Boomtown 2015 - dag 5 - Alle genres door elkaar
Boomtown 2015
Kouter
Gent
2015-07-25
Nick Nyffels

We begonnen er deze keer vroeg aan in de Handelsbeurs, met het concert van Cold Specks. Deze Afro-Canadese zong mee op de laatste van Swans, en Michael Gira werkte ook mee op haar tweede album ‘Neuroplasticity’. Niet dat je je aan noise-rock moest verwachten, maar de sound van Cold Specks was toch stevig in de gitaren gedrenkt, met onder meer een Britse gitariste die Ladan Hussein, de echte naam van Cold Specks bijstond. Hussein heeft een stem als een klok, ergens tussen Stefanie Callebaut en Brittany Howard, een knappe frasering en een bevlogenheid die ook aan Bruce Springsteen doet denken.
Stevige indierock, met een soul en jazz accent, door de zang dan vooral, een beetje het vrouwelijke equivalent van TV on the radio. Hussein stond er van te kijken hoe stil en respectvol het publiek was, en besloot dan maar een echte gospel zonder micro te zingen: “There will be peace in the valley”, ging het, en we waanden ons meteen in een kerkje in Alabama, ware het niet dat iemand een bierglas op de grond liet vallen.

Het weer viel goed mee, wij dus naar buiten voor de prettig gestoorde onzin van Kenji Minogue. De twee uit de naar bier en pis stinkende kasseien van de Vlasmarkt gekropen troela’s hadden deze keer voor  goudkleurige Mexicaanse worsteloutfits gekozen, de drummer had nog altijd een varkenskopmasker op, en het West-Vlaams van Sarah Vandeursen en Emilie de Roo was in de meeste nummers niet verstaanbaar. Vandeursen stak een vis in haar decolleté richting de schaduw van het kruis om het met Thé Lau te zeggen, en keilde die vis dan het publiek in. Een potje crowdsurfen mocht natuurlijk ook niet ontbreken. Er was een nieuw nummer met nog wat werk aan volgens de dames, maar het publiek ging natuurlijk het meest uit zijn dak bij “Veranda”, “Naam Familienaam” en “Alwadamehetten”.  Veel te vroeg moesten ze er mee ophouden, maar gebald concertje was dit dus wel.

Even de knop volledig omdraaien, en nog een tweetal nummers meepikken van Condor Gruppe. Dit is een 7-koppig instrumentale band uit de Antwerpse scene die iets met spaghetti western muziek doet zoals ze dat bij Tortoise ook deden. Veel dynamiek en sixtiesklanken in lang uitgesponnen nummers dus, met op de achtergrond projecties van halfnaakte danseressen.

De afsluiter van Boomtown 2015 was voor mij het Deense Blaue Blume. Niet iedereen zal gecharmeerd zijn door de hoge falsetstem van zanger Jonas Smith, maar wij konden het wel smaken omdat het wel iets apart gaf aan deze jaren tachtig gitaarpop. Smith is zelf grote fan van Antony & the Johnsons, en zijn zang was duidelijk geïnspireerd hierdoor. Om het minder vriendelijk te zeggen, het klonk alsof de balletjes nog niet ingedaald waren. De gitaarpop van de band kon je zo linken aan het 4AD-label : snuifje Cocteau Twins met Siouxsie vloeibare bastonen. In “Lemon Tree” stak zelfs de onvervalste lyriek van The War on Drugs. Beloftevolle band, die wel nog groeimarge heeft.

De laatste dag van Boomtown was heel afwisselend, bands met totaal verschillende inspiratiebronnen, zodat je wel iedere keer volledig de knop moest omdraaien tussen de optredens door.

Neem gerust een kijkje naar de pics van de vorige dagen
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/boomtown-2015/

Organisatie: Boomtown, Gent