Paaspop 2016 - Op z’n paasbest!
Paaspop 2016
Festivalterrein
Schijndel
2016-03-25 t/m 2016-04-27
Chandra Rowe en Isabelle Emmers

Als de paasklokken richting Rome vertrekken, weten wij dat het tijd is om richting Schijndel te vertrekken. Daar begint namelijk het driedaags muziekfestival Paaspop. Al bijna 40 jaar vernieuwt en verrast dit oer-Schijndels festival als opener van het Nederlands festivalseizoen. Ondertussen is het festival haast uitgegroeid tot een begrip in binnen- en buitenland. Wederom zijn we blij dat we hier deel van mogen uitmaken.

dag 1 - vrijdag 25 maart 2016
De tent op de camping is opgezet, warme trui is voorzien en we trekken richting weide. Ondanks het feit dat we hier al geweest zijn, staan we opnieuw met wijdgeopende ogen te kijken naar het prachtig decor van Paaspop. Bovenaan de inmiddels, gekende loopbrug waan je je in Las Vegas. Een skyline waar zelfs Tomorrowland zijn petje voor mag afdoen.

Jett Rebel is onze eerste muzikale act voor vanavond. Heeft de man nog introductie nodig? De Nederlandse componist kende de afgelopen jaren veel succes en heeft zijn plaats op het hoofdpodium zeker niet gestolen. Maar het is nog vroeg en de muziek is ons net iets te traag, al was het zeker de moeite waard. We hebben gewoonweg nog een lange avond voor de boeg en doen dat liever met de nodige bruisende energie.

In de Restolounge maken we een pitstop voor een hapje. Daar staat Bootleg Betty op het programma. Een all-female rockabilly band die je met hun muziek alle hoeken van de rootsmuziek laat horen. Sterk staaltje girlpower, helaas moeten we ons alweer opmaken voor een volgende act. Met meer dan 170 acts hebben we een zeer druk programma en moet de aandacht een beetje verdeeld worden.

John Coffey wacht ons en nog vele anderen op in de Phoenix tent. Al verwijst de naam naar de zachte reus uit The Green mile, hun muziek heeft verder weinig met het personage te maken. John Coffey trekt met hun punkrock een ware geluidsmuur op die hoog boven het publiek torent. Het mag voor sommigen dan een opwarming zijn voor de volgende hoofdact, voor ons is het alvast moeilijk verteren.

Voor The Fun Lovin’ Criminals is de hoofdtent meer dan gevuld. Ze stampen meteen de deur in met Stick ‘em up nemen ons zo mee op hun roetsjbaan en niemand die er nog af kan of wil. Het valt wel meteen op wie de band is blijven volgen en wie enkel hun oudere werk kent. Wij horen bij die laatste en gaan ons, ondanks de ongetwijfeld goede muziek, algauw vervelen. Met enige twijfel verlaten we toch de tent en gaan op zoek naar wat dit festival vandaag nog te bieden heeft.

Met enkele omzwervingen langs verschillende tenten belanden we in Thunder Alley. Hier kan je vinyl luisteren en kopen, genieten van speciale bieren of je haren laten knippen door een echte barbier, al is dit privilege enkel weggelegd voor de mannelijke bezoekers. Maar er is ook plaats voor muziek, in deze Alley worden akoestische sessies gehouden dit festival en het is ook geen toeval dat we hier belanden. Joey Cape  (frontman Lagwagon) mag hier de avond afsluiten en daar zijn we als allergrootste fans enorm blij om. Dat het geluid binnen een beetje wordt overstemd door de geluiden van buiten nemen we er graag bij. Joey doet het volgend uur waar hij akoestisch goed in is en maakt achteraf nog ruim tijd om met zijn grootste fans een babbeltje te slaan. Ons festival kan in ieder geval al niet meer stuk.

