Een macabere hoes, zware en lome gitaarriffs die hun oorsprong vinden bij, wie anders, Black Sabbath en een zangeres die de longen uit haar lijf zingt en schreeuwt. Ook Led Zeppelin, Cream, The Doors en The Stooges zijn enkele van hun voorbeelden. Met deze bands als referentie en als basis bouwen ze een horrorsoundtrack op.
Dead Witches is een vierkoppige band dat gevestigd is in de U.K. en drummer Mark Greening (o.a. Electric Wizard, Ramsses...) is het brein van de band. In 2017 brachten ze hun eerste album uit “Ouija”. Voor hun opvolger moesten ze eerst twee nieuwe bandleden inwerken. Een nieuwe zangeres (Soozi Chameleone) en gitarist (Oliver Irongiant).
Op zich is er muzikaal gezien niet echt iets veranderd. Doch door die personeelswissels zijn ze er lichtjes op vooruit gegaan. De vocals klinken iets anders dan die van Virginia Monti. Iets nijdiger, wat dan weer beter past bij de muziek. De sound van de gitaar is iets voller geworden. Voor de rest gaan ze op dit album op dezelfde wijze te werk als tijdens hun debuut. Er wordt terug gestart met een korte instrumentale intro om de debatten mee te openen. Niets meer dan sfeerschepping is het. Daarna gaan ze echt van start met het titelnummer. Een mooie korte intro waarna de loodzware gitaren van start gaan en de onheilspellende zang ons tegemoet waaien. Op “Goddess Of The Night” wordt de gitaar flink door de mangel (wah wah en andere effecten) gehaald. “When Do The Dead See” bevat een mistroostige tekst met een psychedelische begeleiding. Hier zijn de vocals door één van de heren gedaan. Een mooi breekpunt in de tracklist dat beslist wat langer mocht duren. Daarna worden de fuzz- en distortionpedalen terug volledig ingedrukt.
Dead Witches zorgt niet meteen voor grote verrassingen op hun tweede worp. Het goede van hun debuut wordt verder gezet. Er zijn opportuniteiten aanwezig om hun muziek de volgende keer naar een hoger level te brengen. Het is dan ook een degelijk album geworden dat misschien nog wat meer variatie in tempo en ritme zou mogen bevatten maar dat toch aangenaam luistervoer is.

Pop/Rock
Stones in the Kitchen – A double-sided split single
Charles in the Kitchen & Them Stones
Division Records
2018-08-02
Wim Guillemyn

Twee Zwiterse bands uit Neuchatel sloegen de handen in elkaar voor deze split-single. Dat levert een single met twee tracks op.
Met “Arrogant Teenage Rag” krijgen we van Charles in the Kitchen een energieke rocksong. Neem de vibes van The Hives en de Queens of the Stone Age en je krijgt deze sympathieke rock and roller te horen. Dit vijftal heeft al enkele albums op hun conto staan sedert ze begonnen in 2011.
Them Stones levert met “Alone” een iets donkerder nummer op dat in de verte wat aan Alice in Chains en Soundgarden doet denken. Hier krijgen we rock met grunge invloeden. Them Stones bestaat sedert 2012 en heeft in 2015 een album uitgebracht. Oorspronkelijk zaten ze muzikaal eerder richting stoner rock terwijl ze nu meer jaren 90 grunge invloeden verwerken in hun muziek.

Beiden leveren, elk in hun eigen stijl, een prima song af waarmee ze aantonen over de nodige kwaliteiten te beschikken. Nog een ietsje pietsje meer eigenheid en ze komen zo boven de middelmaat uit.

Terwijl elders in het land het mainstream bandje Foo Fighters een voorspelbaar blik greatest hits opentrekt en de Rode Duivels een stel Costa-Ricanen in de pan hakken, is de meeste geweldige belevenis van de avond ongetwijfeld de passage van het fantastische All Them Witches in de AB.

De band tourt momenteel in Europa voor een stel festivals, maar tussendoor is een zaalconcert natuurlijk lekker meegenomen, en al zeker als dat concert er eentje is in de AB. Hun vorige doortocht, in de sympathieke AB Club weliswaar, werd immers door AB geregistreerd en die opnames bleken de band zo goed te bevallen dat ze de hele zwik als live album hebben uitgebracht, een bijzonder sterke live plaat trouwens, als je ’t ons vraagt.

