Hellfest 2015 – zondag 21 juni 2015 – een geslaagde 10e editie!
Hellfest 2015
Festivalterrein
Clisson (Fr)
2015-06-21
Dylan Vanhaecke en Yentl Stée
Red Fang werd voor mij de eerste band van de dag, alsook de eerste (en tevens de laatste) band op de mainstages die ik ging bekijken. Red Fang heeft doorgaans een goeie live-reputatie en ik kan me geen slechte passage van deze band herinneren. Dit viel ook op als je de opkomst zag, als je ietwat comfortabel wou staan was je verplicht om te kijken vanop één van de grote videoschermen wat toch wel een domper was voor mij. Combineer dit met de drukkende middagzon en het werd mij iets te veel. Na een kwartiertje ben ik dan ook verder gegaan. Dit was uitsluitend vanuit omgevingsomstandigheden want de band zelf deed het meer dan behoorlijk, jammer dat ik het niet uit kon zien. (Yentl)
Russian Circles: instrumentale Rock van hoog niveau. Persoonlijk ken ik wel wat mensen die geen fan zijn van het concept instrumental en zich mateloos kunnen storen aan de afwezigheid van vocals. Voor mij, als de band in kwestie goed is in wat ze doen natuurlijk, is dit soort instrumentale Rock altijd welkom om even lekker te genieten van de geweldige sound van de instrumenten zelf, zonder geconcentreerd te hoeven zijn op lyrics en een fancy show. Gewoon opgaan in de vibe en beginnen wegdromen. Dit was ideaal om even te kunnen relaxen in de koele VALLEY na de schroeiende zon tijdens Red Fang aan de MAINSTAGE (1). In mijn ogen een mooie opwarmer voor Weedeater die hierna ook in de VALLEY optreedt. (Dylan)
Weedeater - Here come the Stoners!
Heerlijk semi-trage muziek met songteksten waar geen enkele zelfrespecterende Stoner over kan klagen, die perfect samenvloeien tot één geheel. Niemand kan zich volgens mij hier tegen verzetten. Dit behoorde voor mij weer tot één van de optredens die in een oogwenk voorbij leken te zijn. Het perfecte excuus om weer even in de koelte van de VALLEY te mogen vertoeven met een fris pintje. Weer een ervaring die voor mij zeker voor herhaling vatbaar was. Weedeater: keep smoking, or eating! (Dylan)
“Stel je Black Sabbath voor, maar dan stervend in een kraakpand aan een heroïne-overdosis”. Dat waren de gevleugelde eerste woorden die ik kreeg van een vriendin jaren terug toen zij me probeerde aan te zetten naar Sludge te luisteren. Het is ze gelukt aangezien het nu één van mijn absolute favoriete genres is. Eyehategod was de eerste band die me hiermee kennis liet maken en is tevens ook één van de grondleggers. Ik kon dit dus absoluut niet missen alhoewel ik dat wel bijna deed en dus binnen kwam toen ze al zeker tien minuten bezig waren. Mijn verwachtingen waren zeer hoog gespannen en dit was geheel terecht aangezien ze volledig ingelost werden. Die eerste beschrijving die ik er ooit over kreeg? Wel dat is dezelfde beschrijving die ik jullie geef over deze show. (Yentl)
Beat the bastards, beat them now! Let the punks rise!
Ik vroeg me al enkele malen af of die punkers nu echt aan het uitsterven waren, aangezien ik buiten de ‘lone punk’ die over de grond kroop richting de bar er nog niet echt zien lopen had. Gelukkig werd mijn geloof hierin hersteld tijdens The Exploited, waarbij ze echt alsof ze van uit hun ‘slumber’ ontwaakten overal uit de grond schoten, ineens zag ik overal fel gekleurde kammen opduiken in de Warzone! Hierbij maakten ze duidelijk dat ze nog steeds talrijk en levend, albeit zat, genoeg zijn om een stevig feestje te bouwen. Wattie on stage kan met niets anders vergeleken worden dan met een pure brok agressie tegen het systeem, die een klein beetje op een gorilla met een fel rode kam lijkt. Ik heb deze ex-militair al enkele keren aan het werk gezien tijdens mijn iets agressievere punk periode.
