Graspop Metal Meeting 2016 – zaterdag 18 juni 2016 - dag 2
Graspop Metal Meeting 2016
Festivalterrein
Dessel
2016-06-18
Frederik Lambrecht

Zaterdag 18 juni 2016: Gojira is klaar voor de volgende stap, Slayer unstoppable, Ghost de nieuwe Sabaton?

Na een redelijk korte nacht toch met een beetje humeur wakker geworden, want opnieuw was de regen aanwezig. Maar niet getreurd, want het was bijna 11u ’s morgens, dus de eerste pint kon de vieze smaak van mijn nachtmarathon wegspoelen. Op Main 2 stond alles klaar voor de mannen van Municipal Waste. Hun eerste nummer dat ze loslieten was “Unleash the Bastards”, maar dat kon ik enkel afleiden door de chorus, want man, wat was de klank erbarmelijk. De vocals van Tony Foresta haperden in de microfoon en de backing vocals, tja, behalve wat ruis hoorde ik toch niet veel moet ik persoonlijk zeggen. Deze crossover band zou niet op het hoofdpodium mogen staan vind ik zelfs, want ze komen veel beter tot hun recht in een Marquee of Metal Dome. Spijtig, maar door alle omstandigheden is dit de slechtste show dat ik ook van hen heb aanschouwd!

Op naar de Marquee, want de Hollandse death metal formatie God Dethroned ging hun kunstjes laten zien. De plectrums schuurden over de snaren, de pedalen van hun drumkit stoomden en de death metal stem maakte het plaatje compleet. Enige tijd geleden (2014) was deze band nog gestopt, maar na een invitatie op 70.000 Tons of Metal (metalcruise) werd het vuur weer aangewakkerd, met nieuwe optredens als resultaat. En wat ben ik blij dat ze op de affiche stonden van Graspop 2016. Hitjes als “The Art of Immolation”, “Under a Silver Moon”, “Boiling Blood” en afsluiter “Soul Sweeper” die een bère show afrondde.

Pennywise was al bezig toen ik terugkeerde naar de halve liter tent (want ik had gezweet tijdens de set van God Dethroned) en behalve nummer “Bro Hymn Tribute” was mijn kennis van deze Amerikanen zo goed als nul. Gelukkig was er ook nog een cover van The Beastie Boys te aanhoren ( “Fight For Your Right”) en het radionummer “Authority” zodat ik toch wat aan dit optreden had. Weinig interesse in bands? Geen probleem, kijken hoe onze Rode Duivels de Ieren in de pan hakten werd mogelijk gemaakt op de grote schermen naast de Classic Rock Bar & aan de hoofdpodia. De sfeer was uitstekend en de rookbommen gaven een extra smaakje aan mijn stoversaus en frikandel.

Iets later stond Paradise Lost geprogrammeerd in de Marquee en de donkere, melancholische gothic/metal smaakte nog wel lekker. Frontman Nick Holmes heeft ondertussen ook zijn stem uitgeleend aan death metal band Bloodbath (goh, was dat een zalig optreden enkele jaren geleden op Graspop – kwijl) en volgens mij was dit een grote stimulans om zijn stembereik te vergroten. Ze klonken als een machine en de Marquee ademde een sfeer van kilte uit, subliem passend bij deze band. Nummers die mij zijn bijgebleven: “Dead Emotion” & “Faith Divides us – Death Unites us”.

Op naar het volgende want Testament was al bezig met hitje “Over the Wall” toen ik wat vroeger uit de Marquee wegsloop bij PL. De thrash iconen behoeven geen introductie meer en live staan ze altijd paraat, dus was er weinig verrassing te ontdekken. Gewoon gaan met die banaan en mee moshen en headbangen op nummers als “The Preacher”, “Practise what you preach”, het heftige “Into the Pit” en “The Formation of Damnation”. Een veel te korte show als je het mij vraagt ;-)

Op voorhand was ik al aan het twijfelen, en op het moment zelf wist ik het nog niet…Dropkick Murphy’s of Obituary. De eerste band had ik nog nooit live gezien, de andere al heel veel. Dusja, de keuze was een makkelijke, want ik bleef voor het hoofdpodium staan voor de band met Ierse roots. Ze begonnen met spelen, er kwam een polka/folk sfeertje tot stand voor mijn neus, ik keek nogmaals richting het podium en jah, ik beklaagde het mij al want ik had al 5 minuten gemist van Obituary. Gelukkig had ik vlug mijn fout ingezien want death metal blijft toch nog steeds mijn voorkeur uitdragen, tot spijt van wie het benijdt. Bij binnenkomst in de Marquee was het koppen lopen, althans toch aan de ingang van de reuzetent, want in het  midden rond de PA waren nog veel open plaatsen te bespeuren. Ik nam mijn luchtgitaar ter hand en begon heftig mee te riffen en headbangen op de tonen van “Intoxicated”, “Find the Arise”, epos “Don’t Care”, het brute “Chopped in Half”, het snelle “Turned Inside Out” en afsluiter “Slowly We Rot” van hun beginjaren. Het was er bonk om en daar kan helaas Dropkick Murphy’s mijn inziens enkel van dromen. Sorry fans van de polk/folk pubsongs.

