logo_musiczine_nl

Talen

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

mass_hysteria_a...
slift_aeronef_0...

Remy Van Kesteren - Ik hoop dat ik kan blijven doen, wat ik nu doe, voor heel lange tijd; dat ik dus met het ouder worden, naïef kan blijven Aanbevolen

Geschreven door - -

Remy Van Kesteren - Ik hoop dat ik kan blijven doen, wat ik nu doe, voor heel lange tijd; dat ik dus met het ouder worden, naïef kan blijven

Remy Van Kesteren is een jonge harp virtuoos die van vele markten thuis is. Zijn nieuwste werk is net uit, ‘Muses’. Hiervoor laat hij zich inspireren door de negen Muzen uit de oude Griekse Mythologie. Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met Remy, we polsten naar zijn vele projecten die op stapel staan, en waarom hij kiest voor Harp als instrument. Zijn oneindige zin naar ontdekken en het nieuwsgierig zijn naar nieuwe dingen komen naar boven

Vertel eens wat meer over jezelf en waarom koos je voor harp als instrument? De meesten kiezen voor gitaar, drum …
Ik ben op zeer jonge leeftijd al in aanraking gekomen met de sound van Harp, ik was toen amper vijf of zo. Ik geraakte betoverd door de klank. Het was toen al duidelijk dit moet mijn instrument worden.

Als ik het goed begrijp is de muziek met de paplepel ingegeven dan? Of zie ik dat verkeerd?
Het is niet zo dat mijn ouders muzikanten waren, mijn moeder speelde wel fluit. We luisterden ook veel muziek thuis. Op dat vlak is het dan ook niet gek dat ik met muziek in aanraking kwam. Ik ben wel de enige in de familie die er echt iets mee doet eigenlijk. Maar muziek was wel aanwezig , en had op dat vlak zeker een invloed op mij.

Net zoals een mondharmonica vind je niet zoveel harp bij pop en rock, meestal blijft het strikt binnen de klassieke muziek; hoe ben je met die harp dan toch in de scene beland?
In het conservatorium leer je inderdaad Harp door klassieke muziek, en dat wordt ook je wereld dus. Als beïnvloedbaar kind denk je, dit is de muziek die bij Harp hoort. Dit is mijn muziek, waarmee ik die droom om rondom de wereld te reizen ga verzilveren. Na ene tijdje voelde ik me niet echt gelukkig met wat ik deed, en kwam erachter dat ik mijn eigen muziek wilde maken en improviseren. Van het ene kwam het andere, ik wilde er andere instrumenten bij en toen werd ik gebeld .of ik er strijkers of zo bij wou. En ik wilde eerder drums (haha) . Mijn huidige boeker kwam kijken hoe ik speelde in een concertzaal en stelde vast dat dit ook gewoon kon werken op een pop of rock festival. En toen stond ik plots op Best Kept Secret Festival en voelde ik een energie en connectie met leeftijdsgenoten.  En plots voelde het als thuiskomen. Ik kwam tot de conclusie, waarom zou ik me beperken tot een genre? Je kunt zoveel met eender wel instrument, ook met Harp. Het is wel zo dat mensen gauw in hokjes denken en Harp in dat hokje ‘klassieke muziek’ droppen, bij saxofoon linkt met dat snel naar jazz.

Je bent binnen de muziekwereld inderdaad een avonturier, een interessant project is Robot Orchestra. Kun je daar iets meer over vertellen?
Ja, dat is mijn analoge Robot Orkest. 30 Robots die ik kan besturen met handen en voeten. Het is een soort Drone computer van acht meter breed en drie meter hoog. Waarmee ik alle soorten ritmes kan laten spelen. Ik heb daarmee op tournee geweest, en ook enkele shows in België gedaan.  Ik vind het leuk om nieuwe wegen te verkennen. Ik ben  voortdurend op zoek naar iets nieuws. Ik ben bovendien  heel snel verveeld, en moet dan vlug iets anders doen.

Doorheen de jaren heb je al wat watertjes doorzwommen, en heb je meegewerkt aan enkele interessante projecten. Wat waren voor jou de absolute hoogtepunten tot nu toe of die een mijlpaal vormden in je carrière?
Dat is een goede vraag. Er waren veel momenten die een mijlpaal vormden, maar dat optreden op Best Kept Secret, was toch enorm grensverleggend voor mij. Er zijn toen plots heel andere deuren en mogelijkheden voor mij open gegaan. Dat was een moment dat ik me realiseerde, zo kun je je dus ook voelen op een podium. Zo vrij , zo verbonden met een publiek. Het geeft een enorme kick. Ik heb zeker mooie klassieke optredens gedaan, maar die vrijheid kende ik tot dat moment helemaal niet; het was een eyeopener van jewelste dus. Er is  iets magisch dat ontstaat, als je met je muziek iets kan betekenen voor mensen. 

