Recent verloor acteur Mathias Sercu zijn zoon Thore. Mathias’ broer Kobe Sercu (samen zitten ze in de Broers Sercu) vatte het onmetelijke verdriet in de pakkende ballade “Zonder Joe”.
Melancholie, gevonden rust en innerlijke pijn zijn zelden zo mooi verwoord in een paar minuten en akkoorden. Het West-Vlaams kan rauw zijn en hard, maar dit is van het niveau van Willem Vermandere. Mooi.
https://www.youtube.com/watch?v=antCkU8DE2o&list=OLAK5uy_m-3IALpM6wPwXdyIo9rdn135cWIP3RjtQ
We hebben in 2020 hard genoten van ‘Kom Bluf Gerust’, het solo-debuutalbum van Kobe Sercu. Er was vijf jaar nodig en opnieuw een crowdfunding, maar we zijn blij met het resultaat.
De vooruitgeschoven single en titeltrack “Nie Van Mie” zette ons wat op het verkeerde been. Een heel grappig en vrolijk walsje op een manier die we van Kobe nog niet kenden, of misschien waren we dat aspect van hem vergeten door de lange pauze tussen de twee albums.
Dat er liefst vier covers staan op een album van negen nummers, en dat na vijf jaar? We kunnen niemand verplichten om productiever te zijn. Na het horen van die vier nummers kunnen we iedereen geruststellen: het zijn hertalingen waarvan je behalve de melodie misschien niet veel meer zal herkennen. Hij zet ze naar zijn hand en geeft ze een nieuwe identiteit. Jasper Steverlynck’s song wordt in het West-Vlaams een statig chanson met de allure van Brel.
In onze review van ‘Kom Bluf Gerust’ hebben we verwezen naar zowat alle grote kanonnen van de kleinkunst en het grote Nederlandstalige lied. Eén naam hebben we toen ‘vergeten’ en dat maakt Kobe Sercu op ‘Nie Van Mie’ goed door een nummer van Herman Van Veen te brengen. In diezelfde review hadden wij het over Elbow en dat countert hij met Damien Rice. Geef toe, zo ver zaten we er niet naast.
Het eigen werk blijft mooi overeind naast die interpretaties. “Meiske Van Holland”, “Der Deure”, “’t Was Ol Weg” (over de Groote Oorlog, een terugkerend thema in de regio) en “Wortels En Vleugels” zijn van een onaardse pracht die zijn gelijke niet kent.
Pakkend, doorleefd, authentiek, met telkens treffende teksten op schijnbaar eenvoudige melodieën, …
Als vaandeldragers van het West-Vlaams hebben we al Het Zesde Metaal, Augustijn en Bliek, maar Kobe Sercu is misschien wel de meest interessante aanvulling van dat rijtje. Hij verheft kleinkunst naar een niveau dat we al lang niet meer gehoord hebben op onze Vlaamse podia.
Als kers op de al grote taart is dit album ook op vinyl te koop.
https://musiczine.net/index.php/nl/item/78228-kom-bluf-gerust
https://musiczine.net/index.php/nl/item/97353-nie-van-mie-single
https://www.sercuko.be/koop
In 2020 waren we heel gecharmeerd door ‘Kom Bluf Gerust’ van Kobe Sercu. Er komt nieuw werk aan en de eerste single daarvan is “Nie Van Mie”.
Het pianodeuntje waar deze song op rust geeft deze single een elan van cabaret (Toon Hermans, Wim Claeys, De Nieuwe Snaar, …). De grappige tekst, in het West-Vlaams, had van een Augustijn kunnen zijn.
Zowel het cabaret-achtige van de muziek als de grappige tekst vormen een beetje een breuk met ‘Kom Bluf Gerust’, maar ook deze vrolijke oorwurm smaakt zeker naar meer. Er zitten overigens wel een paar dubbele bodems in deze single. Is het wel altijd Kobe die we hier horen zingen? Is het nummer wel van zijn hand? Er is misschien reden om daaraan te gaan twijfelen, maar dat hebt u niet van mij.
Op deze single volgt in mei een album met dezelfde titel. En daarop zullen een paar covers/vertalingen staan, die dus ‘nie van em’ zijn.
