Best Kept Secret 2017 – Een overzicht van de drie dagen
Best Kept Secret 2017
Beekse Bergen
Hilvarenbeek
16-06-2017 t/m 18-06-2017
Jasper Verfaillie

Ook dit jaar kon je Musiczine.net ism Dansende Beren terugvinden op Best Kept Secret, het fijne festival aan het meer van de Beekse Bergen in Hilvarenbeek. Na vijf edities heeft het festival geen geheimen meer voor ons. Of toch, hoe hebben ze in godsnaam Radiohead en Arcade Fire kunnen strikken? En hoe groot zal hun omzet zijn, nu je met het cashless betalen geen idee hebt hoeveel geld je eigenlijk uitgeeft? Een antwoord op al je vragen, vind je in dit groot overzicht. Geen stress want wij delen onze jaarlijkse ‘Best of Best Kept Secret’ uit. Imaginaire awards voor al het goede en minder goede dat we de afgelopen drie dagen hoorden, zagen, proefden en wisten te smaken op het festival terrein.

dag 1 – vrijdag 16 juni 2017 - een eerste lading laureaten

Moedigste opener: Leif Vollebek
Een festival openen is altijd een ondankbare taak. Om het dan nog eens op je eentje en in de kleinste tent van het festival te moeten doen, maakt het zo mogelijk nog moeilijker. Leif Vollebek probeerde gewapend met een piano en een gitaar het publiek warm te krijgen. Jammer genoeg was datzelfde publiek zo vroeg gekomen om vooral wat bij te praten en moest Vollebek constant het gezellig gekeuvel trotseren.

Witste kostuum: Amber Arcades
Haar paasbest kostuum had Annelotte Van der Graaf aangetrokken om met haar band Amber Arcades de stage two te openen. Helaas viel haar set even bleek uit als haar hagelwit pak met olifantspijpen. Het uptempo “Right Now” bracht wel wat zoden aan de dijk, maar het constant wisselen tussen snel en traag werkte alles behalve goed. Nieuwe single “It Changes” en “Fading Lines” kwamen te laat om de sputterende motor nog op gang te krijgen.

Lekkerste baslijn: Metronomy
Welke plek is er beter om te genieten van Metronomy’s frisse, zomerse funkpop dan aan het meer van BKS? “The Bay” leek zich even verplaatst van Miami naar Tilburg al waren de snikhete temperaturen (gelukkig? jammergenoeg?) thuis gebleven. Het publiek kreeg dan wel genoeg om zich aan op te warmen: het springerige “Love Letters”, de lekkere baslijn van “The Bay” en “Night Owls”. Frontman Joseph Mount kruidde het allemaal af met op tijd en stond een solo op bongo’s of cowbell. Een zwoelere versie van LCD Soundsystem met fijne nummers die je onbewust doen dansen: meer moet dat soms ook niet zijn.

Beste karma: Sundara Karma
Dingen ook mee naar de prijs van beste willekeurige Britse band, maarde jongens van Sundara Karma verdienen meer dan dat. De gouden kopstem van frontman Lulu heeft alles om een wei in te pakken al werkte het publiek niet altijd mee. 3FM single “Flame” kreeg hen wel aan het dansen. Ook “Loveblood” en het nagelnieuwe “Exporer” kregen de beentjes los. Sundara Karma heeft de présence (die lange haren en maniertjes), de stem en het talent om het te maken. Enkel tijd zal uitwijzen hoe ver deze jongens het gaan schoppen.

Eerste crowdsurfer: The Parrots
Wie voorspelde dat een Spaanse band de eerste crowdsurfers van het festival zou hebben, zou wellicht zot verklaard worden. Maar kijk, The Parrots uit Madrid konden omstreeks 19u de eerste waaghalzen tot crowdsurfen verleiden. We zouden in een klap ook de band gek kunnen verklaren, want hun punky rockabilly raakte kant noch wal, maar was zo aanstekelijk en energiek dat niemand stil kon blijven staan. “No me gustas, te quiero” raasde als een dolleman doorheen de stage five tent en straalde zoveel energie uit dat we plots alle vermoeidheid kwijt waren.

