Down the rabbit hole 2015 – zaterdag 27 juni 2015
Down the rabbit hole 2015
Groene Heuvels
Beuningen
2015-06-27
Simon Van Extergem

dag 2– zaterdag 27 juni 2015

Na een zalig nachtje in de tent stap ik fris en monter een nieuwe festivaldag tegemoet. JD Mcpherson mag het startschot geven. En dat blijkt een rock ’n roll start van de dag te zijn. Een leuke band die zonder veel zever en show een aardig optreden geeft en wat ideaal blijkt om de dag aangenaam op gang te trekken. Geen memorabel optreden, maar wel een leuk en swingend begin.

De opener in de Hotot vandaag is Rhye.  Het Deens-Canadees duo heeft nog maar 1 plaat onder de arm, maar daar staan wel pareltjes op. Live is het duo wel wat uitgebreider dan een duo. Een karrevracht aan muzikanten staan mee op het podium om de muziek live beter tot zijn recht te laten komen. Het wordt een mooi optreden, maar zonder meer. De ster van de show is de prachtige stem die de rustige muziek met momenten wel de middelmaat doet overstijgen. Maar al bij al is het allemaal wel heel braaf en voorzichtig gebracht. Er mag met momenten wat meer vuur in zitten.

De Teddy Widder nodigt nu aan om te dansen. Want het is tijd voor Glass Animals. Hun zwoele triphop/indiesongs gaan er bij het publiek als zoete broodjes in. En dat is meer dan terecht. Een heerlijk zomers gevoel bekruipt mij tijdens de show. En ondanks dat ik in de tent sta, voel ik vanaf het podium toch de zon schijnen. De Britse jongens van Glass Animals slagen erin om perfect de sfeer te scheppen die past bij een zorgeloze zomerse zaterdagnamiddag. Het heupwiegen begint vanaf noot  1 en stopt past wanneer de laatste is gespeeld. Voor mij een leuke kennismaking met deze heren. Smaakt naar meer.

Zo vader zo zoon, moet Damian Marley  gedacht hebben. En dus is hij ook maar muziek gaan spelen. En wie kan hem dat kwalijk nemen. Dat de geest van zijn vader nooit veraf is, is een understatement. Dat kan ook niet anders als je zelf ook reggae speelt. En als je dan nog wat van zijn nummers speelt is er niemand die nog twijfelt. Damian is echter niet zomaar een doorslagje van zijn vader.  De eigen nummers zijn dan ook van hoog niveau en live bruist hij van energie. De band zorgt ook dat het feestje op gang blijft en het publiek is er zeker niet rouwig om. Want de Hotot gaat uit zijn dak. Naast muzikanten staat er ook constant een man met de Jamaicaanse vlag te zwaaien. Hij doet niet meer en niet minder, maar het zorgt wel dat de sfeer erin blijft. Een uur lang met een vlag zwaaien lijkt mij ook geen makkelijke opdracht. Dus alle respect.

Terug naar de Teddy Widder nu voor The Gaslamp Killer Experience. Heel andere muziek, maar daarom niet minder feest. Voor de gelegenheid heeft hij nu een volledige band rond zich geschaard. Wat dit allemaal inhield: trompet, sax, viool, gitaar,... Een hele landing muzikanten en instrumenten. Hoe klinkt de muziek dan, hoor ik u vragen. Welnu, het klonk allemaal soms een beetje rommelig en verwarrend. Maar de grote lijnen waren toch jazzy en zomers. Dat het jazzy geluid meer naar de freejazz ging is voor mij geen voordeel. Ook de rol van Gaslamp Killer zelf was mij niet helemaal duidelijk: hij scratchte soms, stond wat te roepen in de micro en gebaarde dat hij aan het dirigeren was. De Experience viel dus wel wat tegen. Het was meer een geheel van muzikanten samen, dan dat het echt als een band klonk. Maar het publiek liet zich er niet door kennen en danste vrolijk verder.

