Alcatraz Metal Festival 2015 – dag 1 - zaterdag 8 augustus 2015
Alcatraz Metal Festival 2015
Lange Munte
Kortrijk
2015-08-08
Frederik Lambrecht

Alcatraz festival – dag 1: Overkill smijt een bom en de organisatie creëert een terrein die het concept fantastisch naar voren brengt!

In het begin van augustus konden metalheads zich opnieuw opmaken voor een feestje in Kortrijk, want dan staat het jaarlijkse rock- en metalfestival Alcatraz gepland. Dit jaar ging het festival door op 8 en 9 augustus en voor deze editie werd opnieuw uitgeweken naar een nieuwe locatie. Dit keer werden de tenten en het podium opgeslagen op het domein van ‘De Lange Munte’, een perfect terrein mijn inziens!

Aangekomen aan de parking van Kinepolis kon je direct op een shuttlebus springen richting de arena waar de diverse bands hun opwachting maakten, heel praktisch dus, zeker aangezien de kostprijs van deze parking heel goedkoop was, en die bussen vlotjes heen en weer reden. Aangekomen op ‘De Lange Munte’ stond een immense rij aan te schuiven om hun bandjes rond hun polsen te rijgen, om later opnieuw wat geduld uit te moeten oefenen om drankbonnetjes in de wacht te slepen. Ik persoonlijk had daar niet veel last van omdat ik dus via de VIP binnenkon, maar ik kan me wel voorstellen dat het voor sommigen ietwat te lang wachten was naar hun goesting. Persoonlijk zou ik meer loketten voorzien voor de bonnetjes, maar ja, gewoon efkes tanden bijten was de boodschap. Het terrein was opnieuw perfect opgesteld, met 2 tenten die de toeschouwers enige schaduw boden, de eetstanden perfect samengevoegd, gevolgd door de drankkraampjes om de dorstigen te laven. Shoppers konden ook perfect hun gading vinden in de merchstanden en de VIP-tent had een soort balkon waarop ze een perfect uitzicht hadden op het podium (met bijhorende parasols tegen de warmte). Het podium was volledig omgetoverd in een ware gevangenis met bijhorende torens waaruit sporadisch een immense vlam ontsproot. Leuk als het concept van het festival in gans de lijn wordt doorgetrokken.

Soit, alle algemene info hebben jullie nu gehad…op naar de muziek dan maar J

Openen deden de mannen van WOLF en ze waren blij om de boel te mogen aftrappen! De Zweedse heavy metal van deze heren raasde lekker over het publiek en de hoge uithalen kwamen zuiver uit de speakers. Veel kaas had ik nog niet gegeten van deze band, maar de meeste vuisten gingen de lucht in tijdens hun afsluiter “Speed On”, deze clip stond trouwens ook ter voorstelling van deze band op de site van Alcatraz. Nee, het was niet mis.

De band waar ik nieuwsgierig naar was, waren de Amerikanen van Armored Saint!  Deze band bestaat reeds uit het gezegende jaar 1982, maar heeft al vele watertjes doorzwommen. Ook het feit dat zanger John Bush een aanbod van Anthrax om te fungeren als frontman aannam legde hen ook niet bepaald windeieren. Gelukkig keerde Belladonna terug naar Anthrax, zodat Bush stilaan de focus terug richtte op zijn band Armored Saint. Albums ‘Raising Fear’ en ‘Symbol of Salvation’ zijn de topalbums in hun carrière (toch volgens mij) en met een nieuwe plaat getiteld ‘Win Hands Down’ kregen wij als toeschouwers ook een soort primeur voorgeschoteld. Openen deden ze met het titelnummer van deze nieuwe plaat en eerlijk gezegd leek het erop dat weinig fans reeds kennis hadden gemaakt met dit nummer. De frontman zijn stem klonk gevarieerd en de instrumenten waren goed op elkaar afgestemd. Enig minpuntje die mij opviel was het feit dat de versnellingen er niet altijd even goed uitkwamen. De meeste reacties kwamen toch bij de oude hitjes zoals “Reign of Fire” en “Last Train Home”. Oh ja, ook een klein jongetje in een kleurrijk pakje maakte nog zijn opwachting tijdens de set om in een nummer zijn gitaarkunsten en backing vocals te etaleren. Mijn verwachtingen waren niet totaal ingelost, maar toch een leuk optreden.