Beste thuismatch: Millionaire
Ondanks alle Nederlandse bands op het programma was het toch een Belgische band die de grootste thuismatch mocht spelen. Wie vorig jaar op het festival vertoefde zag toen een massa Rode Duivelssupporters voor de match tegen Ierland. Bij het optreden van Millionaire zagen we gelijkaardige taferelen van blijdschap, euforie en tricolore. Tim Vanhamel, de Vlaamse Jack White zeg maar, is dan ook een Belg om trots op te zijn. Zakte de set in het midden nog wat in, dan schudde de band het publiek bruusk wakker met het furieuze een-tweetje “I’m on high” en “Champagne”. België boven!!

Beste ‘concert’: Hundred Waters
Achteraf is het altijd makkelijk praten. Vooraf twijfelden we tussen de dreampop van Real Estate of de dreampop van Hundred Waters, om dan uiteindelijk voor die laatste te zwichtten. Een keuze die we ons nu kunnen beklagen. Hoewel de band uit Florida wel probeerde, slaagden ze er niet in om te blijven boeien. De stem van Nicole Miglis klonk goed, de vele nieuwe nummers helemaal niet zo slecht en toch bleef het publiek gewoon kijken. We werden niet meegesleurd in de droomwereld van Hundred Waters. De band speelde dus gewoon een concert, niet goed, niet slecht. Gewoon een concert ¯\_(ツ)_/¯.

Meeste ooh’s en aah’s: Kelly Lee Owens
Brits producertalent Kelly Lee Owens stond voor een moeilijke opgave. Haar minimalistische elektronische muziek werd al vroeg op de dag geserveerd wat er voor zorgde dat het publiek moeite had om los te komen. Toch slaagde Kelly erin haar duistere en ijle techno aan de man te brengen. Het materiaal uit haar debuut werd dan ook extra gespierd uitgevoerd met de nodige vocale uithalen en ooh’s en aah’s er boven op, zonder aan de intimiteit en het mysterie in te boeten. Die mix van dromerigheid en beats werkte voortreffelijk. Zo eindigde het optreden alsnog met een publiek dat danste op het ritme van Kelly’s aanstekelijk enthousiasme.

Breedste grijns: King Gizzard & The Lizard Wizard
Soms is iemand gelaatsuitdrukking een perfecte weergave van het concert. De man met de breedst mogelijke grijns op zijn gezicht die naast ons stond tijdens King Gizzard & The Lizard Wizard is zo’n voorbeeld. Niet meezingen, zachtjes headbangen maar vooral die grijns die niet van zijn gezicht weg te krijgen was. Halverwege de set verdween hij wel in wat zo mogelijk de grootste moshpit was in stage two. We hebben hem daarna niet meer terug gezien. Opgeslokt door de hongerige mond van de salamander. Mocht u zich nog afvragen of King Gizzard & The Lizard Wizard goed was: moet u dat echt nog vragen?

Beste niet-afzegging: The Japanese House
Dit tekstje hadden we eigenlijk op de vorige editie willen schrijven, want ik 2016 moest The Japanese House noodgedwongen afzeggen. Een jaar later is het project rond de Britse Amber Bain wel van de partij en ze bedankte het publiek met haar zoete dreampop die makkelijk te verteren viel. Denk aan The 1975 zonder maniertjes en met meer integriteit. De hele set baadde in een roze waas en elk nummer leek zonder einde te stoppen. Bain was wel heel dankbaar en zei haast na ieder nummer ‘Thank you’. Dat was ook het gevoel dat het publiek had na het optreden. Bedankt dat ze deze keer niet afzegde.

