Arctangent 2014 van 28 augustus t/m 30 augustus 2014
Arctangent 2014
Fernhill Farm
Bristol (UK)
2014-08-28 t/m 2014-08-30
Simon Van Extergem

Het einde van de zomervakantie lacht ons al enkele maanden toe. Want daar stond Arctangent op ons te wachten. Arctangent is een festival in Engeland, te midden de velden nabij Bristol. En al snel blijkt dat het inderdaad de boerenbuiten is. De GPS vindt de straat niet terug en van wegwijzers hebben ze daar nog nooit gehoord. Maar voor dit festival hebben we veel over. Want het aanbod is succulent. Want op Arctangent komt het beste wat hedendaagse post-rock, math-rock en aanverwanten te bieden heeft. En dat gebald in een stevig programma over 3 dagen. Ja, daar hou ik wel van.

dag 1 - donderdag 28 augustus 2014
Dag 1 is een opwarmertje. Slechts één podium, een handvol groepen die vorig jaar hier reeds overtuigden en veel publiek, maar nog niet voltallig. Door de lange afstand en de problemen om de weg te vinden arriveerden we iets later. Maar wel net op tijd om de 3 belangrijkste bands te bewonderen.

We starten met Nordic Giants. Blijkbaar houden deze jongens wel van een verkleedpartij, want ze betreden het podium, getooid in veren, skelettruitjes,... Echte Noorse giganten zeker? Ze stralen een sjamanistische sfeer uit. En ook muzikaal trekken ze die lijn door. Piano en drum zijn de hoofdingrediënten van de band. Gooi er nog wat samples tussen af en toe een met een strijkstok beroerde gitaar en je weet wat de kern is. Met vlagen doen ze me denken aan Le Seul Element. Post-rock met een extra toets, vooral omdat er hier geen gitaren centraal staan. Het is de piano die het hoogste woord voert. En die is zeer bedwelmend en intrigerend. In samenspraak met de stevige drums krijgt het een verhevenheid.
Na enkele nummers gaat het keyboard wat elektronische klinken en krijgt de band een heel andere klank. Denk aan de laatste 2 albums van 65daysofstatic, maar dan goed. Het volgende nummer gooit het dan weer over een geheel andere boeg, door een prachtige (gesampelde) vrouwenstem, waar de giganten laag na laag een stevige muur op bouwen. Niet alleen een prachtig nummer, maar ook nog één met hitpotentieel. Daarna nog een nummer dat mij heel hard op Massive Attack doet denken. En dat is een compliment. Geen doorsnee post-rockoptreden dus om te starten, maar een visueel en muzikaal hoogstaande performance.

Na een overheerlijk voorgerecht, tijd voor de volgende hap, Three trapped tigers genaamd. Het aantal bandleden neemt al toe. Van 2 gaan we naar 3. Ze schotelen ons math-rock voor. Niet standaard, want in plaats van enkel snelle gitaren. hebben zij een keyboard mee. De ritmes zijn wel typisch: haaks, verdraaid, een karrenvracht tempowisselingen. Alles aan hen schreeuwt math. Een van relatine ontdane ADHD-trip. Alles moet snel maar dikwijls ook hard, heel hard. Af en toe mag het tempo toch wat naar beneden, maar het haakse, het grillige blijft altijd aanwezig. Zijn het de keyboards, dan wel de drums. Maar het geheel is mij iets te grillig om er echt van te genieten.

Afsluiten doen we met And So I Watch You From Afar. Nadat ze op het geweldige Dunkfestival al mochten headlinen, mogen ze dit kunstje vanavond nog eens overdoen op Arctangent. Dat ze onder de grootheden mogen genoemd worden binnen de hedendaagse post-rock, daarover mag geen twijfel bestaan. De tent loopt makkelijk propvol voor deze vier heren. Dat ze een feestje willen bouwen maken ze snel duidelijk. Want de show start met een rotvaart. Er is geen houden aan. Met hun mix van math- en post-rock laten ze de gehele tent uit zijn voegen barsten. Er wordt gecrowdsurfd, met de handen gezwaaid, gebruld, geklapt, gepogoed en zowaar meegezongen, een unicum binnen het genre. Een intense show, zelfs al volg je hem vanaf de zijlijn. Een uitgelaten publiek dus, dat alles wilt wat de band hen voorschotelt en maar wat graag wordt meegesleurd in de waanzin die And So I Watch You From Afar heet. Keer op keer slagen ze erin om dit te verwezenlijken. Een krachtige prestatie van een prachtige band.

