TW Classic 2015 - Robbie is a god is a dj
TW Classic 2015
Festivalterrein
Werchter
2015-07-04
Hilde Snauwaert

Zo om het half uur passeerde een vliegtuig boven de zonovergoten wei van Werchter. Het beeld voor de piloot vanuit het vliegtuig op het terrein zal eruit gezien hebben als de prikkelende videoclip “Slow” waarin Kylie Minoque elegant kreunend op een veelkleurig lappendeken van badhanddoeken ligt te kronkelen tussen halfnaakte dansers. Want dat was TW Classic jaargang 2015 :  een immense massa van strandlakens, parasols, opblaasfauteuils –  hier en daar een kinderzwembadje met een bodempje water - en extra zeilen en waterverstuivers die zorgden voor een welkome afkoeling op het zeer warme terrein.
De hitte en hoe deze best te trotseren was bij heel wat van de 60.000 bezoekers van het dagfestival het belangrijkste gespreksonderwerp.
De organisatie zorgde op voorhand voor een zeer duidelijke lijst met tips, het terrein werd extra aan de noden aangepast, er was drinkbaar kraantjeswater in overvloed en aan de toog kreeg je twee flesjes water voor de prijs van één. Hierdoor kwam echter in de eerste uren van het festival de lijst aan optredens op de tweede plaats te staan, en de artiesten uit de hitparadehoek die vòòr valavond speelden konden niet volledig het aandacht van het publiek verdienen.

De rond de eeuwwisseling op wereldniveau draaiende Anastacia gaf een weinig sensationeel optreden. Het was tevergeefs wachten op de stroomstoot van een stem die door de jaren heen aan flink wat power moet ingeboet hebben. De Amerikaanse zangeres gaf de aftrap met het elf jaar oude rockuitstapje “Left outside alone” , terwijl de muzikanten correct hun set speelden met op de achtergrond een mooie grote gestileerde A op het doek. Heel vlug passeerden “Sick and tired” en de beetje overbodige Foo Fighters-cover “Best of you”. En dan kreeg je bij het ene na het andere nummer het gevoel dat het epicentrum van de bekende liedjes van Anastacia een hele tijd geleden geweest is, want ook de lovesong “I belong to you”, “One day in your life” en “Paid my dues” zijn ook meer dan 10 jaar oud en al een beetje vergeeld. Eindigen deed ze met haar doorbraakhit “I’m outta love“ uit 2000 en trakteerde ze het publiek op de eerste rijen op selfies, helaas had de rest van het publiek er minder interesse in.

Texas-Frontvrouw Sharleen Spiteri kwam opvallend monter en met klare blik het podium op, haar marinetruitje, klassieke blauwe broek met vouw en witte bootschoentjes zorgden kortstondig voor een beetje frisse wind, maar het zeer saaie “The conversation” kon niet verhinderen dat de eerste worp van het optreden een misser was. Spiteri was wel zeer beminnelijk naar het publiek toe en haar bindteksten bleven even onbegrijpelijk door het vette Schotse accent. De volgende liedjes werden opvallend trager gespeeld dan de versie die we gewend zijn: bij “Halo”, “When we are together” en “Everyday”  had je zin om mee aan de kar te duwen om het tempo vlugger te laten gaan. Het was wachten tot “In a lifetime” waarbij een eerste vonkje stoutmoedige en sexy fruitigheid van weleer op te merken was, en gelukkig voor de wei begon Spiteri (is Texas nu een groep of een zangeres?) een mooi stelletje hits in te koppen met “I don’t want a lover” (de frontvrouw zelf aan de gitaar), “Black eyed boy”, “Here comes the summer sun”, “Inner smile”, het zeer rake “So called friend” en “Say what you want”. Al bij al een geslaagd optreden door de tweede helft en haar afscheidswoorden voor het publiek klonken dankbaar, maar ook nog altijd even onbegrijpelijk.

