Down the rabbit hole 2015 – vrijdag 26 juni 2015
Down the rabbit hole 2015
Groene Heuvels
Beuningen
2015-06-26
Simon Van Extergem

Voor de eerste maal laat ik mij onderdompelen in de wereld van Down The Rabbit Hole. Eigenlijk zou je dit het kleine broertje van Lowlands kunnen noemen, want het zijn dezelfde mensen die achter dit festival staan. Een vergelijking tussen de twee festivals kan ik niet maken. Want ik ben nog nooit op Lowlands geweest. Wat hier wel opvalt is dat er wordt terug gekeken voor de inkleding van het festival naar de jaren 60. En meer bepaald naar de hippieperiode, maar dat deed de naam al vermoeden. Ook het publiek blijkt te bestaan uit een vreemde mix van hippies en hipsters en ook wel een pak ouder volk. Een bonte mix dus. Verder bestaat het festival uit 3 podia met de namen Hotot (grootste tent), Teddy Widder en Fuzzy Lop. Vanwaar de vreemde namen? Het zijn 3 verschillende soorten konijnen. Zoek ze maar even op als je graag schattige konijnenfoto’s ziet …

dag 1 – vrijdag 26 juni 2015

Black Bottle Riot heeft de eer om het festival op gang te trappen. En dat doen ze op gepaste wijze. Met hun rockabilly en bluessound brengen ze de vroege bezoekers al in beweging. Het mag best al eens wat stevig klinken. Maar het klinkt ook een beetje doorsnee. Maar geen onaardige prestatie van deze Nederlanders, die eigenlijk een thuismatch spelen. Want ze wonen in het zeer nabij gelegen Nijmegen. Leuk dat een lokale band ook eens een kans krijgt op een festival van deze orde.

Verder nu naar de Hotot voor Blaudzun. Opnieuw een Nederlandse band dus, maar wel van een heel andere orde dan de vorige. Blaudzun gooit ook in ons land hoge ogen. En sinds zijn 2^e album ben ik er ook helemaal weg van. Met een vrij bombastisch geluid, dat wel een beetje geleend lijkt van bij Arcade Fire, zet hij de grote tent in brand. De hits gaan er als zoete broodjes in. En het publiek vermaakt zich. Deze band lijkt gemaakt om op zo’n groot podium te spelen. Want met tal van artiesten zou er op een klein podium gewoonweg geen plaats zijn. Puike prestatie van een goeie band.

Opnieuw bluestijd nu. Maar niet zoals de eerste band. Songhoy Blues maakt bluesrock van topniveau. Enigste verschil met vele andere bands is dat zij uit Afrika komen en die Afrikaanse invloeden mengen met de Amerikaanse en Britse Bluesrock. Denk hierbij ook even aan Tinariwen en Tamikrest. Maar ook niet te lang. Want deze heren maken toch vooral Blues. Ze gaan ook niet gekleed in traditionele gewaden. Maar dragen gewoon jeans. Het funkgehalte bij sommige nummers is ook echt hoog. Een feestje dus in de Teddy Wedder waar de vrolijkheid van af spat.

2 man duiken het podium op van de Hotot. Het zijn de heren van Death From Above 1979. Met niet meer dan een bas en een drum maken ze dus Drum –n - Bass. Maar niet van het elektronische soort. Hun sound is hard en gemeen en neigt naar de punk. Begin jaren 2000 maakten ze furore om dan in 2006 weer uit elkaar te gaan. Maar in 2014 dook er toch een nieuw album op en speelden ze opnieuw. Hoewel de muziek heel hard, rauw klinkt en de punk een grote invloed heeft, blijft de muziek ook zeer dansbaar. Maar jammer genoeg stond het geluid veel te hard, waardoor het geheel als één grote brij klonk en de melodie en dergelijke niet meer te horen waren. Jammer.

Opnieuw een Nederlandse band nu en niet de minste. zZz is wat mij betreft de beste band van de laatste jaren in Nederland. Onlangs waren ze nog mee op tour met A Place To Bury Strangers, onder andere in ons land. En dat is een hele eer. Waarom ze dit mochten doen wordt al snel duidelijk. Ook deze heren zijn een duo: de drummer/zanger en een toetsenist. De muziek is lekker ruig en dansbaar en zet de hele tent zonder problemen in beweging. Met een repetitieve drum, een vuile stem en een keyboard dat alle kanten opstuit, is de band in staat tot grootsheid. Ik hou ook de benen niet stil en laat me meevoeren door zZz op een wonderlijke tocht. Geniaal.