dag 2 – vrijdag 29 augustus 2014
Na een rustige ochtendwandeling in het prachtige Clifton (buitenwijk van Bristol) begeven we ons richting het festivalterrein voor dag 2 van Arctangent. Een stevige ontwaking staat ons te wachten, want Memory Of Elephants staat ons op te wachten. Een stevige mix van post-rock, een beetje sludge en stonerrock. Een mooie mix, dat mag gezegd worden. Ze staan hier zonder ook maar één plaat onder de arm te hebben. Hun debuutEP verschijnt pas in oktober. Maar zeker hun plaats op het podium waard. Af en toe een schoonheidsfoutje, dat nemen we er graag bij en vergeven het hen met plezier.

Iets helemaal anders nu: Human Pyramids. Makkelijk de grootste bezetting van het festival: blazers, violen, gitaren, bas, keyboards 2 drummers, ukelele, xylofoon,... Kortom alle mogelijke instrumenten. Wat produceert dit geheel dan? Laten we het neo-folk noemen, of post-folk. Niet echt mijn ding. En dan dus ook niet lang blijven kijken. Alles wordt net iets te vrolijk gebracht. Ook hier wel wat schoonheidsfoutjes, maar onze vergevingsgezindheid is al wat op.

Ander en beter dus. En dat moet dan 100 onces worden. Ze komen uit LA en aan hun kledij te zien waren ze het weer van daar ook hier verwachtend. Korte broeken en T-shirts dus. 2 man sterk. De gitarist komt doodleuk het publiek uitgeduikeld en trakteert het publiek op enkele middelvingers. En dat nog voor er één noot gespeeld is. Het is vooral de drummer die het voortouw neemt. Met ongelofelijk veel breaks en tegenwringende ritmes steelt hij de show. Hij neemt ook de bindteksten voor zich. Een band die laveert tussen math-rock en punkrock. Een niet alledaagse combinatie dus. In de trage stukken klinkt toch vooral post-rock door. En dat is welgekomen. De muziek wringt en spartelt tegen aan alle kanten. Speciaal voor hun Britse tour hebben ze een EP uitgebracht. En daaruit komt ook het grootste deel van hun songs. Ook aan het showelement wordt gedacht. De gitarist staat al snel op de basdrum en de drummer kan de smile maar niet van zijn gezicht krijgen. Bij mij vergaat het lachen iets sneller.

Na een korte eetpauze (heerlijke Pad Thai) vliegen we er opnieuw in met Crippled Black Phoenix. Moderne progrock die af en toe gaat lenen bij post-rock. De nummers beginnen meestal als een standaard rocksong, maar worden dan lang uitgesponnen lappen muziek. Vooral die stukken zijn zeer overtuigend. Met 7 man op het podium zouden ze normaal de band moeten zijn met het meeste bandleden. Maar dat is vandaag niet het geval. 3 gitaristen, 1 bassist, 1 keyboardspeler, 1 drummer en 1 pianiste. Een mooi geheel, dat met alle gemak een zeer volle klank produceert. De pianiste en de gitarist nemen de zangpartijen op zich, maar vooral de gitarist. Mooie opbouw in de nummers. Ster van de band is echter de sologitarist. Gelukkig niet omwille van zijn podiumact, maar wel omwille van zijn perfecte, mooi gecontroleerde solo's. Een streling voor het oor. Zelfs de korte zangstonde met het publiek op het einde kan dit optreden niet meer verpesten. Waardig voor het hoofdpodium en waardig om nog eens opnieuw te bekijken.