Dat moment is goed meegevallen, en heeft voor jou nieuwe horizonten geopend. Maar moest het nu tegen gevallen zijn, zou je dan opgeven en toch bij Klassiek gebleven zijn denk je zelf?
Ik was eerder naïef, en dacht ik zet de wereld van Klassiek gewoon om in pop. Maar zo werkt het natuurlijk niet. Mensen komen naar je muziek luisteren als ze het kennen, maar dan moeten ze het eerst willen leren kennen. Ik heb geleerd dat je veel geduld moet hebben en dan vallen die puzzelstukjes vanzelf in elkaar. Dus het is soms wel moeilijk, maar ik zou geen seconde terug willen keren en opgeven.

Dit interview gaat uiteraard over je nieuwe plaat ‘Muses’, ik citeer even uit de biografie die ik kreeg van de promotor : ‘’ Het album, vernoemd naar de negen geïnspireerde Muzen uit de oude Griekse mythologie, verkent Remy's muzikale inspiraties door middel van negen componisten die een grote invloed hebben gehad op zijn muzikale reis.’’ Kun je daar meer over vertellen?
Ik hou van die oude Griekse verhalen en legendes en wou op die manier gewoon hulde brengen aan mijn muzen. Ik vond het die context  heel leuk om mijn negen Muzen  te presenteren. Het is trouwens bovendien  een leuke wijze om meer te leren over die muziek, en zo komen er dingen naar boven die de moeite waard zijn om daar iets meer mee te doen. Ontdekken is dus, zoals steeds, ook nu weer  een rode draad doorheen wat ik doe, ook bij deze ode aan mijn Griekse muzen. 

Ik heb de prachtige plaat enkele keren beluisterd, ik hou van hoe je speelt met emoties. Ingetogen als krachtiger, alsof je registers open gooit en flirt met geluidsnormen. Is dat een bewuste manier van werken?
Contrasten binnen muziek is heel belangrijk. Ik wilde de grenzen daarvan dan ook aftasten. Daardoor gaat op sommige momenten  alle registers echt open, of beland ik eerder in verstilde sferen. Als je  de muziek bestudeert, merk je dat er zoveel structuren en onverwachte wendingen verborgen zitten daarin, en dat wilde ik dus bewust daarin verwerken. Het was ook een uitgelezen kans om die vele technieken uit te diepen, en uit te proberen wat ik daar echt kon mee doen. Dus wat dat betreft is het zeker een bewuste keuze geweest.

Ik hou dus vooral van die gevarieerde aanpak, met weerhaakjes. Wat ik ook zo opvallend vind, je vertelt een verhaal zonder woorden maar met klanken. Ook nu weer. Ik merk een soort begin, tussenstuk en slot, alsof ik een boek aan het lezen ben en bij elke song een nieuwe bladzijde omdraai. Hoe zie jij dat?
Het is zo dat ik met Harp begonnen ben door de Ierse Folk muziek. Dat is bij uitstek muziek waar altijd een verhaal achter zit. In muziek zit altijd verhaal verborgen trouwens, dat hoeft zelfs niet letterlijk te zijn. Soms kan dat iets eenvoudig zijn, soms voel je dat je wordt meegenomen naar een totaal andere wereld. Ik denk dat het bij mij niet anders kan, dat ik gewoon een verhaal moet vertellen via mijn muziek. Het is een onderdeel van mezelf.

Mij doet het instrument denken aan de troubadours in de Middeleeuwen die spelenderwijze hun verhaal vertelden. De plaat is net uit, wat zijn de verwachtingen eigenlijk?
Er wordt zoveel uitgebracht, dat ik niet echt direct hoge verwachtingen heb. Tegelijkertijd ben ik dat het nu al in de goede aarde valt, ik krijg nu al mooie reacties. Ik hoop vooral dat ik mensen benieuwd kan maken naar de manier waarop ik de Harp bespeel, om een andere doorsnee wijze dus zoals mensen dat gewoon zijn. Ik wil een brug slaan, om de mensen een nieuwe wereld te laten binnen stappen die ze voordien nog niet hebben gevonden. Dat hoop ik met deze plaat vooral te bereiken.

Ik heb ook een interview van je gehoord i.v.m. het festival ‘November Music 2022‘ dat je je  in de klassieke muziek een beetje een buitenbeentje voelde. Dat merk ik dus ook in je muziek, je kunt jouw muziek niet in een hokje duwen. Is dat zo? Waar zou ik je, als ik toch in hokjes zou mogen denken, plaatsen binnen die muziekwereld?
Ik voel me nergens echt helemaal thuis, en door mijn instrument kan ik gelukkig gelijk welke wereld binnen stappen. Dat is een waanzinnige positie om in voort te bewegen. En mezelf te ontplooien. Even geleden zat ik bij een straat rapper, met mijn Harp daarbij. Een paar dagen later speel ik met een band op North Sea Jazz. En later weer gewoon op een pop festival. Het nadeel is dat je je wat alleen voelt, omdat mensen het soms moeilijk kunnen plaatsen wat ik doe. Mensen houden nu eenmaal van muziek in een hokje kunnen plaatsen, stiekem vind ik dat net zo geweldig dat je dat niet kunt doen met mijn muziek; er zit gewoon heel veel vrijheid achter.