Beste dansfeestje: Run The Jewels
Hoe kan je zien of een headliner slaagt in zijn opzet? Als tot ver weg van het podium mensen zich laten gaan op de steenharde beats van Run The Jewels, dan weet je dat Killer Mike en El-P hun plekje zeker verdienden. Het publiek dat dicht genoeg stond, at uit hun handen en beleefde 75 minuten lang het beste hip-hop optreden uit de geschiedenis van BKS. De voze lyrics, de jongensachtige grapjes en de politieke boodschappen nam het publiek er maar al te graag bij. G – O – L – D.
Vooraf vreesden we dat RTJ de intensiteit geen uur en een kwartier zou kunnen volhouden. Ze schoten straf uit de startblokken, vuurden al snel “Legend Has It” en “Nobody Speak” af en hielden gelukkig nog wat overschot voor op het einde. Onderweg hielden “Stay Gold” en “Everybody Stay Calm” het interessant al hoefden ze echt geen tijd te maken om de moshpit-etiquette uit te leggen. Een festivalganger weet dat ondertussen wel. Met afsluiter “Run The Jewels” en bisnummer “Down” gaven RTJ een duidelijk antwoord op de vraag “Past een hip hip act als headliner van een festival?”. Ja, godverdomme ja!

dag 2 – zaterdag 17 juni 2017

Dag twee van Best Kept Secret kondigde zich aan als de overtreffende trap van dag één. Mooier en warmer weer, Arcade Fire in het vooruitzicht en tussendoor heel wat fijne bands die de verschillende podia onveilig maakten. Afwisselend tussen stage Two, Three, Five en heel af en toe One legden we ongetwijfeld heel wat kilometers af om alle bands aan het werk te zien. Maar dat was het meer dan waard. Hadden we op dag één nog wat gemengde gevoelens, dan verdwenen die als sneeuw voor de stralende zon. Dag twee werd er eentje om duimen en vingers mee af te likken, met een overheerlijke headliner als kers op de taart.

Vroegste voltreffer: Wildes
Omstreeks 12u30 besteeg Wildes het podium Three. We wreven nog maar net onze ogen uit of ze sprongen al vol tranen. Want de gevoelige pop van Wildes wist perfect onze juiste snaren te raken. Met echoënde gitaren en een straffe stem hield de band het midden tussen Daughter en London Grammer en pakte ze moeiteloos het nog slaapdronken publiek in. Afsluiter “Bare” was de mooie strik er bovenop.

Warmste tent/Beste quote: Whitney
Net toen de zon doorbrak, begon Whitney aan hun set in de overvolle tent op stage Two. Overvol én oververhit, want de combinatie van Whitney’s romantische muziek, de liefde van het publiek en de warme temperaturen deden het kwik al snel stijgen. Al van bij “Golden Days” zat de sfeer er al goed in, om pas helemaal over de rooie te gaan met een geniale cover “Magnet” en absolute prijsbeest “No Woman”. Tussendoor kregen we een mooi nieuw nummer, de theme song van The Golden Girls, een kus voor de camera en een sterke kandidaat voor quote van het festival: “Is everyone allright? This next song is about dying.”

Meeste Courtneys: The Courtneys
Soms moet je het niet ver zoeken om een bandnaam te zinnen. Drie Courtneys startten samen een band, de naam is een al even logisch gevolg. The Courtneys maken compromisloze garagerock die vooral niet te moeilijk mag zijn. Simpele drums, gitaren en schreeuwerige zang zijn ingrediënten waar wel wat mee te maken valt, maar het ontbrak hen aan de intensiteit om echt meeslepend te worden. Dan hebben we meer een boontje voor die andere Courtney (Barnett).

Grootste tegenvaller: Best Kept Secret 2018
Ja, u leest het goed. De editie van volgend jaar zal al zeker voor veel festivalgangers een tegenvaller worden. Niet omwille van een headliner die al bekend werd, maar wel omdat het festival een week vervroegd werd. Op de ommezijde van het programmaboekje viel te lezen: “see you next year, 8-9-10 June.” Omdat Pinkpop volgend jaar zich in hetzelfde weekend gaat nestelen, besloot de organisatie van BKS om de ongelijke strijd niet aan te gaan en dan ook maar te verhuizen. Slecht nieuws voor alle studenten die net gedaan hebben met examens. De kans dat je dat volgend jaar kan vieren op Best Kept Secret is heel klein.