In een volgelopen AB Box blijkt dat All Them Witches zowaar nog progressie hebben gemaakt. De bedreven flow die hun sound zo kenmerkt blijft behouden maar de songs klinken precies nog strakker en intenser. Bovendien hebben ze een paar kersverse tracks meegebracht en die zijn nergens minder dan wonderlijk.

Ook al lijken ze soms te jammen in de richting van de seventies, bij All Them Witches valt alles steevast in de juiste plooi. Het is retro zonder oubollig te zijn, psychedelisch zonder de verdwalen in een veld vol verdachte paddenstoelen en heavy zonder te verdrinken in een zee van lawaai. Soms voelt het als Jim Morrison die wordt geruggesteund door Kyuss, elders als een soort avontuurlijke Black Sabbath, en tussendoor komt ook even Pink Floyd lonken. En laten we de Jimi Hendrix van Electric Ladyland niet vergeten. Jawel, gitarist Ben Mc Leod verdient echt zo veel lof, zo verheft hij de bloedmooie blues “The Marriage Of Coyote Woman” tot iets buitenaards. Iets later in de set kom All Them Witches in een nieuwe song nog een keertje met een bloedstollende blues opzetten, alle haartjes op onze armen komen recht te staan, dit is kippenvel bij de lopende meter.

De band vindt een harmonieus evenwicht tussen doom, stoner, psychedelica en blues, en steeds klinkt het alsof ze die vloeiende sound ter plaatse uitvinden. Altijd voel je dat een song zomaar kan gaan openbarsten, maar All Them Witches zijn meesters in het ophouden, ze dreigen en laten de songs opborrelen tot die knal er uiteindelijk komt. Soms komt die zelfs niet, zoals in het prachtige “Am I Going Up” dat constant blijft smeulen en gloeien. De song contrasteert perfect met de gloeiende stoner-knalpot “When God Comes Back”, die al headbangend de AB Box in de fik zet. Nog zo een briljant monster is “Swallowed By The Sea”, dat zich in verstilde modus op gang trekt en vervolgens de doom-metal wereld intrekt en uiteindelijk ergens met een noise-palet in de buurt van Swans terechtkomt. Ook dat kunnen ze, lawaai maken en dan net niet in overdrive gaan.

De schitterende bisronde is er eentje om in te lijsten, met een driftig “Mountain” en  een stomend “Charles William”. Maar vooral de afsluiter “Blood and Sand / Milk and Endless Waters” is een kwartier lang fenomenaal. Een bijzonder lange track waarbij de rillingen minutenlang over onze rug lopen, constant dreigend, met de gitaar die als een ratelslang constant doorheen de song sluimert en een basgitaar die tot diep in onze darmen dreunt.

Van AB Club tot AB Box tot AB Zaal, mogen we aannemen. Voor volgend jaar misschien, beste AB programmator ? En och ja, als er ook vanavond toevallig opnames zouden zijn gemaakt dan mag daar gerust terug een live plaatje van komen. Heel graag zelfs, want dit was een 18 karaats concert.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

All Them Witches is een Amerikaanse band die een soort epische en zwevende rock maakt zonder dat men daarbij in een labyrint van papavervelden verdwaalt. Waarmee we willen zeggen, The Grateful Dead en Woodstock zijn nog een eind weg, maar een ferme joint zou toch niet misstaan.
Blues, stonerrock en psychedelische rock banen zich hier een weg doorheen een stel begeesterende songs.
De sound van All Them Witches had zich al gevormd op de drie uitstekende voorgangers ‘Our Mother Electricity’, ‘Lightning At The Door’ en ‘Dying Surfer Meets His Maker’, dit nieuwe album zet de avontuurlijke tocht met glans verder. We horen Hawkwind en The Doors, maar tevens Kyuss en zelfs een streep Radiohead.
Op ‘Sleeping Through The War’ gaan All Them Witches voor atmosferische songs die zowel stevige riffs als verstilde mijmeringen in zich hebben. De gespierde opener “Bulls” gaat als een licht stromend beekje van start en komt dan plots in een stoner-onweer terecht. “Dont Bring Me Coffee” en “Bruce Lee” zijn stevige en energieke rockers die in een vrij kort tijdsbestek (drie minuutjes is wel zeer kort naar ATW normen) nogal wat averij aanrichten.
De echte weed-songs hebben zich op het einde genesteld. Bij “Albatross” en “Cowboy Kirk” begeven de gitaren zich enkele lagen boven de dampkring en op het meeslepende en lange “Internet” komt een zwevende harmonica de fakkels aansteken om dan samen met een echoënde gitaar wat te gaan uitwaaien in de kosmos.
Wederom een bijzonder sterk album van een formidabele rockband die nog veel te weinig erkenning heeft gekregen.

