Festival Dranouter 2014 – zondag 3 augustus 2014

Dranouter biedt (h)eerlijke kansen om rond te kuieren op het festival, wat resulteert in een twinkelende , kleurrijke namiddag en avond.  Dranouter zorgt voor een sfeervol kader, gezelligheid en gemoedsrust , waar andere festivals in Vlaanderen toch even mogen naar opkijken .

Muzikaal zat het ook wel goed op deze zondag . Een eerste hoogte punt hadden we met de allround sing/songwriter Gabriel Rios , die door de jaren in allerlei gedaantes was te zien . Na zijn trip naar New York , komt hij nu fascinerender voor de dag.
De Belgische ‘El Sympathico’ Puertoricaan doet al menig vrouwenhartje sneller slaan. Hij brengt in september de langverwachte nieuwe plaat , ‘The marauder’s midnight’ , en we kregen er een pak songs uit te horen . Niet verwonderlijk eigenlijk, gezien we sinds het najaar van 2013 telkens om de maand er één van te horen kregen, en vandaag hoorden we o.m. “Holy water”, “Gold”, “Police sounds”, “Work song” (een wauw gevoel hier!) en het nog niet uitgebrachte “Swing low”, met een bassist , cello en af en toe aangevuld met een blazerssectie. De nummers balden emotionaliteit , intensiteit  en beleven samen.
Een even meesterlijke zet  was de start , die Gabriel Rios solo aanvatte; per nummer vervoegden de leden hem.  Mooi wat er dus in het begin  werd gepresteerd op “Straight song”, “Skip the intro” en “City song”.  Maar ook straf toch hoe een “Angelhead” en “Broad daylight” opgefrist werden en een broeierige spanning hadden . We herkenden op het eind nog een cover, “Vamanos pa’l monte” (Eddie Palmieri uit 77), die een levendige en gevoelige Rios omvatten . Wat een return . Check die najaarstournee …

Fat Freddy’s Drop waren na La Chiva Gantiva de meest feestelijke vanavond; langzaam maar zeker werden we in hun aanstekelijke trance opgezogen . ‘Follow the rhythm of your heartbeat’ was terecht de muzikale noemer van dit uitgebreide combo uit Nieuw-Zeeland , die een potpourri serveerden van pop , soul , jazz, r&b, reggae, elektronica en dubs, die nog meer respect opeisten door de live instrumenten en de improvisaties.
Inderdaad hier werden de dansspieren aangesproken door de (traag) slepende , zwierige, dansbare tunes , trance en sferische lounge , zonder de traditie van die dubreggae uit het oog te verliezen . Band die meer airplay verdient!

Laïs mocht de feesteditie van Dranouter besluiten . En zij vierden hun twintigjarige carrière met een bloemlezing van hun oeuvre . Zij vergeten 96 niet toen ze hier in de namiddag optraden , wat duidelijk nog herinneringen en emoties opriep . Intussen zijn de dames van Lais , Jorunn Bauweraerts, Annelies Brosens en Nathalie Delcroix, elk hun eigen weg gegaan, zonder de Laïs roots te vergeten . Laïs zorgde toen voor een heropleving van de folk , maar met de jaren verbreedden ze hun muzikale horizont met pop en freefolk invloed , en klonken ze zelfs grauw en grimmig.
Hun debuut is in het geheugen gegrift . Ze hadden een uitgebreid combo achter zich , waaronder natuurlijk Bjorn Eriksson en Tomas de Smedt. Voor hun verjaardagsfeestje hadden ze een eigenzinnige setlist samengesteld waarbij natuurlijk niet omheen het debuut kon ; het materiaal kreeg wel een apart jasje aangemeten. Toegegeven, er werden enkele gemist , die de sfeer nog naar een hoger niveau konden brengen . Het latere werk sijpelde door van ‘Dorothea tot de romantiek van ‘The ladies second song’,  verweven van enkele traditionals en covers .
Het werd een uiterst smaakvol optreden , met enkele uitschieters, o.m. de a capella van “Het zoutvat” , “Zeven steken” , de energie van “De wijn” , “Kanneke” en “Le renard et la belette” of de rockabilly van “Les trilettes de belleville”. Hoogtepunt is en blijft natuurlijk “’t Smidje” dat tot een boost leidde op het eind van het concert en onder luid gejuich werd onthaald . 
Laïs toonde aan dat ze tot veel in staat waren , maar waarschijnlijk hadden de meesten nog meer die onschuldige folky dynamiek en feestelijkheid gehoord; maar ok , die stemmenpracht typeert door de jaren nog steeds de dames en we kunnen voor hun rewinds  in Vlaanderen in 2015 verder aankloppen.

Eerder de dag hadden we nog La Chiva Gantiva , die Dranouter in de juiste stemming brachten door hun allegaartje aan stijlen van world – funk –rock - soul – salse - latin ritmes en raps . De band heeft Colombiaanse roots en heeft Brussel als thuisbasis . Het publiek lustte ervan en het combo werd dan ook terecht warm onthaald . De zon scheen nog meer op de glooiende heuvels met die aanstekelijke , dansbare aanpak. Hier borrelde 90s bands als Mau Mau en Mano Negra op met die kenmerkende  optimistische , levendige , springerige sounds .

Geïntrigeerd werden we door het Schotse Lau de hier een aparte sound van Keltische folk en soundscapes speelden op akoestische gitaar , accordeon en viool, die door de tics op hun instrumenten een drumritme kregen  . De drie heren waren sterke performers. Af en toe werd de broeierige spanning donker , dreigend maar verdroeg nét het ochtendgloren. Hun instrumentale sound werd af en toe met vocals voorzien , wat dan op z’n beurt poppier werd . De composities bouwden op door de huppelende ritmiek, waren beeldrijk - bijgevolg niet vies van wat postrock -, konden lichtjes exploderen en ademden een soundtrackgevoel . We waren onder de indruk van de begeestering van dit trio …

Tot slot nog Geppetto & The Whales . Dit gezelschap is op een paar jaar tijd sterk geëvolueerd . Weg zijn die charmant , hemels pakkende popsongs , die door banjo nog wat meer gevoeligheid opwierpen ; op de nieuwe ‘Heads of woe’ zijn ze doorspekt van psychedelica, soundscapes en effectbejag . Heerlijk blijft die harmonieuze samenzang, wat  nog steeds een hartverwarmend , melancholiek kader  creëert. Het is nog wat gewoon worden, en naast de fans vooraan , hadden de nummers wat meer bedenktijd nodig .
De kaart van de nieuwe werd getrokken en op die manier bleven een paar oude singles als “Juno” en “Oh my God” ‘onhold’, maar een “1814” en “Duquesne’s horse” boden voor die herkenbaarheid die toen de band in de picture bracht …

Festival Dranouter kon alvast terugblikken op drie heerlijk dagen en we zullen die feeërieke omgeving in al zijn vriendelijkheid, bedrijvigheid en diversiteit missen . Tot volgend jaar alvast!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dranouter-2014/

Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter