I H8 Camera is het improvisatiecollectief van ‘master of ceremonies’ Rudy Trouvé, die al meer dan 15 jaar een steeds wisselende line-up van absolute topmuzikanten leidt in een waanzinnig avontuur door rock, jazz, folk, krautrock, no wave, post-punk...
Het collectief staat voor grenzeloze improvisatie op basis van een paar korte aanwijzingen... Het is innovatief, tegendraads, schurend en vaak briljant. Je bent voor of tegen, er is geen weg daartussen. Wie er van houdt, kan er vaak niet over ophouden, of koestert deze band als een collectief geheim.
Het dubbelalbum ‘Live at L’Archiduc’ werd opgenomen tijdens een vijfdaagse residentie in de club met die naam in Brussel in mei 2023 met een geweldige line-up: Rudy Trouvé, Stef Kamil Carlens, de betreurde Matt Watts, Teun Verbruggen, Teuk Henri en Jef Mercelis. Gastoptredens zijn er van Catherine Graindorge, Rodrigo Fuenteabla Palavicino, Florian Guibert, Lennart Van Praet en Seppe Gebreurs. Ook Roland Van Campenhout komt langs om een stukje gitaar mee te spelen en toch verschilt dit album heel sterk van ‘Two Days In August’, het album van I H8 Camera en Roland dat eerder dit jaar uitkwam.
Productie en mix waren in de bekwame handen van Stef Kamil Carlens.
Het is niet enkel de sterke bezetting die tot de verbeelding spreekt op dit album. Bij heel wat gelegenheidsgezelschappen komt de collectieve sterkte niet tot zijn recht omdat die tijdelijke bandleden niet op elkaar ingespeeld zijn of omdat de muziek en de lyrics die ze samen brengen niet uitstijgt boven de optelsom van de individuen. Die twee loopholes vormen hier nu net de sterkte. Bij I H8 Camera zijn geen twee concerten identiek. Ceremoniemeester Trouvé verzint ter plekke de aanwijzingen voor tekst en muziek en elke avond wisselt de bezetting, al vormt er zich ook wel een vaste kern. Improviseren is een stiel en de ene voelt zich daar al beter bij dan de andere. Het is misschien jammer dat we de aanwijzingen niet te horen krijgen die Trouvé zijn band influistert.
Op dit album heb ik het meest genoten van “Love Me Like A Vegetable”, “Get Yourself Together” en “The Right Way”.
Daarnaast is vooral het afsluitende “Sick Of Words, Sick Of Language” een echt meesterwerkje. Zappa en Talking Heads meets dEUS en Evil Superstars. Een magische song van internationale allure, bij elkaar verzonnen in enkele minuten. Zo zullen er op elk concert van I H8 Camera wel vlagen van genialiteit opduiken, maar we zijn alvast bij met dit tijdsdocument.
https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/97163-two-days-in-august
https://www.facebook.com/p/I-H8-Camera-100028127329341/
I H8 Camera is een improvisatiecollectief met Rudy Trouvé als ceremoniemeester. Hij leidt al meer dan 15 jaar een steeds wisselende bezetting van absolute topmuzikanten (onder meer de betreurde Matt Watts) op een rollercoaster doorheen rock, jazz, folk, krautrock, no wave, postpunk ... met niet meer dan enkele summiere en schijnbaar bizarre aanwijzingen … De uitkomst is soms vernieuwend, vaak tegendraads schurend en vaak gewoon briljant.
Het pad van I H8 Camera kruiste al verschillende malen dat van Roland Van Campenhout en samen een album maken leek het logische vervolg. Samen zijn ze een groep vrije geesten die op twee dagen in augustus - vandaar de albumtitel - en elke dag in een andere bezetting, improviseerden in de Finsterstudio van Joris Caluwaerts. De rolverdeling was dat Roland de teksten verzint (in het Engels, Frans en Nederlands) en dat de I H8-crew de muziek bij elkaar improviseert. Van die formule wordt slechts twee keer afgeweken: op “Entre Les Femmes” is de melodie ook van Roland en op “Too Old For That Shit” zingt Rudy Trouvé.
Roland – die zijn eerste opname maakte in de jaren ’60 – is zelfs op zijn oude dag helemaal in zijn element tussen deze andere vrije geesten. Het speelplezier druipt af van deze opnames. Behalve Roland en Trouvé speelden op deze sessies nog mee: Teuk Henri, Elko Blijweert, Hannes D’Hoine, Jeroen Stevens, Alain Rylant, Bjorn Eriksson, Tomas De Smet, Wouter Van Belle, Aarich Jespers, Buni Lenski, Sigrid Van Rosendaal en Gert Wyninckx.
Uit de sessies werden tien parels van songs gedestilleerd die zowel de veelzijdigheid van de band als van Roland in alle glorie etaleren. De heel persoonlijke teksten van Roland gaan over zijn bijzonder rijk en waanzinnig leven als één van de meeste legendarische Belgische muzikanten.
