Paaspop 2017 – Onze favoriete kermis - Op z’n Paasbest!
Paaspop 2017
Festivalterrein
Schijndel
201-04-14 t/m 2017-04-16
Inge Van Nimwegen

Als er één festival is waar het in essentie niet zozeer om de muziek draait maar juist om alles eromheen, is het Paaspop. Ondanks het feit dat de line-up ons niet volledig kon bekoren, viel er genoeg te beleven. Zowel op het terrein als op de camping hoefde je je geen moment te vervelen – hoewel er aan de kou niet te ontsnappen viel , was de camping dit jaar een heuse openluchtbioscoop en silent disco rijker.
Met al haar lichtjes en kleuren doet het Paaspopterrein ieder jaar weer denken aan een reuze-kermis. Dit jaar ontving de organisatie een recordaantal van 75.000 bezoekers over de 3 dagen.
Prima aanleiding voor een nieuw podium, de Elrow, waar elke dag Braziliaans carnaval gevierd kon worden. Een vrij te bespelen piano, Boom Shakalak-soundsystem, ballenbakdisco, popcornbaden, een mini-achtbaan of een drankje in de wijnbar of speciaalbier-kroeg – op entertainmentgebied konden de bezoekers zich overal vermaken, in regenjas voor-het-geval-dat.

dag 1 - vrijdag 14 april 2017
Van de ruim 200 acts op muzikaal vlak kon er maar één het spits afbijten – Stick To Your Guns, tweemaal zelfs , gezien het geluid tijdens het intronummer wegviel. Gelukkig weinig aan de hand, met veel enthousiasme worden de vrolijk ingezette moshpits hervat. De crowdsurfers vliegen je om de oren en de sfeer is aangenaam. Tijdens dit uurtje muzikaal geweld blijkt Stick To Your Guns bovendien niet over één, maar over liefst vier charismatische frontmannen te beschikken.

Lopende over het terrein worden wij naar binnen getrokken bij de Thunder Alley: een gezellige platenzaak meets kroeg waar op het kleine, sfeervol aangeklede podium hoofdzakelijk akoestische acts aantreden. Zo ook Acousta Noir, de eenmansband van’traveling man’ Joshua Esterline uit Oregon. In een minimale begeleiding van enkel een kleine drumkit en afwisselend banjo en akoestische gitaar, weet hij met slechts enkele noten te boeien. Zijn betoverende raspy stem geeft een eigen klank aan de muziek die duidelijk roots heeft in punk, rock’n’roll en folkstijlen.

Op de Jack Daniels Stage, waar veelal nieuw talent en hardere acts te ontdekken zijn, speelt de Nederlandse formatie Call It Off: ook na dit optreden mogen zij zich nog altijd Nederlands' favoriete poppunkband noemen, maar 't kunstje dreigt te vervelen. Liedjes zijn soms lastig van elkaar te onderscheiden door de ietwat eentonige sound – wat niets afdoet aan het enthousiasme op het podium.

Dit enthousiasme valt echter niet te ontdekken bij de volgende act. Metalcoreband Asking Alexendria heeft te kampen met een gespleten muzikale persoonlijkheid. Frontman/zanger Danny Worsnop, terug na korte afwezigheid, lijkt vocaal en qua uitstraling een andere kant op te willen dan de instrumentale representatie op het podium – de jongens , in zwart gehuld op de maat van de muziek, staan te headbangen. Vocaal blijft Danny niet overeind, de lange zwevende uithalen zijn soms over de band heen gezongen; de strakke screams die de centrale kracht van de oude Asking Alexandria vormen, lijken niet langer aan Worsnop besteed.

In de grootste tent van Paaspop speelt UB40 in een goed gevulde tent. Aan hits ontbreekt het deze groep, opgericht in 1978, allerminst. Wat hier gespeeld wordt, is dan ook uitgesproken een greatest hits-setlist, waarin “Kingston Town” en “Red Red Wine” niet ontbreken en op grote respons mogen rekenen. Als er iets aan opgemerkt kan worden , is het dat UB40 last heeft van een te grote mate van perfectie, waardoor het zo nu en dan saai dreigt te worden.

