Messier Thirtheen is een Griekse band die al een paar EP’s uitbracht voordat ze op de proppen kwamen met dit debuutalbum. Het was sinds de oprichting in 2020 wat zoeken naar het juiste genre, maar wat ze op ‘Stay For A While’ laten horen, klinkt als cosmic grungegaze, een esotherische mix van grunge en shoegaze.
Er komen heel wat invloeden langs bij Messier Thirteen, vernoemd naar een cluster van vele honderdduizenden sterren. Aanvankelijk waren dat My Bloody Valentine, Ride en Slowdive. Later voegde het viertal uit Athene daar nog Nothing en Whirr aan toe. Zelf zouden wij daar als referenties nog Eosine, Beech, the Haunted Youth, Beach House en Cigarettes After Sex aan willen toevoegen, maar dan bozer en met meer grinta. Daarmee krijgt u al een idee, toch?
Er zit wat emotie, wat mysterie en zeker zelfs een lichte dreiging in de songs. Deze Grieken wekken een soort van zwevende, inerte energie op, een zware luchtbel van emoties die langzaam wegdrijft naar de avondzon. Atmosferisch maar zeker niet lichtvoetig. De lyrics zijn introspectief en gaan over twijfel, verlies, de breekbaarheid van het leven en de liefde en over rouw.
Hoewel deze band niet voluit vernieuwend is, is hun aanpak knisperend fris en fruitig. De uitblinkers op ‘Stay For A While’ zijn voor mij “James’ Sad Song”, “Apartment” en “313”. Dit album is beschikbaar op vinyl en digitaal op Bandcamp.

Messier Thirteen is het soort band dat ik graag eens in het Belgische clubcircuit zou zien langskomen.

https://www.youtube.com/watch?v=4zlWToVdtYo

Steele Justice – De grootste verandering binnen de scene is de versnippering van muzieksmaken, vooral bij de jeugd. Het hokjesdenken is weg, ook binnen de punk/HC scene …

Het uit Genk afkomstige Steele Justice ontstond 2015 met leden van Rabid Wolves, Violent City, Get Out en Not Allowed. We zagen de band recent aan het werk op het festival Razernij en schreven: ‘’Als jonge hongerige wolven gingen ze tekeer. Steele Justice gaf ons een ferm oplawaai. De Limburgse band knalt, door de combinatie van pure punk en HC. Deze wilde mannen brengen een spervuur aan riffs en drumsalvo's. De beweeglijke frontman port zijn publiek voortdurend aan, wat zorgt voor de eerste moshs. Wat een energie!” https://www.musiczine.net/nl/festivals/item/95681-razernij-2024-beerdrinkers-hellraisers-2024-punk-voor-bier-fijnproevers.html
Naast een sterke podium prestatie bracht de band ook al enkele knappe platen uit zoals ‘The way the cookie Crumbles’ via Bearded Punk Records.
Hoog tijd om de band onder de loep te nemen voor een fijne babbel met zanger Anthony Palaia.

Steele Justice bestaat uit doorwinterde muzikanten (dat hoor je live ook); hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Onze gitarist en ik kennen elkaar al circa 25 jaar, we hebben altijd naar punk/hardcore geluisterd. Na enkele jaren hebben we onze eerste band opgericht dat was pure HC met enkele metal invloeden, in elk geval heel stevig. Een paar jaar later gingen ik met Yannick van start met de band Violent City.  Onze vorige band was een beetje aan het dood bloeden. Samen met Yannick heb ik nog in andere bands gezeten. Negen jaar geleden wilden we eens iets anders doen dan pure HC. Onze eerste liefde was punkrock, waarom dit niet proberen? We waren sporadisch een beetje aan het jammen samen, en ik had in mijn leven nog nooit clean gezongen. Het was in eerste instantie de bedoeling om met Steele Justice een paar shows of zo te doen. nogal snel kregen we zeer goede respons, we hadden een demo opgenomen en de show aanvragen kwamen binnen, toen hebben we besloten er verder mee te gaan.. en  toen is de bal pas echt aan het rollen gegaan.

