Main Square Festival 2015 – vrijdag 3 juli 2015
Main Square Festival 2015
Citadelle d’Arras
Arras
2015-07-03
Elien De Cock

Vrijdagmiddag trokken wij, voor ondertussen de tweede maal, richting Arras. Het warme zomerweer deed ons nog meer verlangen naar dit fantastische festival. De line-up was alvast veelbelovend!
Een aantal uur later was ons enthousiasme toch wat bekoeld, we waren duidelijk niet de enigen die op weg waren naar Arras. Uren in de file zonder werkende airco, was alvast onze eerste beproeving. Maar hé: no pain, no gain. Tenslotte kwamen we, weliswaar een aantal uur later dan gepland, toe op de festivalweide.

De sfeer zat er al meteen goed in, wat is er nu aangenamer dan de festivalweide oplopen met alvast de zomerse hitsingle “from Eden” van Hozier. Zijn set was een mooie afwisseling van zijn welgekende hitsingles zoals  o.a. “someone new” en zijn minder gekende nummers. Hozier combineerde zijn soulvolle stem met lichte (en minder lichte) pop, voor mij alvast een geslaagde combinatie! Naar het einde van de set toe, was het tijd voor wat hij zelf omschreef als wat ‘fun’. Hij speelde hier samen met zijn band een geslaagde, funky medley van o.m. een nummer van Ariana Grande.
Ik wil toch ook de fantastische backingzangers even in het licht zetten, want zij tilden met hun prachtige samenzang het geheel toch tot een hoger niveau. Hozier sloot af met de single waarmee hij bij het grote publiek is doorgebroken: “take me to church”, de perfecte afsluiter van een zeer geslaagd optreden.

Tijdens het concert van Hozier, speelde in de green room de energieke violiste Lindsey Stirling. Gezien ik mij jammer genoeg nog steeds niet in twee kan splitsen (wat op zo’n festival wel handig zou zijn), miste ik het eerste deel van haar concert. Ik baande mij een weg door de meute, wat beproeving nummer 2 bleek te zijn. Menig ellebogenwerk later, arriveerde ik nog net op tijd om een eigen nummer geïnspireerd op “Thriller” van Michael Jackson te bewonderen. Dat het nummer er duidelijk op geïnspireerd was, was te merken aan invloeden in de melodie en de danseressen die verkleed als zombies op het podium liepen. Toch bleef de eigenheid in haar werk zeker bewaard. Verder kan je Lindsey Stirling beschrijven als een hyperactief bommetje dat zowel hoogstaand vioolwerk als balletstandjes samensmelt met een folk-popsound.

Geen tijd te verliezen, op naar de main stage voor het volgende optreden. Ik besloot om het concert van The Script op veilige afstand te aanschouwen om het risico op gehoorschade door gillende tienermeisjes toch ietwat te verkleinen. Hartendief Danny, ook wel gekend als jurylid in het programma The Voice UK, begon zijn set alvast vol energie. Denk aan: een jongere versie van Bart Peeters die vol energie het podium op en af springt. Tijdens het eerste nummer klom hij al het podium af om het publiek te begroeten. Het werd een aantal flauwvallende tienermeisjes dan ook te veel, of zou dat dan door de warmte komen? Dat laten we voorlopig in het midden.
De energie van de zanger werkte opzwepend want het publiek bleef vlijtig meeklappen/zingen/springen. De groep had dit ook wel nodig, want hoewel ze veel hits speelden zoals “Breakeven”, “Superheroes” en “Hall of fame”, bleef hun muziek wat aan de oppervlakte. Hun nummers kennen geen echte hoog- of laagvliegers, maar lijken allemaal wat op elkaar. Veel ‘oehoe-oe’s’ en ‘oohoo-oo’s’ samengegoten in romantische (lees melige) liefdesliedjes later, liet Danny de meisjesharten nog wat meer smelten door in het publiek rond te wandelen, sfeer alom. Al bij al was het concert leuk om te zien en de muziek kon tellen als aangename achtergrondmuziek op een zwoele zomerse avond.

Plots vingen wij het gerucht op dat George Eszra niet zou optreden op het Main Square Festival wegens ziekte. Deze geruchten bereikten duidelijk het grote publiek niet en zo stonden de eerste rijen voor het podium vol met zijn allergrootste fans. Wie George Eszra verwachtende was, moest toch wel twee keer controleren of hij niet te veel desperados/pintjes gedronken had. Op het podium verscheen, de tot dan voor ons onbekende Isaac le Jeune. Hoewel het een volledig ander muziekgenre is dan die van George, konden wij het wel pruimen. Isaac heeft een zeer hoge zangstem en wordt ondersteund door stevige, doch zomerse electrobeats. Ik zou het genre als electro rockpop omschrijven. Het was de ideale achtergrondmuziek terwijl we ons verplaatsten voor Lenny Kravitz.

