Hellfest 2015 – vrijdag 19 juni 2015 - Een geslaagde 10^e edtie!
Hellfest 2015
Festivalterrein
Clisson (Fr)
2015-06-19
Dylan Vanhaecke en Yentl Stée

Wie ook maar ietwat interesse heeft in festivals van het hardere genre kent Hellfest wel. Dit festival serveert al een tijdje een fijne mix van Metal, Punk, Hardcore en alles wat je er kan mee samen mengen. Dit jaar viel het samen met Graspop, maar dat maakte de keuze voor naar Clisson af te zakken alvast niet moeilijker. Onder een brandende zomerzon en een verzengende hitte gingen wij, dappere reviewers, tussen de Franse wijngaarden gaan staan zodat we jullie konden vertellen wat jullie gemist hebben. Ik weet het, we zijn helden …

Hellfest 2015 – dag 1 - vrijdag 19 juni 2015
Alhoewel ik al enkele stukjes en brokjes van andere bands had meegepikt was Despise You in de Warzone (toepasselijke naam) de eerste die echt de moeite was. Allereerst wil ik dit melden, Powerviolence is een cool genre, één van mijn favorieten. Despise You zijn legenden in dit genre. Het genre is lekker agressief en snel. De Franse zomerzon gaat daar ongeveer even goed mee samen als een snelweg en een doos kleine katjes (ok, slechte analogie maar je snapt mijn punt). Dit zorgde er voor dat het nogal moeilijk was om hier helemaal op los te gaan. Desondanks deed de band erg hun best en was het best wel een verdienstelijke setlist, maar het was nog te vroeg om neusjes te breken. Hopelijk krijg ik nog eens de kans om ze in een stinkend kraakpand te zien want daar zullen ze stukken beter passen. (Yentl)

Volgende in het rijtje op de Warzone was vreemde eend in de bijt Twitching Tongues. Voor wie niet bekend is met deze jongens uit LA, je mag je verwachten aan een mix van Hardcore, Stoner en Doom Metal met vrij typische Doom Metal vocals. Op album kan ik ze best wel smaken, maar het was voor mij niet duidelijk hoe dit live ging overkomen. Nieuwsgierig was ik alvast en gelukkig stond ik niet voor niets mijn hoofdhuid te verbranden. Het was een fijne show die me er vooral deed aan denken dat ik vaker naar Twitching Tongues moet luisteren. Er was voldoende afwisseling tussen oud en nieuw materiaal (met zelfs een leuk nieuw nummer van het nieuwe nog uit te komen album) en de verschillende invloeden vloeiden naadloos in elkaar. Enkel het agressieve randje die je op album wel merkt miste ik een beetje. Er was ook een behoorlijke menigte opgetrommeld voor deze band alhoewel het niet het prototype Warzone band was. Enig minpuntje is dat dit misschien beter in de Valley had gestaan, deze muziek komt meer tot z’n recht in een donkere bedampte tent dan op een zonnig podium. Ahja, veel maakt dat nu ook niet uit want het was goed. (Yentl)

Alhoewel mijn mond op dat moment de vochtigheidsgraad van de gemiddelde zandheuvel in de Sahara had, besloot ik toch maar zonder tussenstop naar de Valley te rennen. Truckfighters was daar immers al begonnen. Op één of andere manier ben ik er al drie keer in geslaagd om deze band te missen en dit keer ging het niet opnieuw gebeuren. Letterlijk op de tonen van Desert Cruiser stormde ik de tent binnen die behoorlijk goed gevuld was. Dat de Stoner/Desert Rock van deze band populair is was hier duidelijk te merken. Ondanks dat deze heren van het niet zo woestijnachtige Zweden afstammen kon je je perfect een dorre vlakte inbeelden in het Zuiden van de VS (zonder rednecks met het IQ van een steen dan). Wie de band nog niet live gezien heeft zal dit misschien wat raar in de oren klinken als beschrijving van een show, maar wie ze al reeds gezien heeft weet wat ik bedoel. Na een warme rit door de woestijn was het dan toch uiteindelijk tijd om mijn keel eens te bevochtigen met crappy Duits festivalbier. (Yentl)