Ondanks dat jullie ‘een goede’ tien jaar bestaan, hebben jullie inderdaad al een hele geschiedenis binnen de scene. Zijn dat geen twee stijlen die een beetje, hoe zal ik het zeggen, wat uit elkaar liggen, punk en HC? Hoe zien jullie het?
Het is allemaal een beetje begonnen als die typische 70’s punk, en dat  is wat gaan evolueren naar meer punkrock en HC , toen was men wat ruimdenkender daarover. En dat is ook terug aan het komen nu. Maar de punk scene en HC scene zijn zeker altijd wel ergens met elkaar verweven gebleven. Enkel eind jaren ’90 is er wel een duidelijke afscheiding gekomen tussen die beide scenes. Wij , binnen de band , luisterden naar allebei. Persoonlijk was ik wat uitgekeken op , en ik wik mijn woorden, hoe men zich profileerde op HC shows. In de punk scene bekeek men je niet raar als je bij wijze van spreken een oranje broek aanhad of wat weet ik veel. Maar, zoals ik aangaf, de mensen zijn weer wat ruimdenkender aan het worden de genres komen in deze tijden weer bij elkaar.

De jeugd is breed denkend in muziek …op vrijdagavond naar Pommelien Thijs, op zaterdag pikken ze en HC/punk concertje mee en op zondag gaan ze naar en dance concert …Wat denken jullie van die verandering van mentaliteit?
Het mes snijdt een beetje langs twee kanten. Toen ik in de jaren ’90 naar concerten ging werd inderdaad in hokjes gedacht van punks, rockers en pop liefhebbers. Maar dat specifiek publiek was wel trouw aan ‘hun scene’. De punks gingen , ook lokaal, naar elke punk show. Maar doordat de jeugd zo breed denkt, gaan ze hun vrije tijd ook opsplitsen. Waardoor minder volk komt opdagen op bepaalde shows, omdat op die moment ze op andere muziek shows zitten.

Dat viel ook op, op Razernij. Er was wel publiek maar niet zo echt veel …
Een paar jaar geleden kwam daar wel tien keer meer volk op af hoor. Zoals bij Heideroosjes en zo. maar dat is beetje eigen aan HC/punk, dat er een periode is dat er weinig beweging is, ook weinig bands echt opstarten. En een paar jaar later is er weer een bloeiende scene, dat gaat dus echt in golven. En nu zitten we wat dat betreft in een wat mindere wave. Ik zit nu al een dertigtal jaar in die scene en het is altijd al een komen en gaan geweest. Het is wat het is…

Dertig jaar in de scene … Is het jullie ambitie te denken aan een Sportpaleis of zo; ik krijg toch de indruk dat prachtige bands als jullie wat ter plaatse blijven trappelen … Is dat omdat jullie een Belgische band zijn? Heb je er een verklaring voor?
Als Belgische band hang je af van twee grote factoren. Je moet een hoge dosis geluk hebben , maar ook alles laten vallen en 100% ervoor gaan… en dat lukt in ons geval, met ons gezin en job niet . we hebben verantwoordelijkheden. Maar die factor geluk is toch ook belangrijk. Met Violent City begonnen we wat door te breken. We stonden zelfs aan de subtop in België.  Wat HC betreft. Toen we echt naam begonnen te maken besliste de helft van de band om ermee op te houden. nu, even goede vrienden hoor… Wat Steele Justice betreft. We waren ook die richting aan het uitgaan, en toen hadden we onze tweede plaat uitgebracht , onze doorbraak plaat, en toen kwam corona. En dat heeft toch een rem gezet op onze groei. En na corona is het sowieso moeilijker geworden om als band terug je plaats te vinden in de schijnwerpers.

Het publiek is ook veranderd bij het aankopen van concert tickets. Ze spelen op veilig, en de factor ‘erbij zijn’ is belangrijk geworden, waardoor ze geld uitgeven voor grotere shows, en de kleintjes, minder bekende, links laten liggen. Speelt dat ook in jullie nadeel?
Dat kan wel ergens kloppen. Maar wat volgens mij een echt nog grotere rol speelt is de ondergang van Jeugdhuizen in Vlaanderen, je hebt er steeds minder en minder. Ik was zelf actief in het Jeugdhuis in Genk. Ik speelde plaatjes, en organiseerde ook shows. Vroeger had je in Vlaanderen een 500 tal jeugdhuizen. Nu nog een zestigtal. En wat gebeurde er vroeger? De bands konden spelen in een jeugdhuis, en  kregen ook wel wat geld. Een jongere die een show wilde organiseren kreeg  meestal het jeugdhuis ter beschikking, alsook een goedkope geluidsinstallatie. Het ging er allemaal wat losser aan toe. Maar het werkte wel. Zo leerden jonge mensen iets organiseren, maar kregen jonge bands ook podium kansen. Zeker binnen de HC en Punk maar ook andere underground scenes. Als je nu een show wil organiseren moet je de complete zaal betalen, je moet een geluidsman en installatie hebben. Je hebt bij voorbaat al zoveel kosten , circa 2000 euro , vooraleer de eerste show begint. Dan moet je ofwel hoge prijzen vragen, of kan je het door een tegenvallende voorverkoop niet laten doorgaan…

