meute slapers/ stoners die aan de rand van de tent lagen proberen te manoeuvreren.
Het optreden zelf was trouwens het beste dat ik op die drie dagen gezien heb. Zonder ook maar een voet te verzetten en aan het gestage tempo van één noot per 10 seconden nam Electric Wizard je mee onder z'n gewaad voor een wandeling van een uur door het mythische landschap van de Stoner goden. Om het met een cliché te zeggen: het was geen optreden, maar een ervaring. Minutenlang meewiegen met de ogen gesloten om dan toch even uit de trip gezogen te worden, eens rond te kijken en te zien dat bijna iedereen ook met z'n ogen dicht staat mee te genieten; het is eens wat anders dan het gemosh en geheadbang van overdag.
Eerlijkheidshalve moet wel opgemerkt worden dat het geen perfecte performance was: het geluid had echt wel wat stiller gemogen, en Jus z'n vocals (want zang kun je dat niet echt noemen) klonken tegelijkertijd vreemd en niet donker genoeg. Vrienden merkten op dat het 'toch echt wel wat sneller had gemogen', maar die hebben duidelijk nog niet genoeg naar Stoner/ doom geluisterd om door te hebben dat dat niet de bedoeling is. In short: ik vond het persoonlijk een zeer intense, genietbare show, maar ik kan me perfect inbeelden dat dit soort muziek/ optreden niet voor iedereen is weggelegd.
Ben
Neem gerust een kijkje naar de pics

http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hellfest-2014/

Organisatie: Hellfest (Clisson (Fr))