Eerlijk gezegd is er niet veel variatie tijdens deze shows, maar ze blijven de ideale uitlaatklep voor iedereen die een beetje boos is op het systeem. En boos zijn op het systeem is nu eenmaal iets waar punkers een levensstijl van hebben gemaakt. Hoewel deze shows allemaal redelijk vergelijkbaar zijn, blijf ik er wel van genieten; Een soundcheck die bestaat uit de microfoon een paar keer tegen het hoofd te kloppen om te zien of hij werkt en ze kunnen beginnen, simplistische teksten waar hoe dronken men ook is, iedereen vloeiend mee kan meezingen. En een afscheid waar iedereen die wil het podium kan en mag bestormen om nog een laatste maal de longen uit het lijf te brullen. Zoals eerder al gezegd: de ideale uitlaatklep. (Dylan)
Van de ene Doom/Sludge-legende naar de ander. Niemand minder dan het almachtige Saint Vitus, die tevens een grote invloed waren voor Eyehategod, mochten nu de Valley met hun fijne deuntjes verwennen. Ook hier waren er hoge verwachtingen en werden ze volledig ingelost. De eerder traditionele Doom Metal met Punk invloeden van Saint Vitus kwam volledig tot z’n recht. Desondanks was er een eerder magere opkomst wat bij een band van dit formaat toch altijd een beetje jammer is. De afwezigen hadden alvast ongelijk. (Yentl)
Superjoint Ritual is voor mij geen onbekende band. Dus toen ik op mijn line-up bij de Valley "Superjoint" zag staan moest ik toch even rond vragen of dit echt voor Superjoint Ritual stond. Na bevestiging hiervan te krijgen liep ik toch wel even met een glimlach rond; wetend dat deze band, die mij op sommige momenten sterk doet denken aan een agressievere versie van Pantera, die uit elkaar ging in 2004. En niet op de hoogte van het feit dat er blijkbaar een reünie concert was gegeven op het ‘Housecore Horror Film Festival’ (Austin, Texas) vorig jaar onder de naam Superjoint. De bedoeling hiervan was dat dit de enige reünie show ging zijn. Hellfest bracht hier dus verandering in, dat ze wegens legale redenen de naam Superjoint in plaats van Superjoint Ritual moeten gebruiken kan mij helemaal niets schelen om deze mannen aan het werk te zien. Ruig, hard, een beetje zwart en toch vind je er nog iets groovy in. Zou dit de rejuvenatie van Superjoint Ritual kunnen zijn die vanaf nu doorgaat als Superjoint?
Laten we hopen! Deze eerste Europese show (ja, wees maar lekker jaloers) smaakt zeker naar meer. (Dylan)
We moeten toegeven dat we allebei terug zeer tevreden waren over Hellfest. Er was veel verbetering qua infrastructuur en de schema’s werden goed gevolgd. De nieuwe indeling van The Temple en The Altar waarbij er nu twee aparte tenten zijn met elk hun eigen videoscherm zorgt misschien voor meer heen en weer geren, maar er is nu ook gewoon meer plaats om de bands te bekijken.
Ook het nieuwe cashless systeem werkt best goed tegenover het omslachtige van al die drankbonnetjes die je doorgaans hebt. Over het algemeen was ook het eten terug in orde, maar persoon vond ikzelf (Yentl) de keuze als vegetariër wel enorm beperkt. Slechts 3 of 4 kraampjes waar er een vegetarische optie aanwezig was (waarvan er van eentje doodleuk hesp bij lag) en één kraam met een volledig vegetarisch aanbod was wel zeer beperkt voor een festival van dergelijk kaliber. Ook was het eten vaak wel zeer prijzig (8 euro voor een hamburger).
Jammergenoeg hebben we niet veel tijd gehad waardoor we niet tot bij de merch geraakt zijn, maar naar horen zeggen van andere festivalgangers was er terug een enorm breed gamma aan vrij mooie prijzen.
Voor mij is het alvast duidelijk dat ik volgend jaar weer aanwezig zal zijn. Dus met de tiende editie hadden we al bij al een vet Hellfest festival!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hellfest-2015/
Organisatie: Hellfest (Clisson (Fr))
Nederlands 
Français 