Jullie zijn aangesloten bij het DIY label Bearded punk records. Een prachtig label. Heeft dat voor jullie extra deuren geopend?
Uiteraard. Sowieso als je bij een label staat, die hebben ook een netwerk en kan shows voor u regelen. Dat opent sowieso deuren. Ze hebben een distributie netwerk voor je platen, het heeft zeer veel voordelen. En Bearded Punk Records doet wel echt heel veel voor hun bands, zoveel is zeker .. chapeau hoe Bjorn en Hanne, en uiteraard ook Bram en de andere medewerkers, zich 100% geven voor ‘hun bands’. De kern ligt bij Hanne en Bjorn, en wat die doen voor de scene is onbetaalbaar.

Ik heb een beetje heel jullie oeuvre beluisterd maar vooral toch de laatste plaat ‘The way the cookie crumbles’, een prachtige plaat van combinatie tussen punk en Hardcore … Hoe waren de reacties?
De reacties waren opvallend goed. We vonden het persoonlijk ook een betere plaat dan de vorige. Die zonder afbreuk daaraan te doen. Maar deze plaat liet duidelijk horen hoe wij als band gegroeid zijn. En de productie was ook veel beter, en dat heeft te maken met Tim Van Doorn een heel groot aandeel in. Tim neemt die plaat niet enkel op, maar produceert actief mee. Hij legt accenten waar wij die niet direct zien of horen, en dat is toch belangrijk. de eerste plaat werd enthousiast onthaalt omdat we een nieuwe band waren, maar deze plaat werd enthousiast onthaalt omdat het een volwassen plaat is. Die plaat heeft zeker deuren geopend, maar had nog meer deuren geopend als Corona er niet was geweest.. we kregen opvallend goede reacties en binnen en buitenland, en hebben ook in Slovenië mogen spelen.

Het is een kwalitatief meesterwerkje dat niet moet onderdoen voor werk van grotere bands binnen de scene, maar toch wordt jullie muziek weinig gedraaid.
Is het Belg zijn (waar we daarnet over hadden) in jullie nadeel denk je? Wat moet je als punk band hebben om echt door te breken?
Punkrock is nog steeds een underground genre. Tenzij je punk maakt dat toegankelijk is voor een groot publiek. Zoals een Blink182 . Dan kan dat vermoedelijk wel. Je merkt die verschillen tussen hen en ons, zij zijn toch meer zachter en pop punk gericht. Dat is hun keuze.. je hebt wel een evolutie op Studio Brussel dankzij de nieuwe lichting komen ook wat nieuwe punk bands in de kijker zoals Captain Kaiser of Maria Iskariot. Maar je merkt toch dat die bands nog altijd minder hard zijn dan ons. We zijn op het moment nog steeds te hard en snel om op de radio te worden gedraaid. Moesten we in de jaren ’90 zijn met NOFX en Offspring en zo, had dat vermoedelijk wel gemakkelijker geweest, want die werden toen op de radio gedraaid. Nu we zijn daar ook niet echt mee bezig, en liggen er ook niet wakker van. En dat is ook niet onze ambitie.

Probeer je als band toch een beetje te groeien? Is er een soort doel dat je dan wel voor ogen hebt, of hoe moet ik dat zien?
We hadden het er al even over.. maar als je dat doel wil bereiken moet je er allemaal 100% voor kunnen gaan. En zowel ikzelf, de drummer als gitarist hebben een gezin. Ik heb ook nog, naast mijn gezin en job, en de band nog andere dingen die ik doe. Ik ben ook auteur en schrijf boeken. Ik heb een podcast. Kortom… ik wil die dingen niet laten vallen om  eens in een sportpaleis te spelen of zo. we blijven gewoon verder doen zoals we bezig zijn, blijven shows spelen en verder evolueren als band in het schrijven van muziek. Als we dat nog jaren kunnen doen is ons doel bereikt.