De nuchtere – en niet meer zo slanke - Anouk begon zonder veel poespas aan haar set, met in haar kielzog een zeer mooi op haar ingespeelde groep. Met de wind in haar blonde krullen startte ze prachtig met het rustige “Wigger” en wou ze op haar compromisloze manier haar levensverhaal vertellen. Zonder woorden vuil te maken speelde ze samen met de muzikanten en de zeer goede achtergrondzangeres (en spitting image van Mia Wallace in ‘Pulp Fiction’) een gebalanceerde set, soms zeer strak in “Everything”, dan weer lekker psychedelisch en tegelijkertijd elegant soulvol in “Good God”, met hier en daar een Janis Joplin-kreet. Na het verstilde “Michele” kwam een extra funky en dreigende “Down and dirty”, waarbij in het middenstuk het plezier van het samenspelen in de jamsessie naar voor kwam.
Echter duurde dat spel iets te lang en had je voldoende tijd om te denken dat Anouk eigenlijk nog geen enkele keer een connectie met het publiek had gemaakt en ze zelf alleen gericht was op de mensen op het podium, waardoor ze precies vergat dat er wel heel veel mensen naar haar aan het kijken waren. De zangeres leefde zichzelf enorm in haar teksten in, wat zorgde voor eerlijke en rauwe versies van “Lost” en “Jerusalem”, maar toen werd het ook echt duidelijk dat Anouk niet voor de plezierkaart ging en het dus niet allemaal zo evident maakte. Uiteindelijk eindigde ze met de classics en nog altijd geloofwaardig gebrachte “Nobody’s wife” en “Girl”.

Bij Robbie Williams ging de entertainmentmeter echter zwaar in het rood, want was dat een ouderwets goede show ! Innovatie en originaliteit waren constant ver te zoeken, en dat was al duidelijk van de start :
Robbie Williams werd met een klassiek aandoende reeks visuals op het grote scherm als de muzikale James Bond geprofileerd. De tekst uit een oude typmachine die daarop volgde kondigde de komst, de reden en ook direct het eerste liedje van de geboren showman aan : “Let me entertain you”. En dat deed hij samen met zijn  uitgebreid orkest en zijn wel zeer toevallig enorm rondborstige achtergrondzangeressentrio op een branie-achtige manier. Zeker van zichzelf, met frisse zelfspot, een immens lelijke blonde kuif en kilt met tijgerslip eronder sprong hij van het ene funwolkje naar het andere : hier en daar eigen liedjes zoals “Come undone”, “Kids”, “Supreme”, het zalig zeemzoeterige “She’s the one” en het bigger than life “Millenium”.
Echter kwamen er nog meer liedjes van anderen in de variétémix en passeerden zo U2, Joan Jett, Lorde, Jay Z, Led Zeppelin en de integrale 6 minuten van “Bohemian Rhapsody” van Queen. Overbodig eigenlijk, maar het showbizzgehalte was top en Robbie Williams bracht het met een gelukzalige glimlach en hier en daar een lovende opmerking op de borsten van een vrouwelijke fan. De zanger was ook op bepaalde momenten eerlijk emotioneel : bij het mooie wiegeliedje voor zijn dochter Teddy die een nachtzoen van haar vader kreeg of bij het opvallend rauwe en volwassen gebrachte “No regrets”. De show sloot zeer voorspelbaar met “Angels” af, maar werkelijk iedereen zong mee en had wel iemand in de armen vast. Robbie Williams bezong zijn eigen afscheid in het bisnummer “My way” en verliet het overwonnen publiek.

Om na zo’n optreden met een nog straffere show te komen is bijna onmogelijk, en was ook voor Faithless te hoog gegrepen. Het speelde ook niet in hun kaart dat heel wat mensen enkel voor Robbie Williams waren gekomen. Bij de start van het optreden van Maxi Jazz, Sister Bliss en hun groep was de golden circle nog voor de helft gevuld. Er werd nochtans stevig ingezet met een beloftevol aandoende housetrack (in overigens een zeer mooie combinatie met de gitaristen op het podium) en er werd direct overgeschakeld naar “God is a dj” en “Mohammad Ali”. Twee van de grootste hits zaten dus in het begin van de show en smaakten naar meer, maar toen zakte alles ineen bij een te trage en oeverloos lang durende “Mass Destruction”. Het daarop volgende “Insomnia” was enkel nog een stuiptrekking en tot het einde was er een eindeloze reeks van onbekende liedjes met een zeer etherisch aandoende platinablonde zangeres en niets bleef nog plakken. Sister Bliss blijft een prachtige ijskoningin en Maxi Jazz heeft persoonlijkheid over, maar als je bij de slotsong “We come 1” aan het denken bent of je makkelijk van de parking zal raken, dan is hun missie niet geslaagd.

Organisatie: Live Nation - Rock Werchter