Down the rabbit hole 2015 – zondag 28 juni 2015
Down the rabbit hole 2015
Groene Heuvels
Beuningen
2015-06-28
Simon Van Extergem

dag 3– zondag 28 juni 2015

3^e en laatste dag van Down the rabbit hole. En die start voor mij bij Other Lives.  Ze hebben reeds een hele evolutie doorgemaakt. Van stille luistermuziek die het best in je oren wordt gefluisterd, naar nummers met meer bombast en pop die beter geschikt zijn voor de grotere podia. Vandaag tappen ze uit beide vaten. Het geluid zit perfect waardoor het grote scala aan instrumenten perfect tot zijn recht komt. Het publiek houdt echter niet te lang de aandacht en de tent loopt wat leeg halverwege het optreden. Misschien dat de zomerse zon niet echt de ideale omstandigheden zijn voor hen. Maar ik vond het meer dan de moeite.

In de Hotot wacht Andrew Bird op ons luisterend oor. De Amerikaanse singer-songwriter is niet zo makkelijk in één genre te bevatten. Folk is hetgeen er het dichts bij komt. Maar de nummers zijn zodanig verschillend dat je dit moeilijk een folkoptreden kunt noemen. Soms eens jazzy, dan weer klassiek. Dat de man een multi-instrumentalist is mag zeker ook benoemd worden, hoewel het vooral zijn viool is die de show steelt, alsook zijn prachtige stem. Echt makkelijk is de muziek van de man niet te noemen. Door de verscheidenheid aan stijlen, klanken en tempo’s is het niet altijd makkelijk bij te houden. Maar moeilijk gaat ook. En alles klinkt voortreffelijk.

Tijd voor een nodige portie rock’n’roll, meer bepaald met Birth of Joy. De heren spelen een thuismatch, want ze komen uit Nederland. Maar blijkbaar zijn er nog veel Nederlanders die hen willen zien, want de Teddy Widder loopt barstensvol. En dat publiek krijgt een leuke show te zien. De heren zijn niet bijster origineel. Ze spelen rock uit de jaren 60 en doen dat met verve. Blijkbaar had ook het publiek hier even nood aan, want de sfeer is echt goed in de tent en het publiek wil maar wat graag gerockt worden. Rechttoe rechtaan, zonder meer. Maar dat is ook eens leuk.

De rock ’n roll blijft maar komen, want de vervoegen King Gizzard & the Lizard Wizard in de Fuzzy Lop. Dit is echter van een totaal andere orde. De podiumopstelling op zich is al totaal anders. 2 drummers vooraan, de rest achter hen. Met gitaar, mondharmonica, orgel,… klinkt het geheel ook vol en interessant. De zeven Australiërs maken er een coole show van. Wat spelen ze dan wel? Het is een bonte mengeling van garagerock, psychedelica, blues, af en toe zelfs een beetje kraut,… Een veelvuldigheid aan stijlen die aangenaam klinken en die de tent doet rocken op zijn grondvesten. Ze maken er een vuile, trashy show van en de tent smult ervan. Lekker link doen mag af en toe zeker en was meer dan welkom.

Nu tijd voor de oudste man op de affiche, Seasick Steve. Eigenlijk moet deze man niet meer voorgesteld worden. Hij is, ondanks zijn gevorderde leeftijd, nog maar vrij recent uitgegroeid tot een (cult-)held, de held van de jonge bluesliefhebbers. De reden waarom hij op handen wordt gedragen is ook niet moeilijk te vinden als je deze man eens aan het werk ziet. Tegenwoordig heeft hij al een drummer mee, die qua uitstraling nauw aanleunt bij Steve zelf. Maar het is vooral Seasick Steve zelf die de show steelt. Met zijn talloze anekdotes, zijn opzwepende bluesriffs, zijn zelfgemaakte gitaren, de nodige showelementen,… Het kan niet mis gaan. Dat de man dan ook nog eens ongelofelijk sympathiek en dankbaar uitziet versterkt alleen maar zijn appeal. En ook vandaag doet hij waar hij goed in is: blues spelen en verhalen vertellen. Een geboren entertainer, die zonder problemen het volk op de hand krijgt.

Afsluiter van de avond en van het festival is met recht en rede The War on Drugs. De drie beste optredens van 2014 voor mij waren 3 maal The War on Drugs. Zowel in een zaal als op een mainstage slagen ze er zonder problemen in om hun muziek naar het publiek over te brengen. In navolging van ‘Lost in the Dream’ steeg de ster van deze band tot ongekende hoogtes. Het is ook hun compleetste en mooiste album tot op heden. Dat er tijdens hun show vooral nummers uit dit album worden gespeeld mag dan ook niet verbazen. Hoewel de oudere nummers (o.a. “Baby Missiles”) zeker ook van hoog niveau zijn, zijn het vooral de laatste nummers die hoge toppen scheren. The War on Drugs blijft in mijn oren fenomenaal klinken. De gitaarsolo’s van Adam Granduciel zijn van wereldniveau en kunnen moeiteloos naast Neill Young of Bruce Springsteen worden geplaatst. Laag na laag worden de nummers opgebouwd. Zijn specifieke stem maakt het geheel volledig af. Een nummer als “An Ocean in between the Waves” of “Lost in the dream” zijn ongeëvenaard en maken voor mij dat deze band tot de beste hoort van de laatste 10 jaar. Live zeker de moeite dus om eens te kijken. Dus allen naar Pukkelpop.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/down-the-rabbit-hole-2015/
Organisatie: Down the rabbit hole (Mojo) , Beuningen