Night Of The Proms 2015 – Het jaar van de verandering
Night Of The Proms 2015
Sportpaleis
Antwerpen
2015-11-13
Frank Gevaert en Erwin Vanlaere

Na 30 edities werd de concertenreeks van Night of de Proms grondig hertekend. Producent Jan Vereecke kondigde vooraf aan dat er nieuwe manieren gezocht werden om klassieke en moderne muziek met elkaar te verbinden en de voorbije maanden werd meer en meer duidelijk dat de wijzigingen inderdaad ingrijpend zouden zijn.

Geen vertrouwde gezichten zoals dirigent Robert Groslot en presentator Carl Huybrechts meer. Zij werden respectievelijk door Alexandra Arrieche en Kobe Ilsen vervangen. Ook het zangkoor Fine Fleur en de drie achtergrondzangeressen verdwenen uit het zichtveld. In hun plaats kwam het Nederlandse trio The Pretty Vanillas. Wie wel nog het podium zouden betreden, waren John ‘Mister Proms’ Miles, het orkest Il Novecento en de Electric Band.
Er werd door pers en publiek met veel belangstelling uitgekeken naar de impact van deze grondige herbronning. Het doorvoeren van een nieuwe stijl had de betrachting om de Night of the Proms een nieuw elan te bezorgen. Naarmate afgelopen vrijdag de premièreavond van de editie 2015 vorderde, zou evenwel blijken dat niet alle wijzigingen even succesvol uitpakten.      
Een fanfare die zich een weg baande doorheen het publiek, Natalie Imbruglia die onaangekondigd op het podium verscheen en « The Hanging Tree » bracht met de zangeressen van Scala die op hun beurt verspreid in de zaal opgesteld stonden: het was duidelijk dat de organisatie wou inspelen op het verrassingseffect.
De Puerto Ricaanse tenor Fernando Varela verschafte ons een eerste glimp van zijn kunnen  via « Verita », een mooie Italiaanse versie van « De Waarheid » van Marco Borsato, waarna het tempo opgevoerd werd door Basement Jaxx die met behulp van Il Novecento « Samba Magic » een extra zomers tintje gaven. Mooi om zien was ook hoe Alexandra Arrieche vooraf het publiek toeschreeuwde met de vraag of ze klaar waren voor een magische samba. We hebben het Robert Groslot aldus nooit zien doen maar in tegenstelling tot Arrieche, is hij niet van Braziliaanse origine natuurlijk. De verschijning van Arrieche werkte aanstekelijk en viel in de smaak van het publiek. Alleen spijtig dat Simon Ratcliffe (gitaar) en Felix Burton (percussie) van Basement Jaxx er iets te apathisch leken bij te staan om er een uitbundig vervolg aan te breien, laat staan hun versie onvergetelijk te maken.
Na « Flower Waltz » (Tchaikovsky) etaleerde de Amerikaan Gavin DeGraw zich als een rasechte publieksmenner. Toen hij gezeten aan zijn piano via een lift het podium opgehesen werd en « Soldier » inzette, deed hij ons nog wat denken aan een jonge Billy Joel maar bij het snedige « I Don’t Want To Be » zocht hij niet enkel de loopbrug maar ook de voorste rijen van het publiek op, waarbij hij zich meer en meer leek te ontpoppen als een blanke versie van Bruno Mars. De hoogste score qua entertainment mochten op rekening van DeGraw geplaatst worden. Vooral ook toen hij Arrieche innig ging omhelzen.    
Wie evenzeer de harten van het publiek (lees: de ogen van de mannelijke fans) veroverde, was Natalie Imbruglia. Deze Australische is op haar 40ste nog steeds een ravissante verschijning  en pakte de zaal niet enkel in met haar taille en glinsterende ogen maar ook met de vertolking van haar wereldhit « Torn ». Na een rol in de soapserie ‘Neighbours’ werd zij in 1997  eensklaps wereldwijd de nieuwste ster aan het firmament door deze cover van het nummer van Ednaswap (maar oorspronkelijk vertolkt door de Deense Lis Sørensen). De intro tijdens de Proms was erg ingetogen en intiem maar het nummer ontbolsterde via de orkestrale begeleiding. Imbruglia bracht in het Sportpaleis ook « Instant Crush » (origineel van Daft Punk), de eerste single van haar nieuwe album ‘Male’ waarop louter covers van mannelijke artiesten prijken.   
Dan achtte presentator Kobe Ilsen zijn moment gekomen om via een zogenaamde Kiss Cam een zoen te versieren bij Imbruglia. Daar slaagde hij – dankzij een ingestudeerd  nummer – in maar nekte alle spontaniteit door zich te bezondigen aan overacting. Dat de Kiss Cam tot hilariteit ook willekeurig uitgetest werd op het publiek, deed dit gelukkig snel vergeten.
En al helemaal toen exact een maand na de passage van U2 in hetzelfde Sportpaleis, hun «With Or Without You » opnieuw weerklonk in een prachtige vertolking door Scala. Via hun theatrale verschijning kreeg het koor niet enkel iedereen muisstil maar dompelde de zaal ook onder in een pre-kerstsfeer via de lichtjes (inderdaad ze zijn terug) die aan toeschouwers vooraf uitgedeeld werden. Helemaal een speld kon men horen vallen tijdens het door Fernando Varela vertolkte « Nessun Dorma » (Puccini). Varela zorgde hiermee wellicht voor hét hoogtepunt van de Proms en mocht rekenen op een meer dan terechte staande ovatie.       
Nog niet helemaal bekomen van deze prestatie, kreeg het publiek een lange intro van « Red Alert » van Basement Jaxx voorgeschoteld waarbij geëtaleerd werd dat dance en klassieke muziek niet met gekruiste degens tegenover elkaar hoeven te staan. Lag het aan Ratcliffe en Burton die zich opnieuw als vissen op het droge leken te gedragen of aan de onbekendheid bij het aanwezige publiek, feit is dat dit nummer hoewel fraai uitgevoerd, toch wat aan de massa voorbijging. En dat gold helemaal voor « Romeo ». Meer animo viel te bespeuren bij « Good Luck », niet in het minst door de imposante zangeressen Vula Malinga en Sharlene Evette Hector, allebei getooid in opvallende jurken en voorzien van dito pruiken.     