De opwarmers van dienst komen uit Tel Aviv, niet bepaald een stad waar rock’n’roll floreert. The Great Machine heet de band, ze spelen een soort moordzuchtige doom-metal die dan weer overgaat in stevige stonerrock en af en toe opgejut wordt door vlijmscherpe ultra korte punk-metal songs, Ufomammut meets Kyuss meets Motörhead. Niet slecht verdomme, wij onthouden een verpletterend “Bitch” en een zwaar slepende stonerrocker “San Zekelin”.

Noem het een goed bewaard geheim, maar je kan het ook zien als de onwil van de media om de fantastische band All Them Witches in de armen te sluiten. Dit is namelijk een rockband pur sang, en bij Stu Bru bijvoorbeeld zijn ze al lang niet meer into rockbands, tenzij die Foo Fighters of Royal Blood heten en volledig binnen de mainstream-lijntjes kleuren. All Them Witches komen uit Nashville maar u mag opgelucht ademhalen, met country hebben ze niks van doen.
De band heeft al drie platen uit, de eerste (‘Our Mother Electricity’) was misschien nog een ruwe zoektocht naar een eigen sound, maar de andere twee (‘Lightning At The Door’ en ‘Dying Surfer Meets His Maker’) zijn pure rockgoudmijnen die gewoon nog niet door het wereldje ontgonnen werden. Het zou zonde zijn dat een band met zo een potentieel zou moeten blijven spelen in zaaltjes met een capaciteit van amper een paar honderd man.
De passage in de Antwerpse Zappa was al de derde doortocht op Belgische bodem dit jaar, na de AB Club en een stekje in de Shelter op Pukkelpop. De set in de AB is zelfs als een live album gereleased (‘Live In Brussels’), en ’t is een verdomd straffe plaat.
Ook in de Antwerpse Zappa speelde All them Witches voor een paar honderd gegadigden, maar ze deden het alweer met tonnen bezieling en force. Hun sound is moeilijk te bevatten, noem het psychedelische stonerblues voor ons part. Feit is dat die kerels een uniek geluid creëren waarbij de rock nog met een grote R mag geschreven worden en de instrumentatie al eens epische proporties mag aannemen zonder daarbij in potsierlijke prog-rock te vervallen. Een groovy Fender Rhodes orgel walst de ganse tijd doorheen de songs en dat geeft extra cachet aan een typische eigen sound die hiermee wordt ontwikkeld, retro maar toch ook weer niet, spacy en tegelijkertijd heel organisch.
Bij All Of Them Witches kunnen Led Zeppelin, The Who, The Doors, Pearl Jam, Goat, The Tea Party en Kyuss door één en dezelfde deur en komen ze met zijn allen in een boeiende kamer terecht waar blues, stoner, folkrock, grunge en southern rock door de speakers galmen.
Er huist flink wat variatie in hun set, een stevig “Dirt Preacher” en een in stonerrifs gehuld “God Comes Back” beuken hard tegen de muren aan terwijl de zwevende blues van “The Marriage Of Coyote Woman” en “Mountain” de tijd nemen om in heerlijke golven door de zaal te vloeien.
In hun live versies worden sommige songs flink opengetrokken. Er mag al eens gejamd worden en er is ruimte voor harde uitspattingen en breed uitwaaierende gitaren, doch alles komt telkens goed op zijn pootjes terecht en de songs lijden nergens gezichtsverlies. Absolute hoogtepunt is “Blood and Sand/ Milk and Endless Waters” dat uitmondt in een kwartier beuken, scheuren, soleren en jammen.
Als bis trakteren ze ons op nog zo een kanjer, “Swallowed By The Sea” start als een Indisch vliegend tapijt, rijt de boel open met een loodzware stonerrif en schakelt vervolgens over in een breed openwaaiende jam waarin de roffeldrums en echoënde gitaren het mooie weer maken.

All them Witches kondigen aan in februari een nieuw album te releasen, iets om met argusogen uit te kijken. Laat ons hopen dat daar weer een tour aan vasthangt die hen deze keer naar wat grotere zalen brengt.

