Brussels Summer Festival 2014 – Patti Smith – Skip The Use - M
Brussels Summer Festival 2014
Paleizenplein
Brussel
2014-08-08
Philippe Blackmarquis

De 13e editie van het Brussels Summer Festival begon sterk. Meer dan 11.000 mensen kwamen naar het Paleizenplein bij aanvang van een festival dat 10 dagen het zomerritme  hartje Brussel bepaalt. Het BSF heeft een unieke historische omgeving , een  rijke en eclectische programmatie, en alles aan een zeer redelijke prijs …

Een unieke mengelmoes vanavond op deze 'BSF'  wordt aangetoond … Het is The Feather, de Belgische band van Thomas Medard, zanger van Dan San, die het festival opent. Het plein is nog ver van vol, maar The Feather krijgt toch voldoende respons met hun indie rock met folky tunes. Achter Thomas Medard is er een volledige groep met gitaren, drums, keyboards, vibrafoon en percussie. Men denkt aan Midlake, Fleet Foxes of Crosby, Stills & Nash. Het is mooi, delicaat, ambachtelijk: een groep om te volgen!

Om 19u, de grote menigte is daar voor de sensatie uit Lille: Skip The Use.
maar in de prachtige setting van 11.000 mensen in een lange en smalle ruimte, met een PA van gemiddelde kwaliteit en kleine videoschermen, kan je niet spreken van optimal comfort. Daarnaast zijn er de eindeloze rijen voor de ticket shops en de drankstanden.
Enfin, geen verder geklaag want de sfeer is uitstekend en de jongens van Skip The Use zijn hier om de boel op stelten te zetten! Hun naam betekent "Verander de gewoontes" en het is waar dat ze iets nieuws en verfrissends voorstellen. Mat Bastard, de 'frontman' van de groep en Yann Stefani op gitaar, Jay Jimenez op bas, Lio op keyboards en Manamax op drums, straalt de band op het podium.
Muzikaal is het een soort van cross-over van funk, rock, metal, disco, reggae, ska, Britpop... We denken aan Rage Against The Machine (ze spelen "Killing In The Name Of ..." in het midden van hun nummer "You Are"), Bloc Party, Madness en Blur. Een concert ‘on speed’ met krachtige nummers als "30 Years", "Nameless World" of "Give Me Your Life". Op een bepaald moment probeert Mat Bastard zelfs een imitatie van Brian Johnson van AC/DC. Soms heb je toch de indruk dat hij een beetje ‘too much’ is.
Later wordt hun hit "Ghost" sterk onthaald. De schaduw van Gorillaz zweeft erover ... Op het einde wordt de song nog meer electro getint. Waanzinnig. "The Bastard Song" vormt het hoogtepunt, met een knipoog naar Quand La Musique Est Bonne” van JJ Goldman middenin het liedje... Kortom: een opwindend concert ... 

Setlist: 30 Years, Nameless World, Give Me Your Life, The Story of Gods and Men, Gone Away, People In The Shadow, Birds Are Born To Fly, You Are, Ghost,
Être Heureux, Bullet, Bastard Song.

Een radicale verandering in sfeer en periode noteren we als Patti Smith aandraaft , één van de levende legendes uit de rockmuziek. In 1975 was haar album ‘Horses’ een echte revolutie, poëtische rock in de traditie van The Doors en Joni Mitchell, 100% punk, energie en filosofie. Vandaag, 67, telt  Smith 11 albums en heeft meerdere generaties van muzikanten geïnspireerd. Ik had haar op de Sinners Day in 2011 gezien en ik was blij haar nu weer te zien. En ik werd niet teleurgesteld.

