Stakbabber bracht zijn debuut uit in 2015. Ik was meteen heel gecharmeerd door deze band. Puntige songs, sfeer, melodie en een mix van postpunk, wave en alternatieve rock. Ik ben ze blijven volgen. In 2019 kwam hun gelijknamig album uit en nu is er dus ‘111’. Oprichter Mick Ness gaan sommigen onder jullie misschien nog kennen van de band Mecano.
Opener “Johny Marr” is een mooie opener met een prominente bass. “III Omen” doet mij denken aan het beste van New Order: Melodieuze baslijn, synths en een gejaagde zang. Een toppertje en heel catchy. “OneOneOn” klinkt wat spacy en zweverig mede door de synths en de gitaarklanken. Daarnaast een ritmesectie die het nummer een ‘heartbeat’ geeft en alles mooi aan elkaar lijmt. “Lalala” kon een begin van een Editors of Interpol nummer zijn geweest. Het nummer heeft een mooie opbouw en klinkt gelaagd. Op “Schönes Wien” krijgen we een EBM beat waardoor het nummer heel dansbaar wordt. Een heerlijk prominent klinkende bass en een spaarzame dwarse gitaar maken het af. De zang werkt heerlijk bij het nummer. “Sleep No More” is weer zo’n cathcy nummer waarin ze een mooie sound neerzetten.
Afsluiten doen we met “Thereabouts”. Een nummer dat net als het vorige een iets van een dark industrial sfeer bevat (denk aan bv The Neon Judgement).

‘111’ werd opgenomen in de Hightime Studio in Herk-de Stad en de productie deed Thomas Valkeniers (deed ook al de productie voor o.a. Equal Idiots en The Haunted Youth). Alles klinkt dan ook piekfijn. Op ‘111’ vinden we zeven stuk voor stuk groovende en tevens catchy songs.
Het mag trouwens tijd worden dat deze band wat meer onder de radar komt want ze maken nu al drie albums lang retegoede muziek!

Postpunk/wave

Toen het debuut ‘Polarized’ van Stakbabber uitkwam vond ik die zowat het beste wat dat jaar uit Nederland tot bij ons kwam. Intussen is het vier jaar geleden en nu is er eindelijk een vervolg op dit knappe debuut. Hier bewijzen ze dat ‘Polarized ‘ geen toevalstreffer was. Hun bandnaam heeft geen betekenis maar drummer Ollie Schmitz houdt het maar op een anagram van backstabber. Voor dit album hebben ze de songs eerst live gespeeld vooral ze op te nemen. Zo groeiden de songs meer op een natuurlijke manier totdat ze rijp waren voor opname. Ik vind dat je dat hoort omdat het geheel iets organischer klinkt dan hun debuut. Verder overstijgt hun muziek het postpunkgenre. De moderne invloeden geven het geheel zuurstof en variatie.
“Liquid” bezit een baslijn dat de boel op gang wil trekken, maar het blijft toch lang ijl en etherisch vooral ze de boel opentrekken. Ze maken hier duidelijk gebruik van auto tune en gebruiken het als een instrument. De song klinkt Brits en doet mij qua groove en sound wat aan bands zoals Stone Roses en Kasabian denken. Geslaagde opener met een gitaarlijntje dat zo uit een song van Echo & the Bunymen kon komen. “Medicine” begint met een metaalachtig klinkende drum. Het begin van de song is vrij introvert en breekt pas halverwege open in een rocknummer. Met “Storm From The Broke” zitten we meteen in de song. Een heerlijk kronkelende baslijn en begeesterende synths dragen het nummer. De zang doet de rest. Een track dat live de boel zal opzwepen. “Humdrum” bevat terug een groovy ritmesectie waarop de rest zijn ding kan doen. “Transvaluation” heeft een mooie intro met overstuurd klinkende synths. Wanneer de drums invallen schiet de song uit zijn startblokken. Op “Decadance” gaan ze haast in het spoor van Vive La Fête spelen. Maar dan net iets minder afgeborsteld. Dat Frans accentje maakt het compleet. “Cleopatra” begint met een basloopje dat zo uit een album van The B-52 ’s kan komen. Het refrein verrast door zijn contrast. Het klinkt haast als een moderne dance act. Heel catchy allemaal. Voor zoverre dit bestaat horen we op “She Hung Half-Mast” een meer traditionele Stakbabber. “Oscar” is een postpunktrack die sfeervol het album afsluit.
Het tweede album van Stakbabber is een schot in de roos. Ze gaan verder waar ‘Polarized’ stopte. Het geheel klinkt retro en modern, heel organisch en ook natuurlijker dan hun voorganger. Zoals steeds is er veel aandacht voor de structuur, melodie en groove van elk nummer. Door al die elementen is hun muziek, naast de postpunk, ook aantrekkelijk voor mensen die naar new wave, rock en pop luisteren. Nu is het alleen nog kwestie van hen ook te bereiken.

PostPunk/New Wave
Stakbabber