We banen ons nadien een weg terug naar het hoofdpodium, daar speelt Golden Earring al even de pannen van het dak. Gelukkig hebben we niet al te veel gemist en mogen we nog even meegenieten van hits als Radar Love en When the lady smiles, oftewel, save the best for last. Om het vertrekkend volk voor te zijn, besluiten we ons naar buiten te werken voor de laatste noot gespeeld wordt. En maar goed dat we dat gedaan hebben…

Eens buiten staan we oog in oog met de Phillies. De Phillies uit Helmond laten zien dat hiphop en happy hardcore op blaasinstrumenten eens zo cool zijn. De muzikanten staan uitgedost in Adidas training, elk natuurlijk in een ander kleurtje. Ze vuren hits op ons af alsof het niks is. Wat een ambiance! Volledig buiten onze wil staan we mee te hakken, gewoon omdat het kan. Wie hun ooit wil boeken voor een stadsfestival, gegarandeerd feest!

Na het optreden van de Phillies is het voor vandaag echt gedaan op Paaspop. Hoewel dit festival lichtjaren voor staat op eender welk Belgisch festival wat betreft accommodatie, zijn ze gaandeweg vergeten dat sommigen ook graag zich willen gaan uitleven op een afterparty. Al is dat misschien ook wel een berekende keuze, zonder after verschijnt iedereen morgen fris en monter voor dag 2, wij dus ook.

dag 2 - zaterdag 26 maart 2016
Van de 14000 kampeerders op de camping, zijn wij wellicht het eerste wakker. Niet moeilijk wetende dat we onze slaapzak vergeten waren en dat het vannacht heeft gevroren. Gelukkig biedt de campsite wel uitgebreid ontbijt aan en een warme douche. De koude van vannacht is snel vergeten en wij zijn klaar voor dag twee.

Dag twee laat echter nog even op zich wachten, de weide opent pas de deuren om 13u. We schuimen de camping af en kunnen, mochten we dit willen, meedoen aan een rondje Bingo, of even dansen in de refter. We kiezen er voor een klein dutje te doen nu de zon haar warmte loslaat op Paaspop en halen zo de vele verloren uren slaap in.

Opgewarmd en uitgeslapen stappen we richting weide. De eerste muzikale act voor vandaag is Gerson Main. Gerson Main is niet alleen een opvallende verschijning, maar weet ook nummers te schrijven die je verbazen. Hij laat zich inspireren door alles wat er om zich heen gebeurt en schrijft liedjes in een dichterlijke vorm, waar vaak ook nog eens op te dansen valt. Dat dansen doen we vanaf minuut 1 en we zitten meteen in de juiste stemming. De man adviseert ons om te doen waar we zin in hebben en dat is precies wat we vandaag gaan doen.

Qua verdere muzikale acts, komt Paaspop een beetje traag op gang. We besluiten de randanimatie voor onze rekening te nemen, want ook dat is hier voor ons Belgjes onbekend.

Catering op ’t Randje (COR) is in alle opzichten ranzig: erotisch getinte snacks zoals broodjes Krokut, Frikasnollen of Smegma Bitch up saus. Naast de frituur kan je met de pooiers en hoeren van COR op de foto. Ons ranzig moment is alvast vastgelegd op plaat.

De dames en heren van de Love Cabin nemen ons mee in de porno-industrie van ‘vroeger’. In de sfeervolle caravan beleeft iedereen een hoogtepunt, sommigen onder ons verkrijgen zelfs extra lichaamsdelen.

Na het grandioos succes van 2015 is FestivalFeestCafé De Snor terug met nog meer rariteiten, absurditeiten en festiviteiten. Het duurt niet lang of we hangen zelf vol met de talrijk aanwezige snorren.

Helemaal in het hoekje vinden we The Railway to Hell: duistere, obscure figuren voeren Paaspoppers mee met The NighTTrain naar de Rocky Horror show. Via de Railway to Hell belanden ze in een zombie-achtige onderwereld. De muziek in de hel staat ons echter veel te luid en we haasten ons zo snel mogelijk weg uit de onderwereld.

Als laatste wagen we ons aan Kalash & Nikov. Een heus karaoke stand, waar de medewerkers volledig uitgedost in Russisch legerkostuum festivalgangers aanspreken bij hun te komen zingen. Het lijkt in eerste opzicht een beetje vreemd, maar we kunnen u na medewerking het volgende verzekeren: karaoke op een festival is TE GEK!

Tijd voor muziek. In de Stardust staat Beesmunt Soundsystem aan de draaitafels. Of het goed of slecht was zullen we nooit weten. De tent is op dit uur van de dag volledig leeg en dus zien we ook niet veel reden hier zelf te blijven.

