Een heel bekend nummer coveren is een dubbeltje op z’n kant. Voor de ene luisteraar moet je er minstens zelf nog iets aan toevoegen, voor de andere moet je heel dicht bij het origineel blijven, uit respect.
Yerra Yerra kiest voor de eerste optie. “Mad About You” van Hooverphonic hebben ze zowat helemaal vertimmerd. Muzikaal dan toch. Aan de lyrics raken ze niet of nauwelijks. Wel zitten er blikken ritmes, dreigende synths, een riffje dat gepikt is van The Cure en – op het einde - een splijtende gitaarsolo in hun versie.
Misschien zal niet iedereen blij zijn met deze cover, maar Yerra Yerra zet deze song wel helemaal naar hun hand. Ze laten zien wat ze in huis hebben, lef en talent. Mooi.
https://www.youtube.com/watch?v=I10VQzS-AoM
Victory Collapse is een Griekse postpunkband die al bestaat sinds 2004. Ze zijn vooral in Griekenland zelf actief qua optredens, maar ze speelden daar reeds als support van onder meer Wire, Savage Republic, Gang of Four en The Fall. Er was een pauze van 2018 tot 2024, maar nu zijn ze terug, met een nieuw album. En dat is een fijne ontdekking.
Er zijn in de geschiedenis van de band heel wat bezettingswissels geweest. ‘Non Player Characters’ is het eerste album van deze band waarop synths te horen zijn. Er zijn uiteraard ook nog songs waarop die niet of nauwelijks te horen zijn. Als geheel heeft Victory Collapse op dit derde album meer aandacht voor de melodie. Het is overigens het eerste album zonder externe producer. De productie was deze keer in handen van bassist Kostas.
Dit is postpunk met muzikaal een duidelijke Britse insteek (The Slits, Buzzcocks, Department S, Ist Ist, The Sound, Editors, …), nog benadrukt door de vocalen die een typisch accent/dialect laten horen (Manchester?). Toch liggen er ook vergelijkingen met Belgische bands voor de hand: Red Zebra, Subatomic Strangers, Gutter Smell, The Broken en D:Zine.
Een top drie van dit album omvat “Only Prisoners Have Time To Read”, “Fightin’ Someone Else’s Disease” (Red Zebra, Customs, ..) en “Industry of PhD’s” (beetje als The Breath of Life). Een leuke ontdekking, deze Griekse band.
https://victorycollapse.bandcamp.com/album/non-player-characters
The 69 Eyes is een Finse rockband die sinds 1989 veel glam en een beetje gothic combineert. Ze brachten zopas de leuke EP ‘I Survive’ uit.
De band is geen onbekende in ons land. Ze stonden reeds in de Trix in Borgerhout, als support voor Crashdïet en Hardcore Superstar, in de vroegere Biebob met Wednesday 13 en in het Depot in Leuven met Tiamat.
De titeltrack van deze EP is een knaller: lekker uptempo, makkelijk mee te brullen, niet te moeilijk qua inhoud, aanstekelijk as hell, … En op dit nummer speelt Steve Stevens mee, bekend als de gitarist van Billy Idol. Ook heel leuk is “Cold Sweat”, een cover van Thin Lizzy. “In The Misery” en “Devil’s Rose” zijn degelijke rocktracks. Op de laatste doet Ed Mundell mee, bekend als gitarist van Monster Magnet.
‘I Survive’ is een goed gedoseerde EP met enkel heel degelijke rocksongs volgens het beproefde recept van deze Finse rockband.
https://www.youtube.com/watch?v=R4IxXeXntCs
Greg Vanoystaeyen is sinds enkele jaren Maanyak. Eerder dit jaar werden al de knappe digitale singles “Sartre” en “Schaduwstem” uitgebracht en nu is er “Haha (vrolijk lied)”, dat is inderdaad een vrolijk, zomers klinkend lied. Maar dat is maar de verpakking.