Everything louder than everyone else; Motörhead. Dit was de eerste band die ik aan één van de mainstages (nummer 1) mocht aanschouwen en wat een geweldige manier om het festival echt in te luiden. Loeihard en nog steeds even wild met de onmiskenbare komische toon, één van de redenen waardoor we zo van Lemmy houden.
Van het begin tot het einde ging het publiek volledig los,  er was geen ontsnapping meer aan; Dit was Motörhead. Wat zeer duidelijk was; Lemmy genoot minstens evenveel.
De gitaarsolo na "Over the top" baarde mij wel even zorgen, dit deed mij terugblikken op het korte concert van ‘Wacken 2013’ waar Lemmy zich moest terugtrekken wegens wat gezondheidsprobleempjes.
Maar na deze mooie solo vlamden ze er direct allemaal terug in met  "The chase is better than the catch". Tijdens "Doctor Rock" kon ik dan toch zonder angst genieten van een stevige drumsolo.
Toen kwam voor mij het hoogtepunt: "ORGASMATRON" persoonlijk een van mijn lievelings Motörhead songs, dit hebben ze niet meer live gespeeld sinds 2012. Hierbij waren wel nog wat andere liefhebbers zeer opgetogen. Toen "The ace of spades" gespeeld werd veranderde alles in een stormloop, iedereen wou als de bliksem vanvoor geraken. Extreme fanaten klauterden zich een weg over het publiek, een waardig afscheid dacht iedereen.
Toch nog een zeer toepasselijke extra: “Overkill”. Hierna moest ik toch wel een hydratatie pauze inlassen voor mezelf.
Voor mij een top concert; Lemmy, keep the legend alive. (Dylan)

Heel eventjes was ik verdrietig toen ik zag dat Trap Them niet aanwezig zou zijn. Toen ik zag dat Oathbreaker hun plaats zou innemen op de Warzone kon het mij geen hol meer schelen dat ze er niet gingen zijn. Deze Gentse band mag zich tot één van mijn absolute favorieten rekenen (samen met zowat iedere andere band uit de Church of Ra stal). Eventjes was ik wat bezorgd of het wel een goed idee was om deze band op de Warzone in het stralende zonnetje te laten spelen. De gitzwarte Hardcore doorspekt met invloeden van uit Black/Post/Sludge Metal is nu niet meteen een geschikte kandidaat daarvoor. Gelukkig zat ik er volledig naast en mocht deze show zich tot één van mijn favorieten van het festival rekenen. Toen ze begonnen trok er zich een stevige wind op die de haren en kleren van de bandleden volledig passend op de muziek lieten bewegen (dit klinkt ongelooflijk cheesy, maar geloof me, zelfs nu ik dit schrijf krijg ik terug kippenvel). Je kreeg het gevoel alsof je alleen middenin een storm op één of andere rots aan de kust ging, net genoeg boven water om niet te verdrinken. De hemeltergende vocals van Caro gingen door merg en been terwijl de ijskoude riffs je steeds dieper het water induwden. Een ronduit fantastische verdrinkingsdood dus en ik hoop dat ze ik snel nog eens mag beleven. Echt een band die nooit teleurstelt en zonder twijfel één van de toppers (misschien zelfs de topper) van Hellfest. Spijtig dat ze niet nog een paar keer speelden dat weekend.

The Godfather of Shock Rock: Alice Cooper. Alice Cooper behoort niet direct tot mijn top bands, maar ik vind ze nog steeds allesbehalve slecht. Ik geniet er altijd van om ‘grondleggers’ van de ondertussen ontelbare genres aan het werk te zien; Alles heeft zijn roots, niet? Dit was voor mij het moment om gewoon even te genieten van goeie Rock. Op naar Mainstage 1 dus!  "The Undetune" was een goede fundering voor de sfeer, waar de rest van het concert steeds meer aan toevoegde. Zoals de muziek (en de show, want Mister Cooper blijft boven alles een top entertainer) blijft Alice Cooper tijdloos. Dit extra verduidelijkt met the "Department of youth" als startshot. Zoals verwacht duurde het ook niet lang tot enkele vrouwelijke (en mannelijke) fans uit het publiek hun welgevormde rondingen wilden laten beoordelen door Mister Cooper.
Een mooie show, een goede setlist, jong en oud die naast elkaar staan te rocken: prachtig!
“Poison”: hier hoorde natuurlijk weer een grote vlaag tetjes die ontbloot werden bij. Op het einde mocht iedereen nog eens genieten van "School's out".
Hierbij moest ik toch even denken aan al de arme studenten die nu aan het blokken waren.. Terwijl ik DIT mocht aanschouwen, een zeer geslaagde show. (Dylan)

Na enkele uurtjes lekker gehuild te hebben om te bekomen van die Oathbreaker show bevond ik mij terug in de Valley voor een mastodont (huehuehuehue) van een band. Jawel, Mastodon. De band die bewijst dat Rock Werchter ook goeie bands kan boeken en dat één van de meest populaire Metalbands te zijn niet noodzakelijk hoeft te betekenen dat je dodelijk saai bent (ja, ik heb het over je favoriete band). Een echte goeie reputatie live hebben ze eigenlijk niet aangezien ik al redelijk wat getuigenissen heb gehoord die reikten van “meh” tot “ik wou dat ik niet geweest was want het was zo slecht dat ik nooit meer naar Mastodon ga luisteren”. Gelukkig voor mij kan ik een positievere categorie toevoegen aan deze getuigenissen. Alhoewel enige genotsmiddelen die in die tent nogal ruim aanwezig zijn er wel iets mee te maken zouden kunnen hebben,  heb ik mij toch duchtig geamuseerd tijdens hun set waar er veel herkenbare nummers gespeeld werden. Toegegeven, speciaal was het niet, maar leuk was het zeker.