De pauze voorbij mocht Basement Jaxx nog een bijzonder kleine reprise brengen van « Good Luck » (het nut hiervan ontging ons) en verschafte Thuis-acteur Mathias Vergels uitgebreide toelichting bij de dramatische inval van Napoleon in Rusland. Dit ter inleiding van het door Il Novecento uitgevoerde wereldberoemde en historisch getinte « Ouverture 1812 » (Tchaikovsky). 
Na het van extra beats voorziene « Elegantly Wasted » gezongen door Scala, en het enthousiasme van Gavin DeGraw gedurende « Not Over You », brachten Fernando Varela en Michelle Oudeman (The Pretty Vanillas) « Vivo Per Lei » dat jammer genoeg in mineur startte omdat een tijdlang de microfoon van Oudeman niet werkte. Natalie Imbruglia bleef bij « Shiver » gelukkig van een dergelijk schoonheidsfoutje bespaard.
Dan was het moment aangebroken voor Joe Jackson die evenmin vrij was van enkele mankementen van technische aard (de videoschermen weigerden even dienst). Maar de ervaren Brit liet het niet aan zijn hart en nog minder aan zijn pianospel komen en trakteerde ons op mooie versies van « Home Town » (met dank ook aan Pachelbel’s « Canon In D ») en van klassiekers « Steppin’ Out » en « Is She Really Going Out With Him ». Vooral bij dit laatste nummer kreeg hij moeiteloos het publiek mee dat spontaan ritmisch meeklapte. « Slow Song » was misschien het minst bekende van het viertal maar werd wel voorzien van de pakkendste uitvoering.  
Wat een contradictie met Miley Cyrus’« Wrecking Ball » in de versie van John Miles. Een overdaad aan gitaren zorgde er voor dat de figuurlijke sloopkogel alle richting en precisie mistte. Op « Music » viel daarentegen niet zo veel op te merken al hadden we ook dat anthem van de Proms al imposanter horen klinken tijdens vorige edities.   
Ook Regi mocht op het einde van de show zijn duivels ontbinden en wuivende handjes opeisen via een klassiek uitgevoerde party mix waarbij onder meer « Alors On Danse » (Stromae), « Kernkraft 400 » (Zombie Nation), « Levels » (Avicii), « Heads Will Roll (A-Trak Remix) » (Yeah Yeah Yeahs) en « Sun Is Shining » (Axwell /\ Ingrosso) de revue passeerden.
Een verjongingskuur onderging ook het afsluitende lied want dit was deze keer niet van de hand van The Beatles of ABBA maar wel van Mark Ronson. Op de georkestreerde tonen van zijn « Uptown Funk » verschenen alle protagonisten ter afkondiging nog eens op het podium betraden en daarbij bewees vooral Fernando Varela van vele markten thuis te zijn want ook dit moderner werk leek hij volkomen te beheersen.

In deze editie ‘nieuwe stijl’ stonden enkele oudgedienden hun plaats af aan jongere exemplaren, werd er meer werk gemaakt van bewegende podia, moderne projecties en vuurwerk en werden er ook extra beats gepompt in diverse uitvoeringen. Ook werd het pure klassieke werk nog iets meer naar de achtergrond verdrongen. Van de muzikanten eiste Fernando Varela een hoofdrol op en kwam tevens Scala uitstekend uit de verf. Geen enkele  artiest ontgoochelde overigens. Enkel Basement Jaxx bracht niet helemaal wat we van hen zouden mogen verwachten maar het duo kon (opnieuw) rekenen op hun zangeressen. Ook de tussenkomsten van Kobe Ilsen waren niet altijd even geslaagd. Hij probeerde te snel en te onstuimig de zaal voor zich te winnen, schreeuwde zich daarbij hees en zijn humor was soms te cassant om nog echt grappig te zijn.
Maar de editie 2015 van de Night of the Proms stond duidelijk in het teken van de verandering en elke aanpassing moet een leerproces ondergaan. Bovendien zijn er nog shows tot 21 november dus is er gelet op de vakkundige crew, zeker nog ruimte om enkele verbeterpunten aan te brengen.     

Organisatie: NOTP + Sportpaleis Antwerpen