Je voelt op dit album de absolute drang om te improviseren en te experimenteren. Tegelijk voel je dat deze bende zoveel métier heeft dat ze wel ongeveer weten waar ze zullen uitkomen als ze van het begane pad afwijken. Nergens wordt het een kakafonie of oeverloos, stuurloos gepingel.
‘Two Days in August’ is een parel, een document, een muzikale erfenis.
Het releaseconcert is op 22 januari in de clubzaal van de AB. Dat zal niet helemaal in de ‘opstelling’ van het album zijn, want niet iedereen van het album zal aanwezig zijn en onder meer Stef Kamil Carlens en Wim De Busser komen dan meespelen. Maar de ervaring zal vermoedelijk wel dicht tegen die van ‘Two Days in August’ liggen.
In september komt er nog een live-album uit van I H8-camera, met opnames van 2023.
De Berlijnse krautrockband Camera bestaat al tien jaar en heeft met ‘Prosthuman’ een fijn, nieuw album uit bij Bureau B, hun vertrouwde label. Bij Krautrock draait alles om de ritmes en dat is inderdaad de grootste sterkte van deze Berlijnse instrumentale band. Soms gaat het wat naar de spacy en progressive Pink Floyd-atmosferen (zoals op “A2”), maar de grootste gemene deler van de tien tracks op ‘Prosthuman’ zijn toch de referenties naar Can, Neu en La Duesseldorf.
Vanaf openingstrack “Kartoffelstampf” goochelen ze met ritmes en patronen dat het een lieve lust is. Op “Alar Alar” wordt dan weer feestelijk geëxperimenteerd alsof de jaren ’70 en vooral ’80 van vorige eeuw nog steeds niet voorbij zijn. Het klinkt een beetje als een Egyptian of Ethiopian reggae/ska op acid. Doe Maar in groene nevelen en zonder teksten. Bij de intro van “Prosthuman/Apptime” gaan mijn gedachten onbewust naar “Aurora” van Nova, maar daarna belanden we eerder bij Ozric Tentacles. Ook “El Ley” heeft referenties naar die experimentele synths van begin jaren ’80.
“Schmwarf” is misschien nog het meest intrigerend. Er zitten flarden vocalen in, waarvan moeilijk uit te maken is of het soundbites zijn of er iemand van de band achter een microfoon staat. Maar het werkt. Het nummer heeft iets van een vertimmerde EBM- of coldwave-track. Ook “Freundschaft” (wat klinkt dat in het Duits toch veel strenger dan in eerder welke andere taal) en “Harmonite” zijn hoogtepunten van progressieve en overstuurde krautrock.
‘Prosthuman’ is een topalbum maar het duurt wel even voor je als luisteraar de puzzle gelegd hebt.
https://camerawithin.bandcamp.com/album/prosthuman
Camera is een in Berlijn gevestigde vijfkoppige band die sedert 2012 actief is en met ‘Emotional Detox’ zijn ze toe aan hun vierde plaat. Michael Drummer is wel de enige constante in dit verhaal. En ja hij speelt ook op de drums bij Camera. Van een goed gekozen familienaam gesproken… De band bestond al als duo en trio en nu dus als kwintet. Je hoort dat ook doorheen de vijf albums. De verschillende bezettingen en bandleden geven het telkens een andere dynamiek zonder dat de sound zijn eigenheid verliest.
De muziek op ‘Emotional Detox’ neemt je mee op een trip. Eén die soms kosmisch klinkt (zoals op opener “Gismo”) en tegelijk ook heel erg cinematografisch. Net als Kasabian bouwen ze een groove op waarrond er dan gespeeld wordt. Met dit verschil dat Kasabian alles nog verder uitdiept en toegankelijker voor het grote publiek maakt. Camera houdt het geluid meer open en persoonlijk. Dit alles vinden we ook terug op het elf minuten durende “Patrouille” dat als een heuse road-trip klinkt. Vervelen doet het niet , daarvoor zit alles wel goed genoeg in elkaar. Net zoals de andere tracks op deze plaat trouwens. Daarmee bevestigen ze ook hun statement dat ze willen loskomen van de typische krautrock. Je hoort ze vrijer spelen dan op hun vorige releases. Het experiment wordt hier meer als resultaat gepresenteerd. Dat werkt wel. Maar soms denk je wel eens: hier konden ze nog wat meer mee gedaan hebben zoals de song nog wat stroomlijnen en stileren. Langs de andere kant heeft het ‘onaf-gevoel’ ook wel zijn charmes in deze hedendaagse sterk geprofileerde samenleving.
‘Emotional Detox’ is voor avontuurlijke zielen. Ben je dat, dan zit je hiermee goed.
Nederlands 
Français 
