Op de Main Stage mochten Guy Van Nueten en Noah Vanden Abeele het publiek opwarmen, op de Garden Stage viel die eer te beurt aan het Italiaanse multitalent Andrea Belfi. Een man alleen, achter een drumstel, dreigende keyboardgeluiden als klankbord. Wat op het eerste gehoor klinkt als wat bliepjes hier en daar, wordt op den duur een bezwerend arrangement dat je meeneemt naar Andrea's eigen universum. Thom Yorke neemt hem mee als voorprogramma voor zijn Europese tournee, dat zegt genoeg.

Daarna was het uitkijken naar de nieuwe superband in de jazzwereld: Rymden. De bassist en drummer van het legendarische Esbjörn Svensson Trio die pianist Bugge Wesseltoft bijstaan, dat staat garant voor vernieuwende, dynamische jazz met een Scandinavisch tintje. Het E.S.T. verleden is duidelijk hoorbaar, maar de muziek van de heren raakt je op verschillende manieren. Rymden betekent ruimte in heet Noors, en de opwindende, extatisch, progjazz van de bovenste plank neemt het publiek inderdaad mee naar hogere sferen. Ook de rustige nummers kwamen tot hun recht bij de ondergaande zon. Van pure piano over triangels en soundscapes, naar bassolo's, allemaal virtuoos uitgevoerd. Wanneer je talent over hebt, lijkt alles zo simpel, maar dat is het geenszins. Het zweet parelde op de mannen hun kalende voorhoofd, in een weliswaar bloedhete tent.
Hoogtepunten waren “The Celestial Dog”, een eerbetoon aan de ruimtehond Laika, en “Bergen”, als herinnering aan hun eerste gig (niet in Mons, maar in Bjørgvin in Noorwegen). “Homegrown” diende als rake afsluiter. Mocht u nog twijfelen, dit zijn de nieuwe goden aan het jazzfirmament.

Contrasterend met het bij momenten bombastische Rymden, was het intieme concert van Yann Tiersen. Ja, dat is die van de heerlijke scores voor de films ‘Amélie Poulain’ en ‘Good Bye Lenin!’, maar zijn oeuvre omarmt veel meer dan dat. “Het zal saai zijn”, werd ons vooraf door een insider van de organisatie toegefluisterd. Saai was het niet, mooi en ingetogen, maar ook niet altijd even boeiend. Zijn platenspeler, dezelfde waar hij tijdens de clip van zijn album ‘Infinity’ 50 minuten lang naar staart, zorgde voor achtergrondgeluiden van meeuwen aan de zee. Een beetje Blankenberge in Gent drenkte zo Yanns pianospel in melancholie. Yann Tiersen raakte een gevoelige snaar, maar kon niet opboksen tegen de genialiteit die Rymden uitstraalde eerder op de avond.

Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com

Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent