Main Square Festival 2015 – zondag 5 juli 2015
Main Square Festival 2015
Citadelle d’Arras
Arras
2015-07-05
Elien De Cock

De derde en laatste dag van het Main Square Festival was al weer veel te snel aangebroken. De weergoden waren solidair met mijn sombere stemming en zorgden voor heel wat regen in de vroege namiddag.

Gelukkig klaarde het weer wat op en zo stond ik in de late namiddag klaar om rapper I love makonnen live aan het werk te zien. Door veranderingen in het programma was de set van deze Amerikaan vervroegd en naar Main Stage verplaatst. Was I love makonnen niet tijdig verwittigd door de organisatie of was er een andere opstopping? Geen idee, maar de rapper kwam een kwartier later dan voorzien op het podium aan en speelde een zeer korte set van minder dan een half uur. Hij had duidelijk ook geen tijd gehad om zijn stem op te warmen want het duurde een tijdje voor hij echt in de set kwam. Zijn rap gecombineerd met stevige beats zorgde ervoor dat het publiek een poging tot dansen ondernam. Naarmate de set vorderde stond de zanger wel steviger in zijn schoenen wat zich uitte in een groter showgehalte. Als laatste speelde hij zijn bekende hit “tuesday”, waardoor het volk hem het korte optreden toch kon vergeven.

Tegelijkertijd met het concert van I love makonnen, speelde de Australische singer-songwriter Josef Salvat een heel andere set dan de rapper. Josef is vooral gekend door zijn cover van “diamonds”  van Rihanna. Toch heeft de zanger meer in zijn mars dan enkel het spelen van covers. Zijn muziek is de perfecte achtergrond voor een rustige zondagnamiddag. Melodische ballads met een elektronische touch zijn Josefs handelskenmerk. Spijtig genoeg kon ik enkel het laatste stuk van zijn set beluisteren, maar wat ben ik blij dat ik toch een stukje kon meepikken. Het was alvast een aangename ontdekking.

Daarna was het de eer aan Tiken Jah Fakoly om de Main Stage onveilig te maken. De naam alleen deed mij vermoeden dat we hier geen typisch Main Square Festivalmuziek te horen gingen krijgen. En ik had gelijk. Tiken Jah Fakoly is een reggaeband dat ons doet wegdromen naar Afrikaanse stranden. Het doet ons niet alleen wegdromen, maar ook nadenken over de belangrijke zaken des levens. Muziek met een boodschap dus. Ondersteund door een goede groep backingvocals en muzikanten, bespeelt hij het publiek tot je als het ware in een trance geraakt. Er waren zodoende nog twee opties mogelijk: heupwiegend het publiek vervoegen of een zalig middagdutje doen.  Toch wel een leuke afwisseling met de rest van de line-up.

Om het roer dan volledig om te slaan, kwam er na Tikan Jah Fakoly, een Franse rapband. IAM is een beetje te vergelijken met onze West-Vlaamse ’t Hof van commerce. Leuk om te horen en te zien, maar het had nog fijner geweest om de Franse teksten te kunnen begrijpen en volgen.

Vervolgens was alweer een Belgische topper te zien op het Main Square Festival, Oscar and the wolf. Sinds ze vorig jaar (2014) hun album uitbrachten, en een volledig nieuwe weg qua sound insloegen, gaat het snel voor de jongens. De band wordt alom geloofd en ik was benieuwd of dit ook terecht is.  Het begin van het optreden zat er al boenk op. Met een stevige beat via de drums is de toon meteen gezet. Vervolgens komt de zanger, Max Colombie, op het podium in een toch laat ons zeggen ‘aparte’ kledingstijl. Het volk gaat meteen uit zijn dak, er waren duidelijk veel Belgische fans in het publiek aanwezig. Met de vraag: ‘Are you ready to undress?’, kondigde hij zijn hit “undress” aan. Wees gerust, het publiek bleef zedig en er vlogen geen kleren in het rond, spijtig genoeg ook niet bij Max Colombie want zijn bohemien/Indische klederdracht leidde mij toch wat af van de rest van het concert. Gelukkig waren daar de vette beats om mij terug in de show te slepen. Hoogtepunten van de set waren zijn hits “princess” en “strange entity”. De single met Raving George, “you’re mine”, was een welgekomen uptempo afwisseling met de rest van de set. Ook de covers “freed from desire” en “Jenny from the block”, zorgden voor genoeg variatie doorheen het optreden.

Na het concert van Oscar and the Wolf, speelde de band Lilly Wood & the prick op de Main Stage. Het Franse duo speelde een mengeling van pop met een vleugje folk en zomerse gitaarriffs. Aangenaam om te beluisteren en de Fransen genoten. Voor mij geen echte hoogvlieger. Halverwege begon het volk massaal weg te stromen voor het volgende optreden in de Green Room.

Sam Smith, sowieso een publiekslieveling, trok massaal veel volk naar het al overbevolkte plein voor de green room, voor zijn tweede concert sinds zijn operatie aan de stembanden. Hij opende meteen met een van zijn grootste hits “I’m not the only one”. Vocaal liet hij zich alvast niet tegenhouden door de recente stemproblemen. Hij smeet zich voor de volle 100% en genoot er duidelijk echt van terug te kunnen optreden. Her en der hoorde ik in het publiek: ‘te mooi’, ‘wow’, enz. Iedereen was onder de indruk van zijn groot stembereik en prachtig gebrachte ballades. Ze genoten zelfs zo hard, dat iedereen bleef luisteren, ook al begon het concert van Mumford & Suns. Zo doorstond ik de dertig meest claustrofobische minuten van mijn leven, om naar de Main Stage te geraken.

Daar gekomen was er eindelijk ruimte om te ademen. De recente omschakeling van folk naar rock inclusief elektrische gitaren op de nieuwe cd van Mumford & Sons is reeds genoeg bekritiseerd. Ook ik ben zeker geen fan van hun nieuwe album, maar toch zijn er ook pluspunten. De afwisseling tussen rock/folkrock/alternatieve rock zorgde voor een meer afwisselend concert. Zo kunnen ze een groter publiek aanspreken en blijft het boeiend om het volledige concert te volgen. Oude fans zullen dan weer teleurgesteld en met een wrang gevoel achterblijven. ‘You win some, you lose some’. Hier in Arras was het duidelijk dat laatste, de helft van het plein bleef onbemand. Triest, want ze hebben zeker wat in hun mars. Geef die mannen toch nog een kans!

De afsluiter van de avond dan: Pharrell Williams. Eerlijk gezegd lagen mijn verwachtingen zeer laag. Iedereen weet dat hij een meester in het producen is en dat hij fantastische zomerhits kan schrijven. Pharrell op de radio, dat is een feestje! Zijn liveoptredens hebben echter een minder fraaie reputatie. Even in een notendop: één grote reclamespot voor Adidas en slechte playbackshow. En ja, de commentaren bleken terecht.
Maar wat ook gezegd mag zijn is dat Pharrell verdomd goed Adidas promoot en een verdomde goed (playback)show kan opvoeren. Het concert is luchtig, vrolijk en afwisselend. Meer heb ik niet nodig om met een goed gevoel terug richting huis te rijden.

Bedankt Main Square Festival, het was een fijn wederzien!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/mainsquare-festival-2015/
Organisatie: Main Square Festival+ Live Nation France