Main Square Festival 2015 – zaterdag 4 juli 2015
Main Square Festival 2015
Citadelle d’Arras
Arras
2015-07-04
Elien De Cock

Na het insmeren met de nodige liters 50+ zonnecrème, waren wij klaar voor alweer een zomerse festivaldag op het Main Square Festival in Arras.

De eerste band die klaarstond op de main stage, Circa Waves, beloofde alvast de ideale opener te zijn voor dit zwoele weer. Hun hit “t-shirt weather”, is al eventjes te horen op de Belgische radiozenders en bij het horen ervan was ik meteen in vakantiestemming. Benieuwd of de rest van hun set evenveel zomerkriebels teweeg brengt.
Circa Waves opende alvast enorm krachtig, ze vlogen er meteen in met hun gitaargeweld. De zanger en twee gitaristen stonden allen op dezelfde hoogte op een rij en het geluid komt zo als een golf (heb je hem?) naar je toe. En ja hoor, niet alleen hun gekend hitje, maar ook de rest van de set bestaat uit stevige rock met een groot hawaï/let’s go to the beach’-gehalte. De perfecte cocktail als je mij het vraagt. De stem van de zanger heeft iets weg van Miles Kane en de band doet denken aan de jongere Arctic Monkeys. Met dat verschil dat de zanger nu al 100 keer meer podiumprésence heeft dan de jonge Alex Turner. De band heeft meteen het publiek mee, wat niet gemakkelijk is als opener van een festival. Petje af voor deze band (of toch figuurlijk want met de brandende middagzon op mijn hoofd liet ik hem liever aan).

De volgende twee bands stelden mij wat teleur. Eerst was het aan Coasts, een band uit het Verenigd Koninkrijk die een mengeling van klassieke rock met Indie-invloeden bracht. Veel kan ik hier niet over zeggen, buiten dat het gewoon niet mijn ding was. De zanglijnen waren voor mij eerder zaaglijnen en in het publiek was er weinig sfeer wat ook weer niet hielp. Vervolgens spoedde ik mij naar Twin Atlantic, in de hoop terug de smaak te pakken te krijgen. Helaas was ook dit niet wat ik ervan verwacht had. Ik kan niet zeggen dat het niet goed was, maar het was zeker ook geen hoogvlieger. De band bracht rock gemengd met een vleugje popmuziek, maar het leek alsof ze in de tijd zijn blijven steken. Niets nieuws onder de zon en dus weinig vernieuwend! Op naar de volgende band.

BRNS is een Belgische band, en met enige trots voor onze muziekcultuur, had ik hoge verwachtingen. Gelukkig werden deze dan ook met verve ingelost, vive la Belgique!
Voor mij was deze band de revelatie van de dag. Ik had nog nooit gehoord van deze, ik mag toch wel zeggen 4 sympathieke gasten. De band bracht zeer experimentele, haast psychedelische poprockmuziek. Hoewel dit genre mij zelden genoeg kan boeien om een concert tot het einde uit te kijken, bleef ik vandaag vol bewondering verder kijken. Respect voor de drummer/zanger die niet alleen een prachtige zangstem heeft, maar deze ook perfect kan combineren met het spelen van niet eenvoudige ritmische percussiestukken.
Hoe verder in de set, hoe meer mijn mond openviel, wat deze man kan is fantastisch! Ook zijn rechterhand, de immer vrolijke percussionist, was aangenaam om te aanschouwen. Deze man speelt duidelijk met plezier, wie naar hem kijkt , kan het niet laten om ook vrolijk mee te lachen. De band werkt met duidelijke hoogtepunten in hun nummers maar de opbouw hiernaartoe is zeker niet zoals bij andere bands. Dit zorgde ervoor dat de aandacht tot het einde bewaard bleef.

De volgende aan de beurt was Rival Sons, een ervaren band uit de Verenigde Staten. Ze brengen de goede oude rockmuziek uit de jaren 70 terug en ze doen dit met flair. De stem van de zanger doet wat denken aan deze van Jack White, maar zijn stembereik lijkt oneindig. Het plaatje klopte van kop tot teen. De stevige gitaarrock komt als een pletwals naar je toe, grijpt je bij de keel en laat je niet meer los gedurende het hele concert. De présence van de mannen op het podium maakt het af. Tussen hun stevige rocknummers door was er ook tijd om hun gevoelige snaar te tonen. prachtige rockballades zonder melig te klinken, ‘that’s how we like it, yes we do’! Met een gelukzalig gevoel, zak ik af naar de Green Room.