Voor het eerst loopt de Hotot bijna helemaal vol. En dat komt door Oscar & The Wolf. En dat is meer dan terecht. Max en de zijnen slagen erin om de grote tent voor het eerst volledig op hun hand te krijgen. De Seks spat er van af en daalt neer over het publiek. Dat ze in België al hun naam gemaakt hebben is een understatement. Maar in Nederland kennen ze hen blijkbaar ook al. Mocht dat nog niet het geval geweest zijn, dan hebben ze dat nu meer dan bevestigd. Ook nadien hoor ik nog mensen op de weide praten over het optreden. Een mooier compliment kan er niet zijn.

We blijven hangen in de Hotot en wachten vol spanning de komst van Ryan Adams af. Ryan Adams is de man die eigenhandig country van haar keurslijf heeft gered; een moderne wending aan het geheel gevend, met oog voor detail en schoonheid. Een singer-songwriter van grote klasse. Echter blijft hij voor mij vandaag toch onder de verwachtingen. Het kan ook aan het ongeïnteresseerd en pratend publiek gelegen hebben. Maar het optreden lijkt wat te mak en te bleek om een blijvende indruk na te laten. Het kan ook zijn dat de man niet zijn beste dag heeft. Want hij kan zeker beter dan dit.

Een andere grootheid maakt nu haar opwachting. Patti Smith mag samen met haar band integraal haar debuutalbum Horses spelen. 40 jaar is de plaat uit. Das dus al een hele tijd geleden. Maar dat laten de fans niet aan hun hart komen. Waarom ze deze avond niet in de grote tent mag spelen is voor mij nog steeds een raadsel. Het volk trekt massaal naar de Teddy Widder. De tent blijkt dan ook veel te klein. Maar goed. Het gaat om de muziek en die is wel heel goed hoorbaar. En die muziek blijkt uitstekend te zijn. Zowel Patti Smith als de band zelf lijkt met volle goesting aan deze tour bezig te zijn. Ze is als vanouds opnieuw zeer beeldend, expressief en spuugt af en toe heel het podium onder. Maar de muziek slaat nog steeds aan. Dat er niet alleen ouderen zijn die hier staan te kijken, toont ook aan dat de jeugd de helden van vroeger nog niet vergeten zijn. En dat is meer dan terecht. Een grote madam die ook perfect de hippiesfeer belichaamt die het festival uitstraalt.

Maar de ultime topper van deze avond is zonder enige twijfel Damien Rice. De Ierse singer songwriter is een echte headliner geworden. Dat toonde hij vorig jaar al toen hij ook Best Kept Secret mocht afsluiten. Ook vanavond staat hij weer moederziel alleen op het podium, met een sumiere belichting die perfect de warme atmosfeer creeert die nodig is bij zo’n optreden. Wat ik te horen krijg is van het mooiste wat ik dit festivalseizoen heb mogen aanhoren. De breekbaarheid, de vocale pracht, het gitaargetokkel. Alles lijkt zo makkelijk te gaan bij hem. Zonder steken te laten vallen en zonder overdreven melig of mierezoet te klinken blaast hij mij volledig van mijn sokken en worden de ogen weker dan voordien. Het grootste probleem echter was het publiek. De tent loopt helemaal vol.
Maar blijkbaar is niet iedereen even geïnteresseerd. Dit resulteert in een geweldig luid gekakel, dat zelf met momenten de muziek overstemt. Een regelrechte schande en het bewijs dat in Nederland niet altijd respect voor muzikanten en publiek wordt getoond. Het was schandalig, beschamend, zielig en frustrerend. Maar dat ik ondanks het verschikkelijk lawaai toch nog tot tranen toe beroerd wordt, maakt alleen maar duidelijker dat Damien Rice in absolute topvorm is.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/down-the-rabbit-hole-2015/
Organisatie: Down the rabbit hole (Mojo) , Beuningen