Cleft blijkt een math-rock-duo te zijn. En daarmee is alles gezegd. Gesteund door wat samples maken ze met gitaar en drum een standaardsound binnen dit genre. Verwacht geen spectaculaire nieuwe muziek, maar wel goeie math, die alle kanten tegelijk opspat en tegen alles botst wat het onderweg tegenkomt. Omdat ze niet volledig van de pot gerukte muziek maken, houden ze het verrassend toegankelijk. En dat op zich is een hele prestatie. De catchy riffs geven het bijna een poppy sound. Afsluiten doen ze met een cover van Rage Against The Machine. Een vreemd idee.

Geen This Will Destroy Us voor mij vandaag. Op zaterdag 6 september spelen ze immers in Gent. Het ideale moment om deze grootheden te aanschouwen. In de plaats daarvan spring ik even binnen bij Charlie Barnes, in de kleinste tent op dit festival. En dat mag letterlijk genomen worden. Want de tent is piepklein. Desondanks raakt de tent nog niet eens halfvol. Het is dan ook moeilijk opbotsen tegen een grote band. Aan de hartelijke begroetingen voor het optreden te zien is de helft van het publiek dan ook nog eens bevriend met Charlie. Maar dat laten we niet aan ons hart komen.
Hij begint zijn optreden in het midden van de tent, volledig akoestisch. Een gewaagde, maar geslaagde keuze, zeker als je met zo'n stem gezegend bent. Bij het getik van de regen op het tentzeil, een man en zijn gitaar. Het kan toch mooi zijn. Na deze korte intro duikt hij wel het podium op en met een volledige band, inclusief violiste. Een singer-songwriter met groep. Denk aan James Vincent Mcmorrow en je weet een beetje waar het naartoe gaat. Folky pop met weerhaken. De violiste blijkt jammer genoeg echter enkel visueel een meerwaarde te zijn. Echt perfect kon je het niet noemen. Gelukkig speelt ze niet te lang mee.
Dat dergelijke muziek als "serieus" wordt aanzien stoort deze gasten niet. Ze stralen spelvreugde en deugnieterij uit. Echt vernieuwend kan het echter niet genoemd worden en de weerhaken waarvan in begin sprake blijven al vlug achterwege.

Vorig week nog opener om 11u15 op Pukkelpop, vandaag op hun terechte plaats: headliner op het 2e podium. Maybeshewill! Vertegenwoordigers van de hedendaagse post-rock. Dat wil zeggen: sneller, harder en elektronischer dan vroeger. Als ze dan ook nog eens, door middel van een grote banner achter hun op het podium, voor het beste radioprogramma en magazine in Engeland namelijk Artrocker, dan kunnen ze eigenlijk niets meer verkeerd doen. Maar ook los daarvan is dit een muzikaal raspaard. En dat weet dit publiek, want de tent loopt overvol.
De intro laat misschien nog wat de wensen over (één of ander r&b/hip-hop- nummer waarin enkele malen maybe she will wordt gezongen). Maar vanaf dan is het gas open en blijven gaan. Ze blijven ook trouw aan hun genre. Geen overdreven elektronisch geweld, maar altijd de juiste balans, ook bij hun nieuw werk. De hoofdzaak blijft gitaar- en drumgeweld. En zo hoort het ook. Ze blazen het dak, of beter gezegd het tentzeil, de lucht in.

En dan moet de topper van de dag nog komen, namelijk Russian Circles. Hel en verdoemenis. Terwijl de hemelsluizen openbreken en het publiek verdrinkt in de regen omsluit de muziek ons. Apocalyptische sfeer voor een apocalyptische show. In dit helse weer gedijt Russian Circles perfect, alhoewel dat niet absoluut noodzakelijk is. De band raast al bezeten méér dan een uur door, met de fenomenale drummers als hoofdregisseur. Hij timet de tempowisselingen, de drijfkracht en de ritmes tot in de perfectie. Met behulp van een karrenvracht aan pedalen, maar vooral met veel ‘kindness’ zorgt de gitarist voor de perfecte atmosfeer en de perfecte melodieën en riffs. Post-rock en Post-metal worden verweven tot een geheel. Ze blijven stoïcijns verder spelen, terwijl de regen zelf al het podium bereikt. De vrees voor elektrocutie spelen ze van zich af in wat ik enkel kan omschrijven als een adembenemend concert. En zo gaan wij denderend de nacht in. Doorweekt, verzopen en koud. Maar voldaan en onder de indruk.