Organisatie: Heartbreaktunes

De groepsnaam doet een bronstige metalband vermoeden, maar dit is gewoon een zijstapje van Brittany Howard, de volumineuze Alabama Shakes frontdame met een stembereik van hier tot in Timbuktu. Op het soulvolle ‘Sound & Color’, de nieuwe van Alabama Shakes, komen weliswaar al haar talenten uitvoerig bovendrijven, maar hoe mooi ook die prachtige strot haar werk doet, toch is het allemaal wat clean en braafjes. Om zeurpieten als ons de mond te snoeren lost Howard dat op haar eigen manier op. Ze bedenkt het alter ego Thunderbitch, smeert haar stem met onverdunde motorolie, laat de hyena in zichzelf los en spuugt er in een half uurtje een stel teugelloze rock’n’roll songs uit. De soul maakt plaats voor rauwe rock en de kreukjes en plooien hoeven niet langer te worden gladgestreken, integendeel, er worden nog wat extra scheuren en barsten bij gemaakt.
“I Don’t Care”, “I Just Wanna Rock’n’Roll”, “Eastside Party” en “Wild Child” zijn snerende rock’n’roll beestjes die er met pure punkspirit worden uitgespuwd. “Closer” is een trage gemene sleper die rechtsreeks uit een smerige garage komt gekropen en “My Baby Is My Guitar” is een vuile blues die dwars door het beendermerg snijdt. Het album barst van de rauwe rock maar eindigt met een onbesuisde en hartstochtelijke soulsong “Heavenly Feeling”, een ruwe diamant die helemaal niet hoeft geslepen te worden.
‘Thunderbitch’ is een heftig plaatje en Brittany Howard is in alle opzichten een ferm wijf.

We waren nog niet helemaal bekomen van de laatste mokerslag van Ufomammut of er komt hier al een nieuwe loodzware klomp slow-motion metal neergedaald. Bell Witch heet de band en die komt uit dezelfde gitzwarte oorden als Sunn O))).
Het album heet ‘Four Phantoms’ en klinkt als een rituele hoogmis waarbij, onder een hemel van pikdonkere onweerswolken, allerlei afschrikwekkende offers worden gebracht.
De fantomen van dienst zijn vier tergend trage doom-metal hompen met af en toe bekoorlijke etherische rustpunten. Twee van die angstaanjagende mastodonten (“Awoken, breathing teeth” en “Somniloquy”) stijgen ruim boven de twintig minuten uit, ze laten met hun ontzaglijk sloopwerk een spoor van vernieling na.
De vocals variëren van ijle gezangen tot grove metal grunts, de gitaren klinken als bulldozers die langzaam doch zeer efficiënt genadeloos een betonnen muur slopen.
Een streepje zon is in de verste verte niet te bespeuren, een mens komt hier even verdwaasd en verpletterd uit als uit de laatste plaat van Swans.

Esben & The Witch is een trio uit Brighton. , die eerder al opvielen met hun sombere, dreigende, etherische gothic pop . Een suspens geluid , dat wordt verdergezet op de nieuwe plaat ‘A new nature’ , waarbij ze nog intenser en onheilspellender klinken en de nummers een aanhoudend dreigende spanning hebben.  
Acht songs vinden we terug , waarbij sommige tot op het bot zijn uitgediept. Ze intrigeren sterk, check maar eens een “Press heavenwards!”, “No dog”, “The jungle” en “Blood teachings”. Dit zijn fraaie werkstukken! Af en toe zijn ze wat sfeervoller , maar het donker randje blijft hoedanook bewaard . Een bezwerende trance hebben we door de repeterende lijnen , de ronkende gitaar , de smerige bas , de verdwaalde blazers en de zanglijnen van Rachel Davies .
Esben & The Witch gaan in het genre , door die rauw , minimalistische , onheilspellende, zware sound , naar de gothpunk , en komen op die manier soms wel aankloppen bij de meesters van Swans ! Sterke nieuwe plaat dus!