Het is een nummer dat volledig draait op tegenstelling. De titel belooft lichtheid, het refrein houdt vol dat het om een vrolijk lied gaat, maar vrijwel elke zin daarbuiten vertelt een ander verhaal. De verwoorde gedachten zijn niet poëtisch verheven, maar worden heel lichamelijk en zelfs absurd voorgesteld. Pijn, verdriet en donkere gedachten, maar met een grote, roze strik errond. In de popmuziek is het een beproefd recept. En ook hier werkt het. Het verenigt satire, zelfspot en oprechte melancholie. Knap gedaan.
https://open.spotify.com/album/3ubuTrsPpuySgKYQuvD0fa?si=Xjq0PLx3RE-Z9aApT7g9IQ
https://www.facebook.com/MAANYAKmuziek
“Hurt” werd oorspronkelijk uitgebracht door Nine Inch Nails, maar werd de geschiedenisboeken en het collectieve geheugen ingezongen door Johnny Cash. Dat was voor zijn American Recordings-albums, toen hij de dood al bijna recht in de ogen kon kijken.
Goudi heeft de Johnny Cash-versie van Hurt genomen als uitgangspunt voor twee vertalingen voor de EP ‘Black On White’. Eentje in het Frans (“Mon Meilleur Ami”) en eentje in het Vlaams/Oostends/Brussels (“Min Beste Moat”). Het zijn geen letterlijke/woordelijke vertalingen, eerder interpretaties. Beide versies – Frans en Nederlands - snijden diep in het vlees en rijten bij luisteraars mogelijk oude wonden open. Het is al geen vrolijk onderwerp, maar zo vertaald en geïnterpreteerd in je moedertaal, dan wordt daar nog een extra donkere laag bovenop gelegd.
Ook muzikaal vult Goudi deze cover/vertaling in volgens de minimalistische Johnny Cash-versie en dat maakt alles nog een stukje authentieker. Evenaart of overtreft deze vertaling de interpretatie door Johnny Cash of het origineel? Dat zal voor elke luisteraar anders zijn. Het is niet de eerste en vermoedelijk ook niet de laatste cover of interpretatie van Hurt.
Voor mij is het er eentje die hetzelfde doet en oproept als wat Johnny Cash ermee deed.
Als extraatje krijg je op deze EP nog “Me M’n Ogen Toe”. Dat is geen herinterpretatie van de Doe Maar-klassieker “Pa”, maar een origineel Goudi-nummer.
https://www.youtube.com/watch?v=0GXg1ueq3wI
De jonge Amsterdamse zanger Frans Kalf heeft een vervolg klaar op het magistrale “Terwijl Je Voor Me Stond”. Zijn tweede single “Nou En” laveert moeiteloos tussen laidback indiefolk (denk Augustijn, Gers Pardoel) en Nederlands chanson (Ramses Shaffy, Boudewijn De Groot), met rake, grappige en ontwapenende observaties.
Deze tweede single is bijna net zo verslavend als de eerste. Dat wil mogelijk zeggen dat er zo nog veel meer zullen volgen. Het debuutalbum van Frans Kalf volgt in het voorjaar van 2027.
Na een mooie Beneluxtour met Dressed Like Boys (er volgen nog twee OLT's in september) is hij te zien op Dranouter, Campo Solar, AFF en Boomtown.
https://www.youtube.com/watch?v=bs2AWavby0A
Draken is een Noorse band die met ‘Here Be Draken’ aan zijn derde release toe is. De band bestaat al sinds 2018. In dit powertrio zit onder meer Hallvard Gaardlos, die ook in Spidergawd en Orango zit. Draken brengt zijn eigen kijk op hardrock en stoner: brutaal en toch melodieus.
‘Here Be Draken’ vormt een frisse reboot voor deze band, na de twee vorige albums. Die verschenen op het Zweedse Majestic Mountain Records, terwijl de nieuwe worp uitkomt bij het Noorse Dark Essence Records (Taake, T.O.M.B., Panchrysia, Ravencult, …). Voor de opnames werden een nieuwe studio en producer gekozen: Kim Lillestøl (Kvelertak, Turbonegro, Ondt Blod, Motorpsycho, …). Dat zijn toch allemaal stappen of stapjes vooruit.