dag 3 – zaterdag 30 augustus 2014
Hoe slecht het weer was, zo mooi is het vandaag. De zon komt zelf af en toe piepend. Een verademing. Ook muzikaal start de dag heel goed,. Met Mutany On The Bounty krijgen we een stevige post-rock-opener. Post-rock van de stevigere soort, met hier en daar een vleugje math-rock. Wat tempowisselingen, maar wel mooie nummers die het niet enkel van de wisselingen moet hebben. De nieuwe nummers blijken evenwel niet even straf te zijn als het ouder werk. Misschien dat ze nog niet allemaal even goed zijn ingespeeld? Ik zal er de volgende keer ik ze zie op letten.

Tijd om helemaal wakker te worden en een snuifje metal mee te pikken. Want dat is Fen. Doom/Black Metal, met in de tragere stukken ook af en toe een beetje post-metal om niet helemaal uit de boot te vallen. Een buitenbeentje. En dat is te merken aan het publiek, dat niet echt talrijk is komen opdagen. 3 man sterk. En twee ervan zingen: de ene clean (niet echt een topper), de andere de rest. Niet helemaal mijn ding, dus ook moeilijk om er een oordeel over te vellen.

Snel dus iets anders proberen. En dat blijkt AK/DK te zijn. Iets anders is misschien nog iets te licht uitgedrukt. Drum en elektronica hier. Vrolijke poppy muziek, zo gaat het van start. Nadien krijgen de nummers wat meer haar op hun tanden. Het is vooral de drum die daar voor zorgt. Hij klopt er met momenten duchtig op los en heeft de muziek de nodige vaart mee. Maar wanneer er stem bijkomt gaat het toch wat kinderlijk klinken. Een stemvervormer kan veel, en blijkbaar dus ook irritant zijn. En niet enkel de stem blijkt wat kleuterig te zijn. Het straalt uit over de instrumenten ook.

Tijd nu voor een one-man-band: Mylets. Deze 17-jarige snaak heeft nog niet veel adelbrieven voor te leggen. Piepjong is hij, maar hij trekt toch al aardig wat volk. En om op die jonge leeftijd alles al alleen te doen, chapeau. Hij bedient zich van 1 gitaar, zijn stem, een drumcomputer en een hele serie pedalen. Veel loops dus, die live worden ingespeeld. Daarmee bouwt hij zijn geluid op. En bouwen dat is het juiste woord, want hij heeft veel werk op het podium. Toch straalt hij, naast concentratie, ook veel spelvreugde en spontaniteit uit. Hij is een ruwe diamant waar er wel nog wat aan geslepen moet worden. Het is allemaal iets te rommelig en ook vocaal heeft hij het wat lastig. Oefening baart kunst.

Tall ships heb ik in mijn hart gesloten sinds ik ze vorig jaar 2 maal aan het werk zag (Rock Herk en Nijdrop). Nu staan ze echter op een groot podium. Vanaf de start van het optreden blijkt er iets fout te zitten met de klank. De bassen kraken en dat maakt het niet echt aangenaam om te luisteren. Ook schort er iets aan de zang. Die blijkt niet zo goed te zijn als de vorige keren. Jammer, maar het is dan maar zo. Iedereen heeft soms wel eens een slechte dag.

Om toch wat te compenseren ga ik nog snel even langs bij een andere band. Maar omdat de zang dermate slecht was ben ik niet bereid gevonden om lang genoeg te luisteren om een review te schrijven. Dat wordt dan maar wachten op de volgende band.