Esben & The Witch is een trio uit Brighton, rond de tengere verschijning van Rachael Davis (vroeger op percussie, nu gitaar/bas) die over een sterke stem beschikt. Ze debuteerden met ‘Violet cries’, die perfect paste binnen het concept van Bat For Lashes, Miranda sex garden en The Cranes, door de repeterende lijnen binnen de sombere, dreigende, etherische gothic pop, sierlijk ondersteund van trippop en postrock. Verder haalden we nog de invloed aan van Curve, Cocteau Twins, Siouxie Sioux, Evanescence (Amy Lee), de oude PJ Harvey en de Twin Peaks soundtrack (het ritme en de zanglijn van Julie Cruise). Een suspens geluid van prikkelende gitaarloops , - getokkel, onheilzwangere elektronica en dof apocalyptisch drumgeroffel; het vormt de spanningsboog van het trio , door een broeierige gevoelige opbouw. Het geheel klinkt in die ‘spooky’ coldwave/indiepop nu gelaagd, dromerig toegankelijk en betoverend . Het levert een reeks overtuigende songs af als “Shimmering”, “Deathwaltz” en “Putting down the grey”. Opener “Iceland spar” en afsluiter “Smashed to pieces” zijn niet vies van wat shoegaze effects en de midtempo snedige “Slow wave”, “When the head splits” en “Despair” trekken de aandacht en overtuigen ... Jawel Esben & The Witch hebben opnieuw iets fraais afgeleverd!

Thought Forms situeert zich ergens tussen postrock en postpunk en wordt gevormd door Charlie Romijn, Deej Dhariwal en Guy Metcalfe. In 2009 kwam hun self titled album uit, gevolgd door enkele cassette releases en dit jaar brachten ze Ghost Mountain uit onder Invada Records. Ze brengen atmosferische, cinematografische muziek afgewisseld met vocals die sterk op de achtergrond blijven. Doorheen de show blijven ze dan ook aan de oppervlakte en blijf je als luisteraar wachten op een muzikale doorbraak. Die komt er dan ook tijdens hun laatste nummer. Niet slecht geprobeerd, maar een onderdompeling in Sleepmakeswaves of TV Buddhas zou hun niet misstaan, hiermee bedoel ik dat een keuze dient gemaakt te worden in stijl om echt met je sound door te breken. Nu bleef het nog te vaak aan de oppervlakte. Het inzetten van meer vocals of muzikanten, een visuele ondersteuning, een aangepaste lichtshow had Thought Forms dat ietsje meer kunnen geven.

Esben & The Witch werd in 2008 gevormd in Brighton, UK. De naam van de band is afkomstig van een Deens sprookje. In 2010 kregen ze een contract bij Matador Records en in 2011 kwam hun eerste album ‘Violet Cries’ uit. ‘Wash The Sins not only the face’, hun tweede album, kwam uit in 2013 en naar aanleiding van deze release startte hun tour deze avond in de Botanique samen met Thought Forms.

Esben & The Witch bestaat uit een gemengd trio waar Rachel het meest opvalt door haar eenvoudige, tengere verschijning in een zwarte polo gedragen door combats. ‘Wash the sins not only the face’ heeft een meer elektronische dimensie dan ‘Violet Cries’ die eerder neigde naar een post industriële sound. Waar Rachel vroeger de meesteres der pauken was is ze nu overgeschakeld op gitaar en bas. Dit creëert een minder intieme atmosfeer en geeft de nummers een minder vol geluid. Niettemin betovert Esben & The Witch als een sprookje met hun dreunende, invasieve goth sound. Ze wisselen vocale stukken af met instrumentale staaltjes om U tegen te zeggen. Ze proberen zo goed als mogelijk op elkaar in te spelen, dat merk je als publiek duidelijk aan hun constante uitwisseling van blikken naar elkaar. Heel even verliest Rachel het ritme, de groeipijnen van het bespelen van een nieuw instrument of het nog niet goed ingespeeld zijn van de nieuwe nummers? Niettemin herpakt ze zich met klasse en werkt alle nummers af met een grandesse. Ze brengen zowel nummers uit ‘Violet Cries’ als hun laatste parel ‘Wash your sins not only the face’.
Esben & The Witch had een stralende lichtshow, van felrood tot helderblauw, van sacraal wit die door zeven spotlights ronddartelden als een betoverend licht . Het publiek was duidelijk laaiend enthousiast en ze werden beloond met twee bisnummers waarvan hun laatste toonde wat ze in hun mars hebben. Uit ervaring kan ik zeggen dat Esben & The Witch niet het beste van zichzelf gaf, maar het was een mooie start van hun ‘Wash your sins not only the face’ tour. Komende shows vinden plaats in Duitsland, Nederland, Frankrijk, USA, Zwitserland, Portugal en eindigen in hun thuisbasis.

Organisatie; Botanique, Brussel