Beste vrouwelijk duo: Honeyblood
Als er één ding is waar je Best Kept Secret niet van kunt betichten, dan is het vrouwonvriendelijkheid. Naast The Japanese House, The Courtneys, Mitski, Amber Arcades … staan er heel wat vrouwelijke (of overwegend vrouwelijke) acts op de podia. Toch gaat de hoofdprijs naar een vrouwelijk duo dat ons van bij het begin wist te overtuigen. Honeyblood is de alias van twee Glasgowse dames die aan een drum, een gitaar en tonnen energie genoeg hebben om een publiek enthousiast te maken. Met ‘Babes Never Die’ hebben ze dan ook een aanstekelijk album onder de arm. De gelijknamige single en “Killer Bangs” klonken als babykatjes die gevaarlijk kunnen klauwen.

Beste niet saaie concert: Mitski
Van Mitski hadden we al vaak gehoord dat ze live niet helemaal tot haar recht komt en zelfs ronduit saaie sets kan neerzetten. Daar kwam op zaterdagnamiddag in de Five gelukkig niets van in huis. Zagen we vorig jaar nog een artiest die moeite had met haar band, dan stond er nu wel een groep op het podium die wist wat ze deden. Haar gezicht stond nog steeds op onweer, maar de muziek klonk bijna net zo goed als op plaat. Dat nog eens het overgrote deel van de set uit het uitstekende ‘Puberty II’ kwam, deed alleen het optreden alleen maar goed. Het vlammende “Your Best American Girl”, het ironische “Happy” en kort maar krachtige “My Body’s Made of Crushed Little Stars” deden eindelijk haar potentieel openbarsten. Heeft Mitski eindelijk de juiste balans gevonden? Op Best Kept Secret deed ze ons alvast geloven van wel.

Beste concert dat we niet gezien hebben: Circa Waves
Eerlijk is eerlijk. We zagen Circa Waves de afgelopen jaren al zodanig veel dat ze een garantie zijn op stevige concerten. Daarom namen we ook de tijd om een andere band te checken en lieten we de sympathieke Britten links liggen. Toch kunnen we met al onze ervaring een berekende inschatting maken van het optreden te maken (indien u er wel bij was, voel u vrij om aan te vullen). De jonge honden begonnen met “Wake Up”, speelden tussendoor fijne meezingers “Stuck” en “Stuck In My Teeth” en brachten de weide aan het zomeren met “T-shirt Weather”. Is Circa Waves dan voorspelbaar? Misschien wel, maar de band rijgt de goeie optredens aan elkaar en zijn dus de best mogelijke vorm van voorspelbaarheid.

Beste wetenschappelijk experiment: Floating Points
Niemand wist beter waar hij mee bezig was dan Floating Points zelve. Uit bliepjes en oscillators toverde hij stevige beats om ze daarna vakkundig in de prak te rijden. Noem het een wetenschappelijk experiment waar Floating Points op zoek ging naar de meest spacey dansmuziek voor mensen die houden van Jon Hopkins of Nicolas Jaar. De wetenschappelijke visuals met geometrische figuren deden denken aan de resultaten van een leugendetector en maakten het helemaal af.

Beste imitatie van een wervelwind: Cloud Nothings
Een festival in het zand is allemaal goed en wel – het constante gevoel dat je op het strand zit is best wel fijn – maar de constante stofwolken doen niet enkel de bancontactmachientjes sputteren, het pakt ook op je adem en durft al eens voor stof in de neus en ogen zorgen. En als er dan nog eens een band als Cloud Nothings de wind doet keren en op stage Two een regelrechte wervelwind ontketent, zoek je beter dekking. Hun rammelende garagerock speelden ze aan zo’n sneltreinvaart dat het zand spontaan opsteeg. Na “Here and Nowhere Else”, “Fall In” en absoluut hoogtepunt “Wasted Days” moesten we het zand van onze lichamen schudden.

