Les Nuits Botanique 2017 – Ryley Walker in een glansrol!
Les Nuits Botanique 2017
Botanique (Chapiteau + Rotonde)
Brussel
2017-05-17
Sam De Rijcke + Johan Meurisse

‘Golden Sings That Have Been Sung’, één van de beste albums van het afgelopen jaar, is een pareltje van het zuiverste water, een plaat die bij elke beluistering nog wat meer geheimen prijsgeeft. Eigenlijk is het een singer/songwriter plaat pur sang, maar wat Ryley Walker (CH) er live mee aanvangt is bijzonder interessant. Walker heeft een heuse band rond zich verzameld en samen hebben ze die prachtsongs in een seventies kleedje gestoken en daar wat patchouli over gegoten. Het gezelschap stapt met hun materiaal terug naar de The Doors, Neil Young & Crazy Horse en ja, zelfs The Velvet Underground. De songs krijgen live een freewheelende uitvoering waarin gitaren geregeld loos mogen gaan terwijl de jazzy drums het geheel constant van een losse groove voorzien. De band flirt zelfs lichtjes met noise maar alles komt steeds fijntjes op zijn pootjes terecht. We ervaren straf gitaarwerk die gespaard blijft van macho uitspattingen en gierende spreidstandsolo’s. Zie het meer als frisse gitaren die we dezer dagen ook meemaken bij gasten als Adam Granduciel (The War On Drugs), Kurt Vile of Steve Gunn, gitaarhelden zonder kapsones.
Gezien de lange uitgesponnen versies blijft de setlist hier beperkt tot amper vier songs, maar het zijn stuk voor stuk spannende trips waarin een mens maar al te graag wil verdwalen. Zo is “Roundabout” voorzien van een langgerekte intro die flinke sporen nalaat, de song heeft er al een indrukwekkende reis opzitten nog voor ie echt begonnen is. Met stip noteren wij graag “Sullen Mind”, een track die minutenlang onze geest aanwakkert, een avontuurlijke en bij momenten stevige jam waarbij de oorspronkelijke kracht van de song niet uit het oog verloren wordt.
Wij hebben hier maar een ding op aan te merken : met amper drie kwartietjes is dit veel te kort.

Over naar Angel Olsen (CH), een sympathieke deerne met een fraaie stem die hier haar laatste wapenfeit ‘Woman’ komt voorstellen. De dame weet op haar best met een stel innemende songs (“Heart Shaped Face”, “Never Be Mine”) een mysterieus sfeertje te creëren waarmee ze zo een David Lynch film zou kunnen binnenstappen. Haar stem en songs evenaren daarbij soms de warmte van Hope Sandoval of Sharon Von Etten. In het fraaie “Woman” reikt ze dan weer naar ijle hoogtes en soundscapes zoals ook Heather Nova die in haar beginjaren kon produceren.
Toch kan Olsen ons niet de ganse tijd begeesteren, omdat nogal wat songs naar kleffe country ruiken en zo de spanningskracht uit het concert halen. Vooral in het tweede deel van de set, met onder meer een overbodige bisronde, komt de klad er wat in te zitten.
Angel Olsen heeft trouwens wel een puike band rond zich, met een leadgitarist die bij momenten een stel knappe solo’s tevoorschijn tovert. De band weet de songs soms naar eenzame hoogtes te stuwen, maar naar analogie met hun keurige outfit houden de groepsleden het qua sound overwegend clean, een beetje te proper naar ons gedacht. Iets meer buiten de lijntjes kleuren zou geen kwaad kunnen. De rauwe randjes die er op de vorige plaat ‘Burn Your Fire For No Witness’ nog wel aan hingen zijn zo hier zo goed als weg gevijld, en dat is een beetje jammer. Maar dat Angel Olsen een straffe madam is die aardig wat in haar mars en in haar longen heeft, dat staat buiten kijf.

Nog dit, na het concert lopen we onze makker terug tegen het lijf die enkel de laatste twee songs heeft gehoord en ons doodleuk vertelt dat het hem doet denken aan Dolly Parton. Zoals eerder gezegd , wij vonden de bisronde nu ook maar wat slapjes, maar Dolly Fuckin’ Parton ???  Are you kidding me ? Zelfs qua tetten waren er nog geen gelijkenissen.

Het Amerikaanse Cherry Glazerr (RO) weeft snedig gitaarwerk in een web van effects , doom en elektronica . De nummers starten heerlijk zalvend, bouwen op en durven te exploderen en te ontsporen . De zang van Clementine Creevy mag er wel zijn , heel rustig gevoelig , als hard , schreeuwend . Een link naar Crystal Castles is gemeend . De songs ondergaan heel wat tempowissels , hotsen kronkelgewijs en botsen zonder de melodie uit het oog te verliezen. De ‘two girls – two boys’ band smijt er zich tegenaan  en durven alle registers open te draaien . Een noise wave golf waait over ons heen en de elektronica vangt dit op door z’n klankkleur . Cherry Glazerr probeert met de nieuwe plaat ‘Apocalipstick’ Europa te veroveren . Ze gaven alvast een verdienstelijk, overtuigend optreden .

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/angel-olsen-17-05-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ryley-walker-17-05-2017/

Andere zalen
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/endz-17-05-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lowself-17-05-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/mome-17-05-2017/

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2017)