"Ik ben blij terug in Brussel te zijn!" Patti Smith verwijst hier naar het concert dat ze in 1976 in het Koninklijk Circus gaf, maar ook  met een knipoog naar haar concerten in de AB de laatste jaren … Met haar hoed en haar jeans betovert ze mij weer met haar diepe stem. Songs als "Dancing Barefoot" of de reggae "Redondo Beach" krijgen met de jaren nog meer schoonheid en gevoeligheid . In de intro van "In My Blakean Year" improviseert ze een tekst over het concert van haar concert in Brussel in 1976: erg leuk.
Later krijgt 'Because The Night', haar grootste hit, mede geschreven door Bruce Springsteen, enorm veel reacties en men voelt dat het tweede deel van het concert veel sterker zal zijn. Zelfs de jongeren die er alleen voor een drankje zijn, schreeuwen mee: "Because The Night Belongs To Lovers...” 
"Banga", genomen uit haar nieuwste album, behield de intense spanning. Patti Smith huilt als een wolvin en na een korte poëtische voordracht ("spoken word”) schakelt ze over naar een zeer krachtige "People Have The Power". Overweldigend.
"Jesus Died For Somebody's Sins But Not Mine...": deze woorden uit haar fantastische cover van "Gloria" (van Them) had mijn tienerjaren-ziel gemarkeerd . De rillingen lopen over mijn rug als ze dit op het podium zingt.

Na een volgend expressieve 'spoken word', begint de finalereeks van haar concert: "Rock and Roll Nigger". Smith schreeuwt “Outside of society, that’s where I want to be!” en schrijft het lied aan Edward Snowden toe . Het slot is geweldig en de zangeres  breekt zelfs een snaar op haar gitaar. In 2011 had ze ook al eens een snaar gebroken, dan met haar tanden! De grote priesteres schreeuwt "Bruxelles, je t'aime!" en verlaat het podium. En ja, ook wij hielden van haar ...

Setlist: Dancing Barefoot, Redondo Beach, April Fool, My Blakean Year, Beneath the Southern Cross, Ain't It Strange, Pissing in a River, Because the Night
(Dedicated to Fred "Sonic" Smith), Banga, People Have the Power, Gloria
(Them cover), Rock N Roll Nigger

Zware taak voor Mathieu Chedid, aka M, om na zo'n fantastische act te moeten spelen. Zoals verwacht bleek het contrast erg wreed te zijn voor de Franse zanger / gitarist. Zijn gitaar riffs klonken veel te 'cliché' en we bleven tamelijk ongevoelig voor zijn stem en zijn nummers. Anderzijds is M een volwaardig 'showman' en zijn de concerten dynamisch. Heel wat tempowisselingen zijn er in het concert te situeren.
Na een paar nummers, waaronder "Mon Ego", "Vague Sensuelle", "Océan" en "A vos Souhaits" kondigt M een grote verrassing aan... de Belgische zanger Saule. De band speelt fragmenten uit "Little Wing" van Jimi Hendrix en “Immigrant Song” van Led Zeppelin en Saule zingt een zeer slechte cover van "Lucille". De karaoke gaat dan door met fragmenten uit MC Hammer, Van Halen, White Stripes en Rage Against The Machine (weer!) ...
Mathieu Chedid vermijdt de overdrive hierin nog gelukkig en het einde van het concert is dan ook veel interessanter. "Je Dis Aime", en vooral het funky "Machistador" zijn een schot in de roos . Het publiek is enthousiast. Na een korte pauze, komt M terug om "Machine" en "Bahia" te spelen.
Conclusie, M staat hier voor Middelmatig, met een aantal zeer goede momenten; de  'gimmick' is ietwat te storend ... 

Een deel van het publiek verplaatste zich dan naar de Kunstberg voor de electro-nacht (Rodriguez Jr was op het podium), maar de regen ontmoedigde mij snel om langer te blijven. Dus keerde ik terug naar huis, genietend van de sensuele , poëtische muziek van Patti Smith...

Philippe Blackmarquis – vertaling Philippe Blackmarquis + Johan Meurisse

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/brussels-summer-festival-2014/
Organisatie: Brussels Summer Festival