‘Here Be Draken’ is een leuk album. Het is misschien wel voor het eerst dat ik Entombed-inspired vocalen hoor bij stoner. Maar ook dat kan werken. Vooral omdat ze er ook nog wat doom en heavy hardrock in de mix gooien en het experiment niet uit de weg gaan. Ze omarmen zowat elke vreemde wending die ze in een track kunnen plaatsen. Het is dan ook moeilijk om zomaar een label te kleven op het eindresultaat. Het verrast mij een beetje zoals in de begindagen van Kvelertak, toen ik kennismaakte met hun punk’ned black/black ’n roll.
Voor luisteraars zonder vooroordelen over het overschrijden van genregrenzen zit er heel wat ear candy in dit album. De mix van grunts en psychedelische graveyard-blues op “Endtyme”, de vibe van “Roots Bloody Roots” in de intro van “Jolablot”, de cosmic doom van “Here Be Dragons”, de hairmetal-intro van “Serves You Wright”, de Steve Vai-gitaarsolo op “Wrath”, … Het gaat echt alle kanten uit. Dat sommige luisteraars horendol worden van een band die zo in de breedte gaat, zouden we helemaal kunnen begrijpen.
Maar deze band behoudt zijn identiteit na elke nieuwe bocht die ze genomen hebben. En er zit altijd een logica in, zodat het telkens ‘organisch’ van het ene naar het andere opschuift. De band speelt wat de song vraagt.
Dit is een album voor muzikale ontdekkingsreizigers die stoner als vertrekpunt hebben.
De Belgische band Cathubodua (epic symphonic metal) heeft een nieuwe single uitgebracht. Bij deze “Know That” hoort ook een leuke lyric video. Vermoedelijk is “Know That” de voorbode van een nieuw album. Dat zou dan de opvolger zijn van ‘Continuum’ uit 2019 en ‘Interbellum’ uit 2024. Cathubodua heeft nog steeds Massacre Records als label.
“Know That” heeft flink wat drama en emotie en klinkt symfonisch op een moderne manier, een beetje anders toch dan de klassieke voorbeelden in dat subgenre.
Cathubodua kondigde zopas nog het vertrek aan van bassist Peter. Die was sinds de start bij de band. Van de originele line-up blijft voortaan enkel nog zangeres Sara over.
Cathubodua speelde zopas nog in Duitsland en staat later dit jaar op Na Fir Bolg-festival in Vorselaar.
https://www.youtube.com/watch?v=Uie0SWFx3Ok
De wedergeboorte van All Them Witches: House of Mirrors
Dit is geen fata morgana in de verte en ook geen verlaten spookstad aan het einde van een stoffige woestijnweg. Dit is ‘House of Mirrors’, het langverwachte zevende studioalbum van All Them Witches. En hoewel er de voorbije jaren heel wat veranderde binnen de band, klinkt hun muzikale identiteit nog steeds herkenbaar: rauw, ongrijpbaar en doordrenkt van die kenmerkende mix van blues, psychedelica en zware rock.
Na het sterke ‘Nothing as the Ideal’ uit 2020 volgde een lange stilte. Die werd nog versterkt door het vertrek van medeoprichter en drummer Robby Staebler, waardoor zelfs de toekomst van de band onzeker leek. Met Christian Powers achter het drumstel vonden Ben McLeod, Charles Michael Parks Jr. en Allan Van Cleave echter nieuwe energie. Die hernieuwde dynamiek vormt het fundament van ‘House of Mirrors’.
De titel van het album blijkt treffend gekozen. De nummers draaien rond identiteit, verwachtingen en het zoeken naar een eigen pad in een complexe wereld. Tegelijk weerspiegelt de plaat ook het verhaal van de band zelf: een groep muzikanten die na een moeilijke periode opnieuw moest ontdekken wie ze waren en waar ze naartoe wilden.
Muzikaal blijft All Them Witches trouw aan het geluid waarmee ze een cultstatus hebben opgebouwd. De interactie tussen de muzikanten staat centraal en zorgt voor een organisch geheel waarin niemand de bovenhand neemt. Dat hoor je meteen in “Culling Line”, waar strakke gitaarlijnen en een dreigende sfeer de plaat krachtig op gang trekken. De productie van Eddie Spear houdt alles helder zonder de ruwe randjes weg te poetsen.