De thrashers van Death Angel stonden klaar en er was toch heel wat volk vooraan te vinden. Na de eerste tonen ontsproot er al stof uit de pit, dus dat was al een goed begin. Deze band is ondertussen een echte machine geworden en het leek dus allemaal als vanzelf te gaan. “Buried Alive”, “Seemingly Endless Time” en “Caster of Shame” gingen er lekker in en afsluiter “Thrown to the Wolves” met de intro van ‘The Ultra Violence’ zorgden voor een goede set. Maar als ik het algemeen bekijk, dan moet ik wel vaststellen dat ik deze Amerikaanse band al beter aan het werk had gezien. Het publiek liet het alleszins niet aan zijn hart komen en de moshpits werden gretig aangevat.

De mix van gothic en black metal van het Portugese Moonspell was nu aan de beurt en helaas kwamen de duistere klanken er niet echt door. Hun nieuwe plaat ‘Extinct’ kwam wel aan de beurt, maar blijkbaar ook niet echt gekend door het publiek aan de reacties te zien. Neen, helaas vond ik dit een saai optreden met weinig of geen hoogtepunten…een gemiste kans voor deze band volgens mij…

De leeftijd van de muzikanten ging met 1 ruk omhoog, want het was tijd voor Michael Schenker’s Temple of Rock. En ze openden verdorie sterk met het nummer “Doctor Doctor” van UFO, het nummer die altijd gebruikt wordt door Iron Maiden om hun show aan te kondigen. Met “Lights Out”, “Natural Thing” en “Rock Botom” was het eerbetoon van Schenker’s contributie aan UFO alvast geslaagd, maar hij had nog een leuke verrassing in petto nl. hit “Rock You Like a Hurricane” van The Scorpions, die luidkeels door de aanwezigen werd meegebruld. Het gitaarspel was van topniveau en zorgde dat dit optreden lekker aansloeg op Alcatraz!

Progressieve metal, jap, het was dus tijd voor Queensrÿche, die destijds met ‘Operation Mindcrime’, ‘Rage of Warning’ en ‘Empire’ veel betekenden in de metal historie. Todd La Torre kwam op het podium met een energieke uitstraling en zijn stem was van zuivere kwaliteit, zeker als je de nummers “Breaking the Silence”, “The Needle Lies” en “Eyes of a Stranger” van het album ‘Operation Mindcrime’ hoorde tijdens dit optreden. De fans waren overduidelijk tevreden en met nog nummers zoals “Arrow of Time” en opener “Anarchy-X” kon dit optreden beschreven worden als een van de betere op Alcatraz. Ja, ik was een blij man J

Overkill oftewel Over Kill met boegbeeld Bobby ‘Blitz’ Ellsworth stond voor festivaldag 1 aangekruist als mijn hoofdgroep die ik absoluut wou zien en ik heb mij geen moment verveeld. De thrash van deze mannen klinkt zo venijnig dat het door je lichaam raast. Op het eerste topmomentje moesten we niet lang wachten want “Hammerhead” schalde als 2^e nummer uit de boxen. De moshpits schoten constant uit de grond en alhoewel crowdsurfen op voorhand als verboden werd aangeduid, hadden de veiligheidsmensen meer dan hun handen vol om de massa over de hekkens te trekken. Ja hoor, ook ik kon het niet laten en bij hitjes “In Union we Stand”, het sublieme “Rotten to the Core” en “Iron Bound” waren mijn hielen zichtbaar boven de mensenmassa. Het was lang geleden dat deze Amerikanen in België aanwezig waren (of ik zou al een optreden over het hoofd hebben moeten zien) en het deed deugd dat de fans nogmaals konden meeschreeuwen bij hun agressieve klank. “Elimination” schakelde een versnelling hoger en afsluiter “Fuck You” sloot dit optreden af met een duizendtal middenvingers die naar de zon reikten. Vette set mannen!