Meeste petjes/Langste haren: Andy Shauf
Dat we meer hebben zitten kijken naar Andy Shauf zijn lange haren en de petjes van zijn band, zegt misschien ook wel iets over zijn set in Three. Want als we echt eerlijk zijn, verloren we halverwege de interesse voor het optreden van Andy en band. Zijn liefelijke liedjes lagen wel goed in het oor, maar bleven daar nooit lang hangen. Op den duur begon het ook allemaal wat gelijkaardig te klinken. De fijne toevoeging van klarinet maakte het net iets anders, maar meer dan luisterliedjes om lekker in de zon te liggen chillen bracht Andy Shauf niet. En dus moesten we wel de daad bij het woord voegen en zochten we ons een geschikt plekje aan het meer.

Beste band die klinkt als die andere band waarvan we nu niet op de naam kunnen komen: Froth
De jongens van Froth zijn eigenwijs en weten wat ze willen. Met alweer hun derde album ‘Outside (Briefly)’ overtuigden ze ons onlangs nog op Les Nuits Botanique, maar hun scherpe/dromerige gitaarrock kwam nog beter tot zijn recht op een festivalpodium. Frontman JooJoo Ashworth liet zijn gitaar spreken met simpele maar effectieve gitaarsolo’s en motiefjes die hij op tijd en stond vocaal aansterkte. De band wisselde gierende gitaren af met dromerige passages en het was net dat contrast dat je bij de les hield. Ook het gierende “Post Card Radio” was een hoogtepunt in de set.

Beste 3voor12 sessie: STUFF.
Gezien we zaterdagavond voor een dilemma stonden (Floating Points vs. STUFF.), maakten we de knoop ietsje makkelijker door te hakken door de 3voor12 sessie van STUFF. mee te pikken. Of toch dat dachten we. In werkelijkheid werkte het net andersom. In het kleine kwartier dat de Belgische trots speelde, bliezen ze moeiteloos het dak van de veel te kleine en uitpuilende 3voor12 tent. “Skywalker” bracht ons meteen onder hypnose om pas bij de laatste drumslagen van “Strata” terug op aarde terug te keren. Het was met spijt in het hart dat we de volledige set van STUFF. aan ons voorbij lieten gaan.

Meest trippy visuals: Kaitlyn Aurelia Smith
Wie na Arcade Fire honger had naar experimentele elektronische muziek, was aan het juiste adres op de Five. Naast een DJ-set van Laurel Halo en een staalharde set van Vatican Shadow, was er ook plaats voor de verfijnde elektronica van Kaitlyn Aurelia Smith. Op haar analoge synthesizers wist ze te multitasken als de beste. Vooraf opgenomen lagen waren niet aan de orde. In de plaats kregen we een Kaitlyn die in volle concentratie zweefde tussen haar synths en ons doorboorde met ijle vocals. Alsof dat nog niet interessant genoeg was, werd het optreden ook een visueel feest. De trippy projecties achter haar maakten het plaatje af en brachten ons in een trance waar moeilijk aan te ontsnappen viel.

Beste band met Thurston Moore: The Thurston Moore Group
Levende legende Thurston Moore wist zo net voor de headlineset van Arcade Fire toch opvallend veel volk naar stage Five te lokken. Om een oud lid van Sonic Youth aan het werk te zien, hadden we dan ook de hele wandeling ervoor over. Moore speelde hard als het kon, zacht als het moest, maar was altijd meeslepend. Veel te vertellen had hij dan weer niet. Hij bedankte de ‘hard core motherfuckers’ die enthousiast en gefascineerd luisterden. Want er was ook veel te genieten. sterke instrumentale nummers met ongezien gitaarspel. ‘Tomorrow is Paul McCartney’s birthday, just sharing some information’ gooide Moore halverwege in het publiek waarop hij het striemende “Aphrodite” opdroeg aan de jarige Beatle. Thurston mag in november het Sonic City festival cureren in Kortrijk. Benieuwd of hij dan even sterk voor de dag komt.