NIE VAN MIE Kobe Sercu campagne ULULE
Kobe Sercu verraste ons vorig jaar met de single “Kom Bluf Gerust”, een volwassen, dooraderd en ingetogen lied over liefde. Popmuziek in het West-Vlaams, maar van een andere orde dan o.m. Het Zesde Metaal of Augustijn. Kobe Sercu klinkt rijper, bescheidener soms ook.
Die hang naar de kleinkunst van de grote dagen die we al wat hoorden op de single komt nog sterker naar voren op het gelijknamige album. Om te beginnen in de bezetting en arrangementen, want er komt al eens een trekzak of viool voorbij, of zo lijkt het toch. Maar meer nog komt die hang naar kleinkunst tot uiting in de grote en rijke verhalen over de grote en kleine momenten van het leven (“Ach Kindje”), diepe emoties (“Kom Bluf Gerust” en “Vannacht”), hoge woorden (“Ze Zeggen”), het lied als doorwrocht ambachtswerk, …
Het roept herinneringen op aan Zjef Vanuytsel, Dimitri Van Toren, Willem Vermandere, Jan De Wilde en Kris De Bruyne. “Weet je Nog” had in de jaren’70 of ’80 door Boudewijn De Groot recht de hitlijsten ingezongen kunnen worden. “Keppebolleke” is een song waar de nu oude Vermandere in zijn jonge dagen trots op zou zijn: vanuit een schijnbaar kinderliedje beginnen en via een knipoog naar de vluchtelingenproblematiek naar een moderner geluid en dan afsluiten met hetzelfde speelgoedpianootje als in de intro. Mooi.
De lichtvoetige ska van “Blie” over de geneugten van generatie-overschrijdende buikvorming is een beetje de uitzondering daarop. “Donker” begint met een hartverscheurende mondharmonica en ontpopt zich vervolgens tot een West-Vlaamse Elbow, met een onderhuidse dreiging in de muziek en de tekst. Ook “De Spiegel” heeft een Elbow-flow, een beetje als hun “Lippy Kids”, maar dan met een catchy lalala in de plaats van het fluiten van de Britten. “D’er Waait Ne Wind” is rijkelijk bedeeld met productionele ingrepen, maar het lied is het dat waard. Een tekst die je op zoveel manieren kan interpreteren, over een doel hebben, over het starten van een nieuw leven, over wat je doorgeeft aan een volgende generatie, over onderweg zijn, over beloftes, over verantwoordelijkheid, …
Er was een crowdfunding nodig om dit album op te nemen. Het zou mooi zijn dat dit fijne album vlot verkoopt, dat de beste nummers ervan in hoge rotatie gedraaid worden op de radio, dat we - zodra de coronacrisis voorbij is - in grote getale naar de shows van Kobe Sercu kunnen gaan, allemaal zodat er zeker een tweede album komt.
Kobe Sercu is een nieuwe naam in de boomende West-Vlaamse dialect-pop. Er moet daar toch iets in het water zitten, want ook deze Sercu is een songsmid van de zuiverste soort. Misschien een beetje traditioneler dan Augustijn of Ertebrekers, maar met minstens zoveel talent om een pakkende tekst te schrijven. Deze single en ander werk van Kobe Sercu doen mij meteen denken aan Astrid Nijgh, de schrijfster die Boudewijn De Groot groot maakte, en anders wel aan een monument als Willem Vermandere of Dimitri Van Toren.
Kobe Sercu werd ‘ontdekt’ door Luk Alloo in zijn programma Alloo In De Nacht. De mediafiguur gaf hem meteen een budget om een eerste single op te nemen. Dat werd“Kom Bluf Gerust”. Sercu wordt hierop begeleid door een band met vier zijn broers, met daarbij ook acteur Mathias Sercu van Eigen Kweek. De single is de voorbode van een compleet album, als er via crowdfunding genoeg centen bij elkaar gehaald worden.
Afgaand op de melancholische americana van “Kom Bluf Gerust” en de West-Vlaamse vertaling van Green On Red en Jackson Browne zou het gewoon jammer zijn mocht dat album er niet komen.
https://crowd.hellobank.be/nl/projects/kom-bluf-gerust-cd?ciid=hc:shorturl
Nederlands 
Français 