We haasten ons naar Theatre voor een cabaretshow van Op sterk water. Jammer genoeg komen we twee minuten te laat aan en wordt ons dus de toegang tot de show ontzegd. Zolang we het volgende niet missen, kunnen we er wel om lachen. We besluiten in het komend uurtje op zoek te gaan naar iets om onze honger te stillen.

Van kroket tot kreeft, begin maar eens te zoeken! In tegenstelling tot de meest doorsnee festivals kan je op Paaspop bijna alles terugvinden, ergens onderweg hebben we zelfs oesters gezien. Met zulk aanbod op elk vlak is het moeilijk een minpunt te vinden op dit geweldige festival.

Na het eten zorgen we dat op tijd terug staan aan Theatre, hier begint zo dadelijk Puppetry of the Penis. In de woorden van de mannen zelf: at the front row of the dick show! Daar zaten we dan, lichtjes in shock na ieder kunstje en met momenten ook schaterlachen. Nooit gedacht dat we naar een festival zouden gaan om mannen met hun gerief te zien spelen, maar het is een ervaring die ze ons niet meer afnemen.

We gaan nog eens een kijkje nemen in Stardust, Flux Pavillon bedient het mengpaneel. De tent is overvol, mensen rondom ons dansen en springen alsof hun leven er van afhangt, wij ook. De sfeer is optimaal, maar net als we jas en trui uitzwieren om ons volledig te geven, schakelt de man over van electro naar zware dubstep. Voor we het weten staan we lichtjes teleurgesteld terug buiten.

In Apollo staat de Deense pop/rock band Saybia. Hun dromerige muziek doet een beetje denken aan My morning Jacket. Voor wie van shoegaze of dreamgaze houdt is dit een ideale uitlaatklep, voor ons dus ook. Het nummer The second you sleep is een zalige afsluiter met een melodie die nog een hele tijd zal blijven hangen.

Als de avond valt is het enkel nog wachten op de afsluiter van vandaag. We zijn moe, heel moe, maar de wil om de laatste act voor vandaag te zien is groot, te groot. We verbijten de pijn in onze voeten en negeren ons gegeeuw, ook hier zullen we op de eerste rij staan.

Een tussenhalte lokt ons eerst nog met de meest heerlijke muziek. Elpee Kafee herinnert ons er aan dat oldies nog altijd het meest dansbaar zijn. Als ware vlindertjes dartelen we over de dansvloer, vergezeld door legendes zoals The Beach Boys, Johnny Cash, The Beatles, Eddie Cochran,… Dat elk nummer op vinyl wordt afgespeeld maakt het voor ons nog magischer, we zouden haast die laatste act nog durven vergeten.

Eerste rij, drukte en volledig opgewekt. Het laatste optreden voor vandaag is een van de hoofdredenen dat we hier zijn. Keith Flint, Liam Howlett en Maxim Reality aka The Prodigy, de echte goden van de dance, pioniers van alles wat ons nu bekend is, zullen hier zo dadelijk hun legertje warriors nog eens volledig uit de bol laten gaan. In gedachten transformeren we al tot de ants die ze verwachten te zien, het is nu enkel nog in spanning afwachten.
Als de toon voor Breathe wordt ingezet ontploft de zaal, we schakelen over naar springmodus en zetten deze het komende anderhalf uur niet meer af. Het zou de mannen geen eer aandoen hun playlist hier op te sommen, de grote hits werden uiteraard gespeeld evenals het laatste nieuwe werk. Wat kunnen we zeggen? The Prodigy is na 20 jaar nog altijd badass, de afwezigen hadden ongelijk.

Anderhalf uur springen en de vele kilometers die we vandaag hebben afgelegd, hebben hun tol geëist. We sleuren ons met moeite tot aan de tent en vallen volledig uitgeput in slaap. Dag drie zal wellicht rustiger verlopen.

dag 3 - zondag 27 maart 2016
Ontbijt, koffie en douche achter de rug, planning voor deze dag overlopen en we kunnen richting weide voor de laatste dag op het Schijndels festival. Geen tijd voor Jos vandaag, zondag is hiphopdag.