We trekken weer richting America, meer bepaald met The Alabama Shakes. Dat Brittany Howard gezegd is met een prachtige stem is een understatement. De kracht, de pijn en de passie die er bij haar afspat is de grote troef van deze band. Enkele jaren geleden waren ze nog de revelatie van het jaar. Nu is het nieuwe er al wat af. Iedereen kent deze band ondertussen. Dat neemt niet weg dat de hele hype van in der tijd niet terecht zou zijn. Wel integendeel. Vanavond bewijzen ze opnieuw dat ze groots zijn in hetgeen ze brengen. Neem echter Brittany weg en er blijft niet zo veel meer over. Zij is de ultieme frontvrouw en ze brengt het ook vandaag allemaal weer met verve. Ook de tent staat voller dan bij de vorige optredens. Wat wil zeggen dat ze nog altijd niet aan populariteit hebben moeten inboeten.

Opnieuw zomerse geluiden bij The Cat Empire. Met hun roots in Australië mag het niet verwonderen dat ze de zon hebben meegenomen. Ze klinken meer Zuid-Amerikaans dan Aussies. Met een bonte mix van Latin, Salsa, Jazz en Funk wordt er opnieuw wat afgedanst in de Teddy Widder. En dat is meer dan terecht want Cat Empire is echt een leuke band. Verwacht evenwel geen wereldschokkende nummers of verrassende wendingen. Gewoon mee gaan in de groove en genieten.

Van Roisin Murphy kan ik maar het begin meepikken. Maar wat ik te zien kreeg sprak mij niet echt aan. Roisin is een superster. Eerst met haar band Moloko en nadien ook solo heeft ze een geweldige reputatie opgebouwd. Maar vanavond blijft daar voor mij niet veel van over. Het leek mij allemaal niet om de muziek te gaan. Na ieder nummer, of zelfs tijdens de nummers, wisselt ze constant van kleren. Rare hoeden, andere gewaden,… Het kan niet op. Het lijkt één grote modeshow te zijn. En mijn aandacht glijdt dan ook snel weg.  Gelukkig staat er in de Fuzzy Lop een andere band te  wachten die ook wat met gewaden heeft.

En die band heet Goat. Goat is één groot mysterie. De band zou zijn origine hebben in Zweden, in Göteburg voor het moment. Waar vroeger nog de volledige band gehuld ging in maskers en gewaden, zijn het deze keer slechts de twee zangers die zich verschuilen. Maar Goat moet het niet hebben van maskers en gewaden. Hun muziek is straf. De debuutplaat ‘World Music’ was één van de beste platen van 2012. En hun laatste, ‘Commune’, is er opnieuw knal op. Hun bevreemdende mix van psychedelische rock en Afrikaanse ritmes en instrumenten slaan aan bij het publiek. De tent blijkt al snel veel te klein voor deze band. Het publiek staat tot ver buiten de tent en probeert een glimp op te vangen. De muziek zweept op en sleept je mee in een trance waaruit het moeilijk ontwaken is. Een uur lang worden we op de vleugels van Goat meegenomen. Een trip die het waard is. En die ons perfect opwarmt voor de laatste band die nog moet komen.

Want nu staat er in de Hotot niemand minder dan Iggy Pop op het podium. En dat zullen we geweten hebben. Het optreden neemt een geweldige start. Iggy jaagt er in 15 minuten al zijn hits erdoor. De gedroomde start dus. En het publiek kan het zeker smaken. Geen opwarming, geen gestaag begin. Maar wel zonder omzien starten en verder doen. De vaart gaat nooit uit de set. En Iggy slaagt er in om op zijn gezegende leeftijd nog steeds meer dan een uur het beste van zichzelf te geven. De band die Iggy mee heeft is één van een meer dan waardig niveau. Solo’s en riffs worden perfect gespeeld. En ze stuwen Iggy naar grote hoogte. Op zo’n manier een festivaldag afsluiten, er zijn slechtere manieren. Dus met de nodige punk in het bloed is het alweer tijd om de tent op te zoeken.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/down-the-rabbit-hole-2015/
Organisatie: Down the rabbit hole (Mojo) , Beuningen