Dat is het bij de Britse jonkies van VANT in de Jack Daniels allerminst. Het lijkt een rommelig geheel: de fuzzy indie-gitaarsound op de voorgrond, afgewisseld met typische Britpopachtige refreintjes; de perfect zuivere meerstemmigheid duidt erop dat alles onder controle is.  De politieke boodschap van liefde voor alle mensen wordt keer op keer benadrukt, ‘Let’s go back to the sixties!’ schalt er door de tent -  spreekwoordelijke bloemenkransen hebben we in ’t haar na dit optreden van  jong dynamisch geweld.

Als er een band hun plek op een groot podium heeft verdiend is het Parkway Drive. Dit Australische vijftal geeft een nagenoeg perfecte show. Het vuur , wat ritmisch de herrie van de Australische heren kracht bij zet,  is enkel de kers op de taart. Nodig heeft het gitaargeweld het niet, maar een zinderende toevoeging is het! De heren van Parkway Drive weten meer dan enkel de metalcorefans te bekoren met hun enorm strakke set van meezingers van laatste album ‘Ire’ uit 2015 en een Rage Against the Machine-cover.

Afsluiter van deze eerste avond is voor ons Anti-Flag. Anti-Flag heeft idealen, en die bestaan al sinds de jaren ‘80. Het viertal is de veertig inmiddels gepasseerd, maar zolang er onrecht bestaat in deze wereld zal Anti-Flag ertegen ageren. Band en publiek zijn een gezamelijk collectief tegen racisme, fascisme, homofobia, Trump, voor een uurtje. Meezingrefreinen doen het goed en de publieksinteractie is fenomenaal. Hun cover van The Ramones’ “I Wanna Be Sedated” wordt meegezongen; zowel oud materiaal als “Drink Drank Punk” en “Your Daddy Was a Rich Man, Your Daddy’s Fucking Dead” als “Brandenburg Gate” van laatste album ‘American Spring’ worden enthousiast ontvangen. 

dag 2 – zaterdag 15 april 2017
Op zaterdag valt pas echt te merken dat het festival dit jaar uitverkocht is. Doorlopen is er op de paden niet meer bij, en de overweldigende drukte bij hoofdpodium Apollo wanneer Broederliefde of Doe Maar spelen, zorgt ervoor dat bezoekers teleurgesteld buiten de tent achterblijven.

Maar niet overal is het proppen geblazen. Bij Rondé is het gemoedelijk rustig; hun 3FM-hitsucces bezorgde deze Utrechtse band een plek op ‘t hoofdpodium,. De gestroomlijnde aanpak van deze jonge muzikanten en het gemak waarmee zangeres Rikki Borgelt zich over het podium beweegt , duiden erop dat ze de kleine cafeetjes hebben overgeslagen en rechtstreeks de hoofdpodia op zijn geklommen. Van nu af aan is 't enkel nog maar groter, of 't einde van de hype.

Eenzelfde theorie hebben we ook over Bazart, de groep die in Vlaanderen al langer hoge ogen gooit. Uitverkochte zalen en nummer 1 hits, maar in Nederland nog relatief onbekend. De gedreven, hypnotiserende klinkende synthesizer en de melancholische inslag zijn een compact geheel. De sound is op die manier prikkelend, dansbaar en minder zwaarmoedig; de tent stroomt langzamerhand vol. Afsluiter “Goud” wordt meegezongen en er wordt gedanst – de vraag rest wanneer die doorbraak hier zal komen voor Bazart.

Het grote podium ligt er prachtig bij, met honderden lichtjes en discobollen, wanneer singer-songwriter Tom Odell hier zijn meesterlije zang komt vertonen. Zijn uniek stemgeluid kan bekoren of tegenslaan, maar het talent en entertainment  – daar kan niemand omheen, zelfs wanneer hij achter zijn vleugel eenvoudige begeleidende deuntjes pingelt. Met de ijzersterke begeleidingsband achter zich , was er naast Odell genoeg om je aan te vergapen.