Toch kent het album ook een minder sterke middenfase. Hoewel de songs technisch verzorgd zijn en het samenspel indrukwekkend blijft, voelt een deel van het materiaal (te) vertrouwd aan.
Hier en daar lijkt de band terug te vallen op een formule die we ondertussen goed kennen. Daardoor mist ‘House of Mirrors’ soms de verrassende wendingen die eerdere albums zo spannend maakten.
Gelukkig zijn er uitzonderingen die het niveau opnieuw omhoogtrekken. “Angel on the Wayside” behoort zonder twijfel tot de hoogtepunten van de plaat, met zijn meeslepende opbouw en atmosferische gelaagdheid. Ook “The Welterweight” springt eruit dankzij zijn sterke spanningsboog en overtuigende uitvoering. Op zulke momenten hoor je een band die niet alleen herboren is, maar ook nog steeds in staat is om te verrassen.
‘House of Mirrors’ is misschien niet het meest avontuurlijke album uit het oeuvre van All Them Witches, maar wel een belangrijke plaat. Het documenteert een band die een moeilijke periode heeft overleefd en opnieuw plezier heeft gevonden in samen muziek maken. Dat hoor je in elke noot. Hoewel niet elk nummer even hard blijft hangen, levert de groep een solide en samenhangend album af dat bewijst dat All Them Witches nog lang niet uitgespeeld is.
Folk/Jazz
White Paper
Tuur Florizoone & Anu Junnonen
Anu Junnonen en Tuur Florizoone werkten de voorbije jaren samen in verschillende muzikale contexten, onder meer in de groep aNoo, waarmee ze twee albums uitbrachten: ‘The Luckless Lands Of The North’ (Homerecords, 2007) en ‘Sinipiika’ (Provarecords, 2011).
Na het laatste concert van die band in 2013 bleven ze sporadisch samen spelen, terwijl het idee voor een duoalbum langzaam vorm kreeg.
Met 'White Paper' stellen Tuur Florizoone en Anu Junnonen een langverwacht eerste album voor. De plaat is het resultaat van 25 jaar vriendschap en muzikale samenwerkingen, en bundelt die gedeelde geschiedenis in twaalf gevoelige songs.
‘White Paper' ademt nabijheid, kwetsbaarheid en een sterke interactie die de afkomst van beide muzikanten doet vermoeden: jazz, world, pop en hedendaagse kamermuziek.
Tuur Florizoone kennen we van zijn indrukwekkend accordeon spel, dat hij van meer markten thuis is, dat wisten we ook. Zijn muzikale inbreng op deze schijf gaat dus meerdere kanten uit. Piano klanken voelen betoverend mooi aan, net als die prachtige kristalheldere stem van Anu. Die diep gewortelde folklore wordt over de hele lijn verbonden met dat sprookjesachtige, maar het duo schuwt ook het experimentele niet zoals bij cover “Vihma”, eentje die hun veelzijdigheid van deze twee iconen in hun vak onderschrijft.
Door buiten die comfortzone te treden, en zich niet in een 'muzikaal hokje' te laten duwen, houdt het duo onze aandacht over de hele lijn scherp.
Bij nog een andere cover “Everybody 's got to learn sometimes" zet het duo dit nogmaals in de verf. Er is , naast de inbreng van Tuur en Anu, ook wat drum en cello werk merkbaar.
Op “Deep Cut” horen we een opvallend drumwerk van Etienne Plumer terwijl Jörg Brinkmann een hoge cello meerwaarde vormt bij “Earth People” en “Kâvelin”, waarmee deze plaat in schoonheid wordt afgesloten.