Blackie Lawless kroop op het podium (en hij blijkt jaarlijks te verdikken) dus wist je dat W.A.S.P. aan de beurt was. En het moet gezegd zijn, zoals bij hun laatste optredens die ik heb gezien, was het opnieuw een carrousel aan hitjes! Nummers als “On your Knees”, cover “The Real Me”, “L.O.V.E. Machine”, “Wild Child”, “I Wanna Be Somebody” en de laatste op de lijst “Blind in Texas” waren de uitschieters en werden met bravoure gespeeld door de band. Oké, ook het uitrekken van nummers was in de set verwerkt, maar dit zijn wij al lang gewoon van hen. Niet meezingen tijdens dit optreden bestond niet, stilstaan evenmin. Pinten drinken en dansen was verplicht. We wisten wat te verwachten, dus klagen over herhaling daar had ik geen boodschap aan.

Trivium werd destijds bestempeld als ‘de nieuwe Metallica’, maar deze verwachtingen werden nooit ingelost. Met het album ‘Ascendancy’ werden ze een grote toekomst toegedicht, maar jaren later blijft daar helaas niets meer van over. Niettemin speelden ze in mijn ogen een meer dan degelijk set vandaag in Kortrijk en kregen ze het publiek moeiteloos met zich mee. Ook de podiumopbouw van deze band mocht er zijn. De instrumenten werden met meer dan klasse gehanteerd en frontman Matt Heaffy was ook in zijn nopjes. Veel van hun repertoire ken ik helaas niet maar op zich vond ik dit een meer dan geslaagd optreden.

Festivaldag 1 zat er bijna op en als hoofdact werd gekozen voor Nightwish. Deze band werd in het begin van hun carrière geroemd door de media en met albums als ‘Angels Fall First’, ‘Oceanborn’ en ‘Wishmaster’ bewezen deze Finnen dat ze met recht en rede als opkomend talent mochten aangesproken worden. Veel had uiteraard te maken met de topstem van Tarja Turunen en een mooie toekomst was dus gepland voor Nightwish. Helaas bleef niet alles rozengeur en maneschijn en begonnen er stilaan barsten te komen in de band, met als uiteindelijk dieptepunt het aftreden van de frontvrouw die deze band tot een hoger niveau tilde. Een nieuwe zangeres werd gevonden nl. Annette Olzon, maar dit was ook geen lang leven beschoren. Nu, in 2015 werd dan eindelijk de perfecte opvolgster aangeduid volgens de band, niemand minder dan Floor Janssen van Revamp en After Forever. Ondertussen werd de samenwerking bezegeld met een nieuw album getiteld ‘Endless Forms Most Beautifull’ die dus ook vandaag nogmaals werd voorgesteld aan het publiek.
De weide was volgelopen, want blijkbaar wou iedereen deze band aan het werk zien met de nieuwe zangeres.
De nieuwe nummers kon ik er niet uithalen, en aangezien er volgens mij weinig oudere hitjes werden gespeeld was het voor mij in feite ook een nieuwe kennismaking met deze band. Het enige nummer die mij bekend in de oren klonk was “Stargazers”. De band speelde vol overtuiging en wou bewijzen dat ze terug zijn, wat dus grotendeels geslaagd te noemen was.
De zang van Floor overtrof mijn verwachtingen en instrumentaal klinkt deze band als een klok. Het nieuwe album werd goed gepromoot met nummers “Shudder Before the Beautiful”, “Yours is an Empty Hope”, “My Walden” en “The Greatest Show on Earth”. Een meer dan deftig optreden maar toch miste ik klassiekers zoals “The Riddler” en “Wishmaster”.

Dag 1 van Alcatraz zat erop en voor mij was Overkill de band van de dag, met Queensrÿche als mooie tweede.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/alcatraz-metal-fest-2015/
Organisatie: Alcatraz Music – Rock Tribune