Kenny B brengt vooral reggae en dance met een zwoele Caraibische vibe, maar de toon voor deze zondag is gezet. In ware reggae stijl brengt hij zijn sociaal-maatschappelijke boodschappen over via muziek. Hier en daar kan er wel een danspasje af, maar we willen niet al te veel energie verspillen zo vroeg op de dag.

Na Kenny B blijven we hangen in de Apollo, notities samenbrengen en genieten van de rust. Zo dadelijk komt hier Typhoon het mooie weer brengen en we hebben even geen zin om de weide opnieuw af te schuimen. ’s Lands beste rapper zorgt algauw voor een bouncende Apollo en zendt zo een aardschokje over de weide heen. Hiphop is niet meteen spek voor onze bek, maar we kunnen de energie die hier hangt eigenlijk wel pruimen en doen het volledige concert uit.

Thunderbolt, de enige tent waar we dit weekend nog niet zijn gepasseerd en we besluiten een kijkje te gaan nemen. Slash ’n Roses streelt het volgend uur menige oortjes en we zijn blij dat we hier zijn. Niemand kan weerstaan aan de genialiteit van Axl Rose en Slash, ook niet in tribute vorm. We wanen ons haast in Paradise City.

Tijd om te dansen, ons energiepeil vraagt er om. In de Stardust heeft Gui Borrato & Elekfantz net de draaitafels ingepalmd. We springen over de dansvloer en laten ons bijna 2u volledig gaan, precies wat we nodig hadden om de avond in te zetten. Straks zal het hier zeker nog gaan stuiven, maar qua voorloper kon deze toch al tellen.

Daar we te laat zijn voor Band of Glory en de Pubquiz wagen we ons nog eens aan een rondje karaoke en gaan op zoek naar eten.

Mr. Oizo weet heel even onze aandacht te houden, al is dat vooral uit nieuwsgierigheid naar de verantwoordelijke voor die oorworm ergens uit de jaren ’90. Na een kwartier vertrekken we richting Apollo, daar staat wederom De Jeugd van Tegenwoordig en iets vertelt ons dat de tent wel eens afgeladen vol kan zijn.
Willie Wartaal, Vieze Fur en Faberyayo worden als echte helden onthaald, zelfs al zouden ze hier gewoon een uur staan zwaaien, het publiek zou tevreden zijn. Gelukkig brengen ze ook een streepje muziek. Ondanks het gespring, het geschreeuw en het meezingen, is De Jeugd nooit ons volledige goesting geweest vanavond. Enkel Sterrenstof doet een glimlach op onze lippen verschijnen. Het ligt wellicht aan ons, maar de wartaal van Willie gaat algauw monotoon klinken en we stellen ons de vraag watskeburt met De Jeugd?

Het is een beetje spurten om nog de laatste beats van Vitalic mee te krijgen. Vitalic is dreunen, stampen, grinden,…alles waar we op dit moment zin in hebben. Met zijn La Rock 01  wanen we ons op een andere planeet. Vitalic blijft nog steeds een van de groten. Meteen hierna neemt Dr. Lektroluv over, een waardige afsluiter waar we jammer genoeg maar even van kunnen genieten. In de Apollo staat voor de tweede avond op rij een god op het podium.

De laatste maanden verschenen ze wel op meerdere podia, we hebben hun nog aan het werk gezien in december. Hoe dan ook, het is met het grootste ontzag dat we hier staan, want net als de Prodigy gisteren hebben we vandaag te maken met de grondleggers van dancemuziek. De goden vóór de goden, de superhelden van de dance,  Underworld zal het laatste restje energie van ons opeisen en nooit meer teruggeven. Een opoffering die we maar al te graag maken. Darren Emerson, Rick Smith en Karl Hyde zien er natuurlijk heel wat ouder uit dan we ons herinneren, maar hun muziek heeft de tand des tijds doorstaan. Toegegeven, we springen minder hard als gisteren, maar dat kan ook aan ons liggen. Als Born Slippy wordt ingezet spreken we af nog een laatste keer alles te geven, voor onszelf, voor Underworld en vooral voor het zeer prachtige Paaspop van 2016.

Tot volgend jaar!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/paaspop-2016/
Organisatie: Paaspop