Beste shlagerdisco: Arcade Fire
Zowat alles klopte tijdens de headlineset van Arcade Fire. Regine zwaaide met haar flosjen op “Sprawl II”, Win Butler gooide als een halve gare met zijn trom op afsluiter “Rebellion/Lies” en tijdens “Here Comes The Night Time” ging de zon ook daadwerkelijk onder. Alsof de band hemel en aarde kon bewegen, deden ze hetzelfde met het publiek dat zich een breuk danste op hun nieuwste disco hit mét boodschap “Everything Now”. Bijna elk nummer toverden de Canadezen om tot wereldhits. Zelfs het oude “Windowsill” kreeg de handen op elkaar.
Ook de setlist zat vernuftig in elkaar. Uit elk album werden sterke nummers geplukt die perfect hun nut hadden in de set. “Neon Bible” werd dankzij de indrukwekkende zee van lampjes een onverwacht hoogtepunt, “The Suburbs” liet ons dan weer op adem komen om meteen erna de boel weer aan te zwengelen met “Ready To Start”.
Arcade Fire liet ons geen moment met rust. De manier waarop “Creature Comforts” overliep in “Neighbourhood #3 (Power Out)” en uiteindelijk afsloot met het uitzinnige “Rebellion/Lies” was ronduit indrukwekkend. Zelden kwam de band zo krachtig en meeslepend uit de hoek. Extra toegift “Intervention” stond niet eens op de setlist en daarmee gingen ze zelfs overtijd. ‘We might get cut off’, waarschuwde Win Butler nog.

dag 3 – zondag 18 juni 2017

Op dag drie was het al Radiohead dat de klok sloeg. De gedroomde headliner stond eindelijk op het hoofdpodium en de organisatie kon zich geen beter verjaardagsgeschenk dromen. De vijfde editie van het festival blonk ook dit jaar uit in veelzijdigheid en dat was op de laatste dag niet anders. Van orkestrale minimal pop over Japanse krautrock tot baslegendes en verloren zonen. De blakende zon deed de vermoeidheid nog harder toeslaan, maar het vooruitzicht op twee en een half uur Radiohead deed ons moedig voort ploegen.

Beste manier om wakker te worden: RY X
Oké, technisch gezien is het om 13u15 geen ochtend meer, maar op een festival lopen ochtend, middag en avond na drie dagen wat door elkaar. Met zijn sferische en melancholische folkpop was het best fijn ontwaken bij RY X. Two stond de voorbije dagen nog nooit zo vroeg zo vol. Maar het had zijn redenen. “Shoreline” kreeg het publiek al meteen stil (met behulp van 5 strijkers) en de Australiër liet je niet meer los. Na “Sweat”, “Only” en “Howling” voelden we ons weer fris en monter om de laatste dag door te komen.

Meest onuitspreekbare naam: Kikagaku Moyo
Ze komen uit Japan en hebben een bandnaam waar je je tong over kan breken. Probeer het eens vijf keer snel na elkaar uit te spreken? Makkelijk? En probeer het nog eens na een aantal pintjes? De Japanners zelf waren al heel blij dat ze voor de eerste keer op het festival mochten spelen en bedankten het publiek in aandoenlijk Japanglish. Tussen de gierende gitaren, Japanse motiefjes en jazzy drums door vroegen we ons toch af of Kikagaku Moyo nu echt vijf klonen op een podium waren. Alle vijf de bandleden hadden lang sluik zwart haar, hetzelfde gezicht en identieke kleren en leken nog het meest op dat angstaanjagend meisje uit The Ring. Stay weird, Japan!

Meest enthousiaste Nederlanders: Canshaker Pi
Over het festivalterrein lopen heel wat uitbundige Nederlanders rond – hoe later op de avond, hoe meer – maar de meest enthousiaste noorderburen op een podium moeten wel die van Canshaker Pi zijn. Waren onze voeten niet al kapot van twee festivaldagen, dan deden we zeker mee met hun springerige garagerock. Een streepje “Hey Ya” van Outkast, een sound die klinkt als een volwassen Xink! en veel gusto: meer moet dat niet zijn op de laatste dag van het festival.