Paaspop zou Paaspop niet zijn wanneer niet alle muziekstijlen de revue passeren. Daarom vliegen wij van de zoete Odell rechtstreeks door naar de punkrockers van Undeclinable Ambuscade. Terug van weggeweest doet deze Nederlandse band een (helaas eenmalige) reünietour. Bittersweet dat dit de enige is, maar wat is ’t een lekkere show – een nostalgisch punkrockfeestje om U tegen te zeggen. We sluiten ons aan bij leadzanger Jasper Vergeer ‘toch wel gemist, dit’ .

Paaspop zou ook niet compleet zijn zonder een bezoekje aan het Theater. De stijlvolle inrichting en netjes in rijtjes geplaatste stoelen , slagen erin de sfeer van een theater neer te zetten. De line-up van dit podium is zeer gevarieerd, en onze keuze viel op Enge Buren. Dit muzikale cabarettrio zorgt voor een feestje van herkenning en meezingers aan vooral dertigers. Met zingende zaag en neusfluit, gekke capriolen en verrassende nieuwe teksten op bekende nummers,  toveren ze een lach op menig gezicht.

Op deze zaterdag vinden wij ook twee bands, van uiteenlopende stijlen, die perfect weten hun publiek te moeten bespelen.
Suicidal Tendencies doet dit met hun keiharde, agressieve punkrock, al 30 jaar lang. Frontman ‘Cyco Miko’ loopt heen en weer en maakt duidelijk wie er de baas is. Op het slotnummer is er een massale bestorming van het podium, en wat ziet men daar verschijnen? Een weinig gevarieerd gezelschap van mannen in korte (leger)broeken en veelal ontblote bovenlijven – bij Suicidal Tendencies is er in 30 jaar gelukkig weinig of niets veranderd.
De Staat op z’n beurt staat op het hoofdpodium: kwalitatief hoogstaand is dit!. Toch werd het tijd voor de Nijmeegse band om de sleur te doorbreken – De Staat was haar eigen ontgroeid. Er wordt geopend met “Witch Doctor”. Het staat het publiek vrij te draaikolken als ze zich geroepen voelen, maar zonder frontman Torre Florim. Een heuse prestatie, en de geruststellende gedachte dat er nieuw materiaal op komst is – we kregen al een voorproefje – maakt dat De Staat haar eigen formule opnieuw uitgevonden lijkt te hebben.

Druk is het bij Doe Maar … ook de fans buiten de tent konden het gedwongen opmerken. Maar binnen is waar het gebeurt. De groep, inmiddels ruim de 60 voorbij, speelt een vrij relaxte set ; publieksfavoriet “Nederwiet” ontbreekt niet. Ieder nummer kan rekenen op zangkoren. Henny Vrienten grapt zelf dat ze nog niet onder de groene zoden liggen tav vele generatiegenoten . Doe Maar hebben klassiekers, en misstaan zelfs niet op een prestigieus festival als North Sea Jazz. Het feestgehalte is er een beetje uit, maar kwaliteit is en blijft het!

De avond afsluiten doen wij echter ’t liefst met een feestje bij een band als Dubioza Kolektiv. De formatie uit Bosnië en Herzegovina klinkt uitermate gevarieerd . Ze zijn gekleed als 7-koppig voetbalteam . Energiek stuiteren ze over het podium. De feestband zorgt voor een leuk festijn in de Apollo;  de taalbarrière vormt geen enkel probleem om mee te hossen.