En dat is het Franse Year Of No Light. Dit jaar al zien excelleren op Dunk!Festival. En ook hier spelen ze de concurrentie in de vernieling. Zielverscheurende zwarte muziek. Muziek die geen licht toelaat. Zelf op klaarlichte dag, in het licht van de zon, slagen ze erin om de duisternis te laten regeren. Gitzwarte postmetal die door merg en been snijdt. Muziek die het niet nodig heeft van applausjes tussendoor maar die moet beleefd worden als één lange trip. De opbouw van de nummers is perfect. Net als je denkt dat ze wat gas gaan terug nemen, steken ze er nog een tandje bij. 4 nummers in 1 uur: zo hoort het. Wanneer zag u de Fransen nog eens overwinnen op de Britten? Ik was erbij. De beste band van de avond. Wie doet er nog beter?

God is an Astronaut mag het proberen. Ook zij stonden dit jaar al op Dunk. God is an astrounaut maakt geen gewone post-rock, maar post-rock met een twist. Lange instrumentale stukken zijn er zeker. Strijkstokken op de gitaar ook en een keyboard. Maar waar ze zich echt onderscheiden zijn de stukken waarin gezongen wordt. Ze kunnen heel melancholisch klinken, maar vandaag is het toch vooral het stevigere werk dat wordt gebracht. Geen man in het publiek die het erg vond. Een stevige klepper dus op het hoofdpodium en het publiek wist het te appreciëren.

Ook nog even de kans gegeven aan The Broken Oak Duet om mij te overtuigen. Hun naam laat er al geen twijfel over bestaan: ze zijn met 2. Ze produceren een heel minimale sound. Er worden geen loops gebruikt en ook een beperkt aantal effecten. Daardoor klinken ze heel authentiek, maar ook wel een beetje plat. Post-rock, math-rock en stoner worden in de mixer gehoord. De puurheid van de klank is zeker bewonderenswaardig. En ze krijgen nog veel dynamiek in hun songs. Het publiek is ook enthousiast.

Iliketrains = post-rock met een diepe new-wave stem. Stonden reeds enkele malen in ons Belgenland. Onlangs nog in de Botanique, om hun 10-jarig bestaan te vieren. Binnenkort pakken ze ook uit met een film over hun muzikaal bestaan. Dat zal wel de moeite zijn.
Iliketrains is naar goede gewoonte weer dansbare, donkere new-wave in een post-rockjasje verpakt. De swing zit er wel niet echt meer in, in het publiek. 3 dagen festival kruipt al snel in de kleren. En dat is te zien. Het is die warme diepe stem van de zanger die de band zo goed doet klinken. De droge, doch grappige bindteksten maken het geheel af en geeft de nogal zwaarmoedige muziek wat luchtigheid. De zanger liep ook al heel de dag op de weide (ik wist dat ik hem herkende en liep er al heel die tijd over te denken), dus hij houdt wel van wat muziek en kon zich voorstellen hoe de toeschouwers zich voelden.
Op de vraag of ze vrolijker, dan wel droeviger moesten klinken antwoordde het publiek volmondig donker. En ondanks de donkere kant schemert er altijd hoop en licht door in de muziek. Voorwaar een mooie en geslaagde combinatie.

Eigenlijk had ik toen moeten naar huis gaan. Maar ik wou Mono toch nog eens een kans geven. En ze begonnen er heel stevig aan. Een opener om u tegen te zeggen. Dus mijn aandacht was getrokken. Maar na de briljante opener vervielen ze weer in hun oude gewoonte: zeer trage, emotionele nummers die ik niet zo goed kan smaken. Liever de gas open en blazen, zeker als afsluiter.

En zo komt er alweer een einde aan het avontuur. Voor mensen die twijfelen of ze dit festival eens willen bezoeken: Ik kan het zeker aanraden. Neem wel regenjassen, botten, sjaals, mutsen en dergelijke mee. Maar denk er vooral aan: het is voor de muziek dat je naar een festival moet gaan. En hier wordt je in dat opzicht zeker verwend.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/arctangent-2014/
Organisatie: Arctangent (UK)