De jeugd staat meer open voor artiesten als jij, die niet persé in een hokje thuis horen. Ondervind je dat ook? Dat de jeugd je wel omarmt?
Dat is wel zo, jonge mensen zijn daar niet zo mee bezig. Ze vinden het net heerlijk om , als ze naar een festival of concert gaan , iets te ontdekken dat ze anders nooit tegen het lijf zouden lopen. Onlangs nog ondervonden dat er ergens een orkest komt spelen, en er  een moshpit ontstaat (haha) dat kan gewoonweg bij de jongeren van nu. Ze staan daar allemaal meer voor open.

Nog iets interessant dat ik heb ontdekt in een ander interview. Zoals we zeiden, je doet veel festivals, maar je hebt (dacht ik ) ook een eigen festival ‘Dutch harp festival’. Kun je daar meer over vertellen? De volgende editie is dacht ik volgend jaar?
Dat wordt georganiseerd 20 April 2024.  Voor mij is het  een samenvoeging van alles wat interessant is, binnen een brede omkadering. Het is eerder een snaar festival, dus niet enkel Harp komt aan bod. In het groot wat ik eigenlijk in mijn carrière probeer te doen dus, naast de grote sterren binnen de Harp wereld, maar ook muziek waar mensen niet snel een kaartje zouden kopen. Zo hadden we in het verleden een Koreaanse muzikant die een Koreaanse Harp bespeelde, wat zeer interessant was. Bij iedereen bleef het bij. Zulke dingen worden dus bewust geprogrammeerd op dit festival. Mensen die dus niets met Harp hebben, kunnen we op die manier binnen leiden in de wereld van Harp en hen een nieuwe wereld laten ontdekken, dat is de bedoeling van dit festival.
https://harpfestival.nl/nl/

Wat zijn de verdere plannen voor dit en (komende jaren)?
Ik ben bezig met mijn eerste plaat met allemaal zangers. Ik heb wel zangles gevolgd, maar zie me niet direct een begenadigd zanger worden. Ik wou echter wel songs schrijven , maar dan met woorden. Dat ben ik nu aan het afronden eigenlijk. Ik doe ook iets voor Amazon, met film muziek. Iets met straat dansers. Nog veel plannen dus.

Je bent een avonturier, maar waar trek je dan de grens? Wat zou je absoluut niet doen?
Ik heb dingen geprobeerd, die buiten mijn comfortzone liggen. Ik sta dus voor veel open. Maar ik kan niet iets doen, dat niet bij mijn smaakt past, dat lukt gewoon niet. Niet buiten mijn smaak gaan, maar wel buiten mijn comfortzone is een piste die ik zeker wil volgen. heel graag zelfs, dat is wat ik het liefst doe. Ik zou dus niet op voorhand tegen iets ‘nee’ zeggen, maar het moet absoluut iets zijn dat bij mijn persoonlijkheid past. Dat is zeker een voorwaarde.

Het is dus niet zo dat, als een manager je vertelt dat hij voor jou de perfecte pop plaat kan maken; en je optredens biedt in grote zalen, op voorwaarde dat je een uitgestippelde weg volgt, die wellicht niet bij je past, maar wel succes kan opleveren. Zou je dit doen?
Ik heb ooit aan Night of the Proms mee gedaan. Ook dat vond ik leuk, omdat ik net kon doen wat ik wilde doen daar. En toen kwam ik inderdaad in contact met managers die zo een plan hadden met mij. Had ik dat gedaan met deze nieuwe plaat, had dat wellicht technisch slimmer geweest. Maar muziek die me niet raakt, begin ik gewoon niet aan. Kan ik daardoor dan niet in grote zalen spelen of grote festivals uitverkopen, dan is dat gewoon maar zo. Ik kan echter alleen maar doen waar mijn hart ligt.

Wat is je grootste ambitie? Is er een soort ‘doel’ dat je voor ogen hebt? Of ben je daar niet mee bezig
Ik hoop vooral dat ik kan blijven doen, wat ik nu doe, voor heel lange tijd. Dat ik dus ook met het ouder worden, naïef kan blijven. Het is daarom  heel belangrijk om nieuwsgierig te blijven, dingen te blijven ontdekken. Als ik dit kan blijven doen, en mensen raken daardoor, dan is mijn doel bereikt.

Pics homepag @Sanja Marusic

Ik volg je daarin. Bedankt voor dit fijne gesprek

Aanvullende informatie

Gelezen: 409 keer