Een ander feestje zien en horen we bij Fleddy Melculy. Wat Fleddy nu precies doet of überhaupt ís n blijft een groot vraagteken: naar eigen zeggen is de metal(core)formatie geen band, maar een orkest. De Vlamingen nemen zichzelf vooral niet te serieus: er zijn al genoeg mensen in de hardcore en metal die dat wel doen, vinden frontman Jeroen Camerlynck en zijn band. Daarom schrijft hij enkel leuke liedjes, over het kwijtraken van sleutels (“Ik ben mijn sleutels kwijt”), het geen brood meer in huis hebben (“Brood”) en over hoe men in de H&M- bandshirts rondloopt,  zonder naar de afgebeelde band te luisteren (“T-Shirt van Metallica”). Muzikaal zit ’t fantastisch in elkaar en live klinkt ’t retestrak – kortom , dit is lachen geblazen  en genieten van de muziek.

dag 3 – zondag 16 april 2017
De zondag begint voor ons zo hard mogelijk door het uit Leuven afkomstige trio Brutus. De noiserock van het band onder leiding van drumster en zangeres Stefanie is strak en ontzettend lekker om wakker te worden. Perfect uitgevoerd !

De energie springt ook van het podium bij Canshaker Pi, die bij het opkomen  lief en onschuldig lijken. Niets is minder waar als je de muziek van deze jonge Amsterdammers beluistert. Achter deze façade van jeugdige onschuldigheid gaat een agressie en enthousiasme schuil als van een ervaren rockband. Het klinkt keihard, rommelig en speels , garagerock met een ‘90s alternative-tintje. Inmiddels is het eerste album, ‘Canshaker Pi’ te verkrijgen . Sterk materiaal!

Om bij te komen van al dit gitaargeweld verplaatsen wij ons naar de Loco Royale, waar een exotisch feestje plaatsvindt onder de naam ‘Mexico en zo’. Hier danst en zingt men de ‘foutste hits’ onder het genot van maracas, nepsnorren en enorme sombrero’s. De Loco Royale biedt het hele Paaspopweekend podium een grote diversiteit aan acts, van Q-Music DJs, verkleedpartijen , polonaises tot Jody Bernal en Rectum Raiders op de zaterdag.

Dat Paaspop van alle markten thuis is blijkt ook uit de programmering op grote podia van bijvoorbeeld Hans Teeuwen , die z’n zegje mag komen doen in de Apollo. Veel mensen lijken echter niet echt geïnteresseerd in zijn mening, die veelal het gevoel geeft te willen schoppen-om-het-schoppen. Het is lastig hier een lijn te trekken tussen maatschappijkritiek en azijnzeiken. Gelachen geblazen is ’t gelukkig wel bij Watskeburt?! De Musical, een compilatie van hoogtepunten uit de poppenmusical over De Jeugd Van Tegenwoordig. Dit halfuur vermaakt doet het echte werk allerminst recht aan, maar voldoet bij gebrek aan de echte Jeugd van Tegenwoordig. Een verhaallijn ontbreekt, grote vraag is waar het geheel allemaal op slaat, maar het vermaak is groot met de poppen van Vjeze, Wiwa, Yayo en Bas Bron, in een spektakel waarin natuurlijk Watskeburt niet mag ontbreken.

Een van de weinige deathmetalbands op de Paaspopaffiche dit jaar is Dying Fetus. Toch lijkt het publiek er warm voor te lopen. En klinken, dat doet het. De Amerikaanse band, die inmiddels ook alweer bijna 30 jaar meedraait, speelt geen noot verkeerd en drummer Trey Williams’ double bases denderen in weergaloos tempo door de Jack Daniels.

Op het hoofdpodium speelt Seasick Steve, de man van vele verhalen, ook al weet hij zelf misschien niet eens meer welke waar zijn en welke niet. Hij bracht een arsenaal aan zelfgefabriceerde instrumenten mee, en precies deze creativiteit maakt zijn vertoning onvergetelijk. Een serenade volgde vanuit zijn meegebrachte schommelstoel, met een uit het publiek getrokken dame. Zelfs in Steve’s enorme Paaspophuiskamer hangt eenieder aan zijn lippen.