Bullet for My Valentine werd door menig volk opgewacht aan Main 1, en terwijl ik van mijn biertje slurpte en de slijk van mijn handen aan mijn buur wreef klonken de eerste klanken door de boxen. Deze metalcore band is nog niet zo lang bezig in de bovenste regionen van de metal wereld, maar met hun fraaie album ‘The Poison’ werden in hun beginperiode ontzettend veel zieltjes gewonnen. Persoonlijk is dit niet mijn smaak, maar ik heb hen het voordeel van de twijfel gegeven. En ik moet eerlijk toegeven dat er toch wel peper in de anus van deze bandleden verscholen zit. De crowdsurfers zweefden over de massa en blijkbaar was onze BV Jani ook aanwezig vandaag. Een extra pigment voor editie jaargang 2016 Graspop, maar in feite ook niet meer dan dat ;-)

Tijd om opnieuw een nieuwe band te bezichtigen, want Ghost is een band in opmars blijkbaar. Een zanger gewaad in een paustoga (incl. mijter ofzo) en meer is tegenwoordig niet nodig om de nieuwe hype te worden..of ben ik mis en kan deze band toch een tutje spelen?? Als ik eerlijk moet zijn: neen, dit is niet DE band die de toekomst zal bezegelen, daarvoor wordt er te veel melodie in de nummers verwerkt om het populair te maken, wordt er teveel gepraat tussen de nummers door (neen jongens, jullie zijn nog geen headliner) en lijkt het mij ietwat op een mislukte grap. Geen paniek mensen, dat is mijn persoonlijke visie, als jullie hier anders tegenaan kijken, be my guest. Maar helaas pindakaas, een optreden dat ik vlug uit mijn geheugen wil missen.

Tijd voor plezier, fun en rechttoe rechtaan thrash metal van de bovenste plank. Slayer, met hun nieuwe plaat die al meermaals mijn cdspeler heeft gezien getiteld ‘Repentless’ is blijkbaar in form en dat zal iedereen geweten hebben. Van begin tot einde was deze band een pletwals en de moshpits en circlepits, ellebogen en voorhoofden, armen en benen, ja, zelfs de kleinste teen danste mee in het gewoel. Een ware hitjeslijst werd op het publiek losgelaten en je voelde het vuur branden in alle spieren met “Disciple”, “Hate Worldwide”, “War Ensemble”, “Mandatory Suicide”, “Fight Till Death”, …
De snelheid van uitvoering van de bandleden ging door merg en been en toen moest het beste nog komen met “Raining Blood”, “Black Magic” en “Angel of Death” die een spetterende show op zijn einde bracht. De regen en wind deerde niemand, want het vuur van thrash metal werd verspreid over de aanwezigen. Slayeeeeeeeeeeeeeeeer!

Door de modder lopen is geen sinecure, maar toch moest ik een tandje bijsteken want Gojira ging van start in de Marquee. Duisterheid troef in de tent toen de bandleden het podium betreden en toen, ja, toen ging het dak eraf! De gretigheid spatte ervan af en deze Fransmannen sloegen in als een bom. De Marquee zat afgeladen vol en na afloop van dit optreden moet ik toch wel beamen dat dit de toekomst is op metal gebied. Volgend  jaar zouden ze van mij direct mogen headliner zijn, maar dan vrees ik wel dat ze iets van hun charme en uitstraling zullen verspelen, want man, in een tent zijn ze toch wel op hun sterkste. De snedigheid van het gitaarspel en de beukende drums van Mario Duplantier voelde je in jou keel kloppen. Sterke albums hebben deze mannen al op hun palmares staan, maar als je deze band nog nooit live hebt gezien, niet twijfelen de volgende keer je deze kans krijgt!  “The Heaviest Matter of the Universe”, “Silvera”, “Stranded”, hun bekendste “Flying Whales” toonden een band de er klaar voor is om nog groter te worden. All Hail Gojira! Ik heb alvast genoten.

Bij buitenkomst kletste de regen met bakken uit de lucht, maar nog met de adrenaline van Gojira in mijn lichaam kon hij mij  op dat moment weinig boeien. Ik ging richting Main om te luisteren naar Volbeat, alhoewel ik ook graag Abbath had willen aanschouwen. Volbeat, met een zanger die fan is van Johnny Cash, en ook veel invloeden van Cash in zijn stem/muziek steekt heeft een sound gecreëerd die toegankelijk maar toch heel rock’n’roll klinkt. Begin van deze maand hebben deze Denen nog maar hun laatste release te koop gesteld met de naam ‘Seal the Deal & Let’s Boogie’, dus was ik wel wat benieuwd hoe de nieuwe plaat ongeveer kan klinken. Lang moest ik niet wachten want nummer “The Devil’s Bleeding Crown” werd direct op de meute losgelaten. En dit nummer ligt in de lijn van hun voorgaande nummers, dus slecht kon dit niet zijn. Hun carrière ging in een stroomversnelling en ook live is deze band gegroeid naar mijn mening. De bekende hits passeerde de revue waaronder “Heaven Nor Hell”, “Sad Man’ s Tongue” en “16 dollars” en ik kwam tot de conclusie dat het een goed gevulde, maar ook veel te vlug afgelopen show was.

Fans van symfonische power metal moesten nadien maar hun hoofd draaien naar het andere podium want Nightwish, met Floor Janssen stond paraat om keet te schoppen. Helaas niet mijn ding, dus keerde ik terug richting mijn tent om wat nachtrust in te halen, want de vorige nacht begon mij wat parten te spelen. Maar naar ik ’s anderdaags hoorde zeggen, was het een gemoedelijk optreden van Nightwish. Dag 2 zat erop en de laatste was in zicht…

Hoogtepunten: Gojira, Slayer, God Dethroned, Obituary

Organisatie: GMM, Dessel