Terwijl Isaac le Jeune nog bezig was, moest ik me alweer noodgedwongen vroeger verplaatsen. De meute mensen die voor Lenny Kravitz kwamen was gigantisch. Veel vrouwen met t-shirts van de heer Kravitz passeerden me.  Voor veel Belgen was dit het hoogtepunt van de avond.
Lenny opende net zoals in het Sportpaleis met “Dirty White Boots”  en de toon was gezet. Het publiek werd razend enthousiast bij het aanschouwen van de rockgod die Lenny wel eens genoemd wordt. Onmiddellijk werd het nummer gevolgd door “American Women” hetgeen waarvoor ik gevreesd had , werd werkelijkheid. Ook tijdens zijn festival tour slaagt Lenny er in om de nummers soms oeverloos te rekken, zoals vandaag ook het geval was. Hoewel we zeker fan zijn van solo’s en het kunnen van muzikanten werd het ons (en onze omstaanders) soms wat te veel.
Op een twintig minuten durende “Sister” of “Let Love Ruel” zit niemand echt te wachten. Of toch? Hier en daar zagen we een enthousiasteling mee knikken in het publiek op de maat.  Kunnen we dan concluderen dat het concert gelijk stond aan dat van het Sportpaleis eerder dit jaar? Zeer zeker niet. De sfeer zat naar ons gevoel beter, het showbeest in Lenny benutte het podium optimaal, de fans waren laaiend enthousiast. 
Hoogtepunt van de avond, of toch voor een thirty-somethingvrouw, persoonlijke verjaardagswensen van de Lenny en het nummer “I belong to you”.
Hierna moesten we spijtig genoeg vertrekken om Kodaline te zien. Terwijl we wegwandelden hadden we niet het gevoel dat de sfeer aan het doven was, ook al ging hij ver over zijn tijd, we mochten van veel mensen horen dat het een schitterend concert was!

Helaas kon ik maar een stukje bekijken van het optreden van de Ierse band Kodaline. De naam van de band deed enkel vaag een belletje rinkelen, ik had geen idee wat me te wachten stond. Op set kwam een jonge groep, blijkbaar al sinds hun kindertijd, vrienden. De zanger wist het publiek goed op te warmen en al gauw deed iedereen met hen mee. De muziek is eerder folkgericht, met af en toe een toch wel zeer goed gezongen ballade. Na een korte luistersessie was het terug afzakken naar de Main Stage voor de volgende band.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik naar het einde toch al een beetje moe begon te worden.  Maar zoals ik van iedereen hoorde zou Shaka ponk daar zeker verandering in brengen. Deze Franse band was afsluiter van de avond op de main stage, de verwachtingen waren dus groot. Helaas, smaken verschillen, want ik kreeg het van deze band zeker niet warm (wat moeilijk is als het buiten nog steeds meer dan 30° is). Het was alvast een wervelende show, daar kunnen we niet omheen. Er was wel altijd iets te zien op het podium en de twee zangers stonden op scherp.
Laat ik even het plaatje beschrijven voor jullie: Jannet Jackson meets vervormde en veel te hoge Barbiestem met David Guetta lookalike meets holbewoner. Nu jullie het zich ongetwijfeld levendig kunnen voorstellen, kan ik het hebben over de meer serieuze zaken in het leven: de muziek. De hoge elektronische stem in combinatie met het geschreeuw van meneer de holbewoner en nietszeggende teksten konden mij niet bekoren. Even een greep uit het arsenaal: “Do you think you’re crazy?“ ondertussen wel ja” en “do you like my bonobos?” “Neen, zeer zeker niet”.  En zo komen we bij de laatste beproeving van de dag: een bijna twee uur durende show uitkijken: missie geslaagd! Verdict van de avond: hoofdpijn zonder kater = altijd een flater. Op naar huis, uitslapen voor een ongetwijfeld spectaculaire tweede dag van Main Square Festival.
Even een redactionele ingreep van de fotograaf/boyfriend. Over het algemeen kunnen we het goed vinden op muzikaal vlak en verschillen onze smaken niet zo hard. Behalve dan die occasionele keer zoals nu. Ik weet dat Elien niet te vinden is voor Shaka Ponk (dit heeft ze meer dan duidelijk gemaakt in de bovenstaande tekst), maar ik daarentegen wel. Je moet het voorstellen als een rock versie van ‘Die Antwoord’. Een aantal losgeslagen wilden op een podium die daarbij ook nog eens stevige rock, leunend tegen metal, spelen. De show was fenomenaal, de zanger liep alle kanten van het podium af terwijl de andere bandleden het beste van zichzelf gaven. Het was voor mij de revelatie van de dag. De sfeer, de energie, de muziek, kortom het was een afsluiter om U tegen te zeggen. Spijtig dat ze hier in maar bij onze Franstalige vrienden populair zijn. Hopelijk komt er daar toch eens verandering in …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/mainsquare-festival-2015/
Organisatie: Main Square Festival+ Live Nation France