Beste terugkeer: Strand of Oaks
Het is altijd fijn om sympathieke peer Timothy Showalter terug te zien en dat gevoel was duidelijk wederzijds. Ondanks de bakkende zon die vele mensen richting het meer dreef, wist hij met zijn band Strand of Oaks tegen het einde van de set een gezellig hoopje publiek te verzamelen. Naast zijn charisma waren het natuurlijk ook de steengoeie nummers die het publiek konden overtuigen. Na het opruiende “Radio Kids” mende hij op “Heal” het publiek als een bezeten sjamaan. Een iets loggere versie van “JM” en “Goshen 97” deden de rest. Toffe Timothy scoorde zelfs bonuspunten met zijn bedanking om op hetzelfde podium als Radiohead te mogen staan. ‘A dream come true’.

Meest nobele onbekende: Fil Bo Riva
Hij is een Iers-Italiaanse singer-songwriter van 13 in een dozijn en was voor ons eerlijk gezegd een nobele onbekende. De kans is echter groot dat dat na zijn optreden op Best Kept Secret ook zo zal blijven. zijn combinatie van rock en pop met een soulvolle stem klinkt op papier goed, maar live is het zo clichématig dat we er al snel op uitgekeken waren. Een fijne cover van Johnny Cash’s “Folsom Prison Blues” was een zeldzaam hoogtepuntje.

Beste moment om een duikje in het meer te wagen: Kadhja Bonnet
Was het de vermoeidheid of lag het aan de lieflijke muziek van Kadhja Bonnet? Veel mensen gingen hoe dan ook tijdens haar set door de knieën en besloten het zittend te volgen. Haar loepzuivere stem en jazzy gitaar werden in het begin nog wat geplaagd door technische problemen, al werd dat vakkundig weggemoffeld. Maar zelfs daarna werd de set er niet beter op. Goeie stem, flauwe liedjes. Dat veel mensen net buiten de Three tent besloten om een duikje in het meer te wagen, had wellicht alles met het weer te maken. De muziek van Kadhja Bonnet kon hen niet tegen houden.

Meest geforceerd epische set: Zeal & Ardor
Neem de stem van Nickelback, de harde drums van System Of A Down en de gierende gitaren van een willekeurige hardrock band (denk Foo Fighters op z’n hardst) en je krijgt iets wat op Zeal & Ardor lijkt. De spetterende lichtshow maakte veel goed, al kon die toch niet verbergen dat het genre waarin Z&A toeft, al eerder en beter is gedaan. Het begin was veelbelovend, maar doorheen de set verloor de band zichzelf wat in teveel genreclichés. Brommende Latijnse teksten en metalscreams mogen dan wel episch klinken, in het geheel pasten ze nooit echt helemaal.

Vetste baslijn: Thundercat
Op dag één hadden we al meteen de award voor vetste baslijn uitgereikt aan Metronomy. Een beetje voorbarig, weten we nu. Want het verschil tussen Metronomy en Thundercat is net als dat tussen leerling en meester. Zoek bij Thundercat niet naar een vetste baslijn, het hele optreden was één vette, geile baslijn. Het eerste nummer mondde al meteen uit in een stevige jam en dat zou zo voor de rest van het concert duren. Samen met zijn al even getalenteerde pianist en drummer, nam Thundercat, getooid in korte broek, sandalen en afschuwelijk lelijk rood haar, je mee op een psychedelische trip en ontspoorden ze vakkundig elk nummer. In het middenstuk stal de drummer even de show, al was het uiteindelijk Thundercat zelf die zich als een modern basgitaargenie profileerde. Beluister die baslijnen uit “A Fan’s Mail”, “Them Changes” of “Friendzone” maar eens. Flea, eat your heart out!