Paaspop afsluiten doen wij met de uit Leeds afkomstige Pulled Apart By Horses, een band die door de jaren zich niet houdt aan genreconventies. Letterlijk staat de tent op zijn kop , ook al valt de stroom enkele minuten uit . Het feestje kon moeiteloos worden doorgezet; de oudere, bizarre tracks als ”High Five”, “Swan Dive”, “Nose Dive” als de ijzersterke volwassener nummers van de laatste plaat ‘The Haze’ tekenden hiervoor . Ook de cover “Helter Skelter” ontbrak niet . Het gaat er bij dit publiek allemaal evengoed in. De gitarist was zelfs in de lampen gekropen en zanger Tom Hudson was in de kolkende, zwetende moshpit . Een onvergetelijk einde van een mooi festival …

De avond kon, voor de liefhebbers, nog worden voortgezet met Crystal Fighters en Kensington, de laatste weet ongeveer elk Nederlands festival af te sluiten en weet prima hoe dit moet gedaan worden …
 
Wij kijken uit naar de volgende editie en … beter weer!  

Review - Met dank aan de vrienden van Snoozecontrol http://www.snoozecontrol.be

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/paaspop-2017/

Paaspop 2017 Line-up
Vrijdag 14 april
- 257ers - alle 365 goed - Anouk - Anti-Flag - Asking Alexandria - Baby Blue – Bokoesam –c Call It Off - Coone - Daisy's DJ Team - Dansado & De Feestneger - - De Sluwe Vos - - Dirtcaps - - Galactixx - - Haeken- - Kraantje Pappie - - Kyle Gass Band - - Moombahteam - - Mydy Rabycad - - Navarone - - Outrage - - Parkway Drive - - Puinhoop Kollektiv - - Stick To Your Guns - - UB40 - - VANT - - Waylon - - Xixa - - Yung Internet
Zaterdag 15 april
- Alamaison - Alex Vargas - - The Amazons - - Bazart - - Birdy Nam Nam - - Bohemian Betyars - - Broederliefde - - Chef'Special - - Childsplay - - David Ghetto - - D-Block & S-TE-FAN - - De Staat - - Deun van Seun - - DI-RECT - - The Dirty Daddies - - Doe Maar - - Donnie - - Dool - - Dubioza Kolektiv - - Enge Buren - - Faith: A Tribute To George Michael - - Fano - - Falco Benz - - Het Foute Uur - - Hotei - - Jack Jameson - - Jayh - - Jay Hardway - - Joost van Bellen - - Kriss Kross Amsterdam - - Kuenta I Tambu - - Louis Berry - - Lucas & Steve - - Maduk - - Netsky Live - - Paul Sinha - - Rectum Raiders - - Riton - - Rondé - - Russkaja - - Sander van Doorn - - Sebastian Bronk - - Sevn Alias - - She's Got Balls - - Stööki Sound - - Sigma (dj-set) - - StukTV - - Suicidal Tendencies - - Textures - - Tom Odell - - Zwart Licht
Zondag 16 april
- Audiotricz - - Canshaker Pi - - Capital Candy - - The Charm The Fury - - Crystal Fighters - - Gallowstreet - - Gary Beck - - Gavin James - - Giocatori - - Guido Weijers - - The Guilty Six - - Hans Teeuwen - - Hatebreed - - Janez Detd. Punk Rock High School - - Javier Guzman - - Jody Bernal - - Jolly Jackers - - Jonna Fraser - - Joris Voorn - - Julian Jordan - - Kensington - - La Fuente - - La Pegatina - - Les Truttes - - Linde Schöne - - LP- - Lucky Done Gone - - Mad Dog McRea - - Matt Simons - - Mr. Belt & Wezol - - Nic Fanciulli - - Pink Oculus - - Pulled Apart By Horses - - RAN-D - - Rob Heron & The Tea Pad Orchestra
- Ronnie Flex & Lil'Kleine + Duexperience band - - Seasick Steve - - Skoften Sloop Service - - SMIB - - Speedy J - - Ummet Ozcan - - The Veils - - Watskeburt?! De Musical - - Whitney Rose

Organisatie: Paaspop