Daar staat James Bay al klaar om te beginnen aan zijn set. Blijkbaar maakte deze jonge muzikant, die zijn eerste album promoot, een al niet onbesproken passage op Werchter. De fans waren toen laaiend enthousiast. Kan hij dat vandaag nog eens overdoen? James Bay bracht met zijn hoedje als handelskenmerk, gevoelige poprocksoulmuziek. Ideaal op een zomerse zaterdag om rustig te genieten. Easy feel good muziek dus! Hij bracht een goede afwisseling tussen meer gevoelige en hardere nummers. Waar ik verwachtte enkel gillende meisjes aan te treffen, trok hij toch ook een mannelijk publiek aan. De afwisseling in zijn set, bracht voor ieder wat wils. Ook speelde hij een degelijke cover van Alicia Keys, 3if I ain’t got you”. Op het einde zette hij het nummer naar zijn hand, door er een zeer geslaagde solo aan toe te voegen. James speelde pas op het einde zijn hit “hold back the river”, wat natuurlijk de kers op de taart was voor het publiek.

Ik was al eerder fan van Royal Blood, dus dan is het altijd spannend of de band ook live presteert. Met de juiste attitude kwam het rockduo op het podium aangetreden. Ze vlogen er meteen in. Met twee creëren ze een muur van geluid waar de meeste muzikanten alleen van kunnen dromen. Het duo brengt moderne rock/blues muziek en weet dit in een perfecte show te gieten. De zanger bespeelt het publiek met een sympathieke arrogantie. De drummer trekt dan weer de aandacht met zijn prettige nonchalance, waarbij hij zich op de juiste momenten 100% smijt. Al vanaf het derde nummer hadden ze de meute volledig mee met een van hun grootste singles: “figure it out”. Hun perfect, heldere rock met stevige bas tot in de maag overweldigde ieder die aan het kijken was. Niemand kon nog stilstaan, het feest was begonnen. En zo ging het wellicht nog een tijdje verder, maar wij moesten alweer vertrekken als we nog een plaatsje voor de headliner van de avond wilden bemachtigen.

Voor vele festivalgangers was Muse le moment suprême van de avond. De meeste fans hadden al een aantal concerten lang hun positie niet meer verlaten, toiletpauzes uitgesteld en het gevoel honger te hebben naar een hoekje ver weg van hun gedachten geschoven. Het was voor ons dan ook moeilijk om een goede plaats te bemachtigen en noodgedwongen installeerden we ons helemaal rechts van het podium. Het moment was daar, de grote opening van het concert van Muse.
Vergezeld van een goed uitgekiende video begon de groep aan hun set. Kwam het nu door de slechte positie, of door het voorgaande topconcert van Royal Blood, het eerste nummer kon mij niet bekoren. Ik verwachtte van Muse een overweldigend gevoel van geluid over mij heen te krijgen maar dit bleef jammer genoeg uit. Dan maar de oordoppen uit wat wel enig soelaas bood. Teleurgesteld beluisterde ik de volgende twee nummers dat op hetzelfde elan doorging. Was dit het dan waar ik zo naar uitkeek? Vanaf het vierde nummer, “plug in baby”, kwam er stilaan meer leven in de set. Er borrelde een sprankeltje hoop voor het vervolg van de avond. De show bouwde op tot een ware climax, elk volgend nummer was beter dan het nummer ervoor. Het feest brak pas helemaal los vanaf hun grote, vroegere hit “time is running out”. Dit is waar ik op gewacht had: een ware overrompeling van prachtige muzieklijnen en sterke vocale prestaties van de zanger.
Een explosie van confetti en het loslaten van reusachtige ballonnen in het publiek volgden perfect getimed met de zang van Matthew Bellamy.
Als je dacht dat het echt niet meer beter kon worden, was het wachten tot de laatste twee bisnummers “uprising” en “nights of Cydonia”. Een perfecte afsluiter van een groots concert. Jammer van het teleurstellend begin (want first impressions do count), maar vanavond zag ik zeker een van de indrukwekkendste concerten in mijn jonge leven.

Eigenlijk had ik na Muse helemaal geen zin in het laatste concert in de Green Room. Het is alsof je na het perfecte dessert terug aan een voorgerecht moet beginnen waarvan je niet weet of het je wel zal smaken, niet aangenaam dus. Om toch een zo volledig overzicht van het festival te geven, offerde ik mijzelf op en loodste ik mij wonder boven wonder een weg door het publiek.
Ik was net op tijd om Charlie XCX het nummer “I love it” van Icona Pop, waar Charlie XCX lid van was te horen. Het nummer was zeker verdienstelijk gezongen, maar jammer genoeg moest je het gedrag van de zangeres er ook bij nemen. Pogingen om het publiek mee te krijgen, kwamen wat kinderachtig en triest over, maar de muziek zelf werd door het publiek wel gepruimd. Ook de rest van haar set volgde dezelfde lijn.

En zo kwam alweer een einde aan een dag op het Main Square Festival. Morgen weer, met meer (slecht) weer.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/mainsquare-festival-2015/
Organisatie: Main Square Festival+ Live Nation France