Twee vrienden die elkander vinden, en aan het 'jammen' slaan, om tot een parel van een veelzijdige schijf te komen, waarbij ze op avontuur trekken, en hun eigen comfortzone meermaals durven verlaten zonder gezichtsverlies te lijden; het vormt nu net 'White Paper', een samenwerking die trouwens smaakt naar meer!
https://www.youtube.com/watch?v=uy8ZEnmtwac
Tracklist: 1. Earth People 2. White Paper 3. Jos Mie Saisin 4. Invitation 5. Vihma 6. Go And Tell 7. Laundry Day 8. Deep Cut 9. Animal With A Funny Name 10. Everybody's Got to Learn Sometime 11. Monster Car 12.Kävelin
We waren al enthousiast over de single “Vincent” en dus waren we ook benieuwd naar hun debuutalbum ‘Freak Show’. Gemixt en geproducet door Damien Vanderhasselt (o.a. Millionaire, Sons, ILA…). Met ‘Freak Show’ weerspiegelen ze een wereld die uit de hand loopt. Het drijft ons verder van alles, alles gaat steeds sneller en toch blijven we doorgaan. Het album confronteert ons met deze chaos, maar ondanks dit alles willen we er iets feestelijks aan geven en blijven dansen aldus de band.
Er wordt geopend met het broeierig en nerveuze “Down The Rabbit Hole”. Puntig en catchy zoals The Strokes, Sons, The Hives ook zijn. Live moet dit een killer zijn. “Misleader” leunt op een lekkere bas en kent een goede opbouw. De vocals zijn goed en genuanceerd, wat diepte en accenten legt in het nummer. “Misery Hounds” begint donker. Het is een stevige song met een heel bijpassende tekst net als “Glorified” trouwens.
“Waiting For Love” is het eerste tragere nummer en qua zang doet het wat aan Beck denken. Er zijn slechtere muzikanten om mee vergeleken te worden. Heerlijk nummer trouwens. De mix is trouwens goed en niet te proper zodat het nog wat smerig blijft klinken.
“Vincent” is een fantastische song die we natuurlijk al kennen. “Don’t Wanna” is ook de moeite en catchy as hell.
Net als op de meeste songs opent “Out of My Skin” met een lekkere baslijn. Het nummer doet mij wat aan The Killers ten tijde van “Hot Fuzz” denken. Afsluiter “Everywhere i Go” begint met een iets langere en rustige intro om daarna open te barsten.
Er valt veel te beleven op “Freak Show”. Deze jonge honden hebben energie en steken gecontroleerde branie in een slimme mix waardoor we hier een dystopische sound, opzwepende ritmes en catchy zanglijnen krijgen voorgeschoteld. Dit is een plaat die opvalt en een stukje boven de middelmaat uitsteekt.
Album artwork @Barth Decobecq
Noise/Rock/Indie
Freak show
Empty Head
Review
https://musiczine.net/index.php/nl/item/102589-vincent-single
Linken
https://vi.be/platform/emptyhead
https://open.spotify.com/artist/6UWKEdxaXbMMQYtIyBWe9X?si=HUbtVWGuThSjGFj5ujE1gQ
Dark Beach is een recent project van Gioia Podesta en Nick Symoens (o.a. Maquillage) dat vorig jaar ontstond. Hun bandsnaam hebben ze ontleend aan het gelijknamig nummer van de producer Pastel Ghost.
Terwijl Maquillage vooral bestaat uit dreampop en shoegaze wordt er met Dark Beach eerder donkere en dansbare synth pop gemaakt. In maart verscheen er een EP ‘Obsession’ en nu is er een nieuwe single “Omg”. Die begint met een zware intro dat industrial/EBM elementen bevat om dan over te gaan naar dark wave/synth pop. Referenties: The Soft Moon, Twin Tribes, …
We hebben een sfeervol wave gitaarlijntje, mooie zang van Gioia en sterk op de achtergrond gemixte zang van Nick. “OMG” bevat een mix van gekende elementen uit EBM, darkwave en synthpop die ze proberen te kneden tot iets dat fris en nieuw klinkt.
Uit hun EP ‘Obsession’ heeft vooral “Words Unsaid” het meeste raakvlakken met deze single: uptempo, dansbaar en iets harder dan de andere songs op ‘Obsession’.
Een nummertje dat live zeker als opzwepertje zijn dienst zal kunnen doen.
Dark Synth Pop
OMG –single-
Dark Beach
OMG - song and lyrics by Dark Beach | Spotify
Nederlands 
Français 