Oudste nieuwkomer: American Football
Eventjes een quizvraagje. Noem een band die al 20 jaar bestaat en nu pas zijn debuut maalt op een Nederlands festival. American Football bracht in 1997 hun debuut uit, splitte al in 2000, kwam terug in 2014, bracht in 2016 de langverwachte opvolger uit en staat nu in 2017 eindelijk op Nederlandse bodem. Heel wat mensen gingen om tactische redenen naar James Blake (lees: een goed plekje voor Radiohead veroveren), maar zij mistten zowat het beste optreden van dag drie. De mooie, cleane gitaren spraken elkaar tegen en vulden elkaar aan. Alles was perfect gedoseerd, een streepje zang, een streepje piano, rustige drumfills en op tijd en stond een beetje trompet om de nummers aan elkaar te lijmen. Constante gitaarwissels gingen zo vlot dat niemand ze opmerkte. Tijdens “Desire Gets In The Way” stopte frontman Mike Kinsella zelfs eventjes het nummer om zijn gitaar juist te stemmen. Zo’n gevoel voor perfectie zien we graag. Opener “Stay Home” greep ons al meteen bij de keel om pas na afsluiter “Never Meant” los te laten.

Vervelendste naam om te typen: Junun ft. Shye Ben Tzur & The Rajashtan Express
Wie de sneltoetsen ctrl-c en ctrl-v heeft uitgevonden, verdient een standbeeld, want voor de review van Junun ft. Shye Ben Tzur & The Rajasthan Express (of kort Junun) hebben we te weinig tijd om de bandnaam steeds opnieuw te typen. Laten we het dan over de muziek hebben. Junun nam ons mee op een retourritje richting India, gaf onderweg een initiatie buikdansles en speelde muziek alsof er slangen bezworen moesten worden. Wie dicht genoeg stond, kon zien hoe Colin Greenwood langs de zijkant mee stond te kijken hoe zijn broer Johnny meespeelde met de bende leutige Indiërs. Een lekker exotisch dansfeestje dat ons inspireerde tot een eigen versie van de Bedoeïenendans.

Meest eigenzinnige setlist: Radiohead
Best Kept Secret Festival was er dit jaar al heel vroeg bij met de eerste naam. Logisch, want het feit dat niemand minder dan Radiohead deze editie zou afsluiten, was nieuws dat zowel de organisatoren als de bezoekers nooit durfden dromen. Ze zorgden ervoor dat de tickets in een mum van tijd uitverkochten. Bijgevolg stapelden de fans zich al redelijk vroeg op tijdens het optreden van James Blake om toch maar dat ideale plaatsje te bemachtigen om Thom en co. aan het werk te zien.
Dat band niet de meest voor de hand liggende set zou afleveren, stond in de sterren te schreven. Radiohead trok zich er niets van aan dat ze op een festival stonden. Hits zoals “Karma Police”, “Fake Plastic Trees” of zelfs “Creep” (dat recentelijk af en toe nog eens opduikt) ontbraken, wat waarschijnlijk niet naar de zin was van een deel van de mensen die een ticketje had bemachtigd. In de plaats kregen we een verstilde set met intiemere nummers en favorieten van de fans. Zo werd er moedig geopend met het subtiele “Daydreaming” uit hun recentste album. Ook tijdens het duistere “Climbing Up The Walls”, “Street Spirit (Fade Out)” en vooral “Exit Music (For A Film)” kon je een speld horen vallen. Daarnaast zorgden de talrijke songs uit ‘In Rainbows’ en een voortreffelijke uitvoering van “Let Down” voor een warm moment. Nummers zoals “Idioteque” en “The Gloaming” belichaamden dan weer de oncomfortabele elektronica die de groep in al die tijd gecreëerd heeft.
Een uitgelaten mood hing niet in de lucht. Radiohead staat dan ook niet bekend als de meest vrolijke band van de wereld. De band bewees met hun kwalitatief optreden waarom ze zo geliefd zijn, maar een publieksfavoriet of twee zou de twijfelaars over de streep kunnen getrokken hebben.

Ism Dansende Beren http://www.dansendeberen.be

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/best-kept-secret-2017/
Organisatie: Organisatie: Best Kept Secret Festival (Friendly Fire)