Cock Sparrer, hier valt eigenlijk niet zo veel over te zeggen; In het kort: Stevige Oi & non-stop meezingers. Een publiek dat in mijn ogen relatief klein was voor Cock Sparrer, maar toch met elk nummer volledig los ging en in volle glorie elke zin mee zong. Ook al is Cock Sparrer commercieel gezien nooit echt uitgebroken, ze hebben wel een van de meest loyale fanbases, die hun overal zouden volgen.
Het enige wat ik hier echt op kan aanmerken, is de lange wandeling naar de WARZONE vanaf de andere podia, misschien was dit de reden voor de maar matige opkomst.  Nuja, aan de andere kant zorgde dit voor korte wachtrijen aan de bar, en een paar pintjes om de keel te smeren bij al die meezingers waren meer dan welkom. Cock sparrer; We're coming back! (Dylan)

100% British Steel, Judas Priest. Heavy Metal tot het einde. Wat sowieso al een groot plus punt was voor deze show, was dat de schroeiende zon eindelijk volledig vervangen was door de koele duisternis.. Heerlijk na een hete dag zoals deze. Dit gepaard met de unieke stem van Rob Halford die over de weide galmde, maakte hier een intens moment van. Geweldig om lekker af te koelen met een fris pintje. Desondanks ze al heel wat jaartjes meedraaien demonstreerden ze dat ze nog steeds als meer mee tellen dan enkel de inspiratiebron van talloze bands.
Hoewel ik hier en daar wel een stukje wou meezingen, merkte ik dat er ondertussen al niet echt veel geluid meer uit mijn keel kwam. (Nog een pintje?). De machtige sound van Judas Priest gepaard met de koelte zorgden voor een hemelse sfeer; Real Cold British Steel. (Dylan)

De eerste echt pijnlijke beslissing van de dag voor mij kwam er nu aan. Of wat Djenten op Meshuggah, of eens naar een duistere versie van Johnny Cash gaan luisteren. Het werd uiteindelijk dat laatste en ik ben dus opnieuw naar de Valley gegaan om daar Woven Hand. Muzikaal houdt deze band het midden tussen alternatieve Amerikaanse Country/Americana, of zoals eerder genoemd, een duistere versie van Johnny Cash. Een slechte keuze was het alvast niet, er was maar weinig publiek komen opdagen dus ik kon mij mooi een plaatsje vooraan bemachtigen. Ik moet wel toegeven dat het een love it or hate it band is. Velen vroegen zich waarschijnlijk af “what the fuck doet dit op Hellfest” (maar dan in’t Frans) terwijl de anderen (zoals ik) met open mond stonden te staren, licht mee wuivend op de muziek. Veel ken ik niet echt van deze band, maar daar zal ik na dit optreden alvast verandering in brengen. Smaakt vast en zeker naar meer. (Yentl)

Alsof de vorige keuze nog niet zwaar genoeg was moest ik nu kiezen tussen (de Noorse) Shining of Dead Kennedy’s. Ok mopje, Dead Kennedy’s is leuk, maar die hebben geen sax die klinkt als een schizofreen in haar/zijn zwaarste psychotische episode ooit. Shining mocht afsluiten in de Temple (tevens de eerste band die ik daar zag) en ik had behoorlijk wat geluk dat ik nog een plaatsje vooraan kon bemachtigen want de tent stond behoorlijk snel vol. Er was een beetje twijfel of dit wel goed zou zijn live, de band heeft een zeer divers geluid en ik heb geen idee hoe je een saxofoon live kan bespelen terwijl Black Metal riffs je om de oren vliegen. Ik weet nog altijd niet hoe, maar shit, dit was fantastisch. Het is zeer moeilijk om deze show te beschrijven aan iemand die er niet was. Nog onder de invloed van bepaalde genotsmiddelen vooraan staan terwijl iemand het meest schelle saxgeluid ter wereld staat te spelen terwijl er overal rond hem lichtjes staan te flikkeren en er op de achtergrond staalharde riffs gespeeld worden is een ervaring die iedereen eens moet meemaken voor hij/zij sterft. Na wat ergens tussen de 5 minuten en 5000 jaar lag hadden ze helaas gedaan. Een mooie afsluiter van een mooie eerste dag. (Yentl)

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hellfest-2015/
Organisatie: Hellfest (Clisson (Fr))