Misschien kan het helpen om een artiest als Helmut Lotti, die metal shows brengt naar een breder publiek; een idee om dat ook te doen in de punkscene. Misschien kan het Steele Justice een ‘boost’ geven?
Ik vind wat hij doet zeer goed gedaan eigenlijk. Hij brengt op zijn manier een ode aan de muziekstijl als het ware, en trekt een hele groep mensen aan die misschien anders die drempel naar metal niet nemen. Het zou mooi zijn moest hij dat ook met Punk eens doen. Hij mag ons contacteren

Wat brengt de toekomst, nieuw platenwerk of andere plannen?
Er zijn ondertussen vier nieuwe nummers opgenomen. weer via Tim, in zijn studio. Het is een beetje een pre-demo, we zijn nog aan het luisteren en bekijken welke richting we willen uitgaan. Ofwel maken we nog een viertal nummers, ofwel brengen we oudere nummers opnieuw uit. We zijn nog niet zeker wat we echt gaan doen. we weten nog niet of we fysieke iets gaan uitbrengen, maar sowieso wat nummers droppen op Spotify en andere media. In de toekomst kan dat wel zijn dat we al die nummers bundelen op een plaat en die uitbrengen, maar dat is voorlopig nog niet aan de orde.

Waarom in deze ‘Spotify’ tijden eigenlijk nog een plaat uitbrengen, want het proces is duur…
Je hebt altijd liefhebbers die per se iets in handen willen hebben, ook bij de jeugd nog. Dus ja , daarom…  cd’s zullen we niet per se meer uitbrengen, maar vinyl verkoopt! Die markt leeft als ooit tevoren, een vriend van mij heeft een platenzaak zelfs de nieuwste dingen die uitkomen als Talyor Swift en dergelijke, dat is direct op Vinyl en dat heeft succes.

‘Punk is dood’ zegt men soms, maar jullie bewijzen toch het tegendeel. We hadden het er al even over, maar wat is volgens jou de grootste evolutie om het genre nog springlevend te maken?
Die versnippering van muzieksmaken bij vooral de jeugd, dat hokjes denken dat wat weg is, zoals we inderdaad al aangaven is wellicht de grootste verandering. Ook binnen de punk /HC scene. Die sub culturen hadden hun eigen stijl, vaste plekken, eigen kledingstijl. Dat is allemaal versmolten tot een groot geheel. De manier van ‘beleven’ is ook anders, de ene staat te raven de andere te moshen, iedereen beleeft een concert op zijn eigen manier.. dat is ook een opvallende verandering toch.

Ik had een mooie discussie met een goede vriend punk liefhebber toen ik een review schreef ‘metalheads zijn het meest sympathieke publiek’. Wat is je mening?
Ik ben opgegroeid met zowel metal shows als punk shows. En HC is nog harder dan metal. En eigenlijk is er niet zoveel verschil tussen punk en de metalheads. Qua sympathie liggen die op gelijke hoogte. Ook vaak heel breeddenkend zijn, en heel goed met elkaar om kunnen gaan. Punk is nog steeds doen waar je goesting in hebt, zolang je geen andere schade berokkend. En dat is dus bij beide scenes nog steeds de rode draad. Dus ik denk dat beide scenes wel in gelijke tred liggen wat ‘sympathiek ‘betreft.

Volgende jaar vieren jullie de 10ste verjaardag, een speciale ‘viering’?
We gaan iets doen ja… we weten alleen zelf nog niet wat precies (haha) maar er staat zeker iets op de planning. Toen we vijf jaar bestonden hadden we oorspronkelijk iets gepland, maar toen strooide corona roet in het eten… maar er komt dus zeker een feestje rond ons tienjarig bestaan..

Van tien, naar circa twintig… waar zie je jezelf als band of muzikant binnen tien jaar of zo?
Ik denk nog steeds hetzelfde. Ik zit nu al dertig jaar in de scene. Als je er zo lang inzit, gaat dat er niet meer uit. Dat zit in uw bloed, in je lichaam. Het is een onderdeel van jezelf. Dus zolang ik hef fysiek aankan , blijven we gewoon op deze elan doorgaan. Mijn helden van vroeger zijn allemaal midden in de zestig, zijn zo fris meer als vroeger, maar blijven ook gewoon doorgaan..

Laat ons hopen dat je op dit elan nog dertig jaar of meer kan doorgaan, en dan hebben we rond die tijd nog een babbel. Dank voor het fijne gesprek, en veel succes in alles wat jullie doen.

Bij sommige muzikanten weet je bij voorbaat dat je op het goede adres zit. Neem nu snarenvirtuoos Julien Tassin, wiens laatste album 'Primitiv' ons vorig jaar nog compleet kon bekoren. De recensie kun je hier nog eens nalezen.
Julien Tassin en Patrick Steenaerts hebben hun sporen verdiend sporen in o.a. Kameel, Run Sofa en Yevgueni, en ze bundelen hun snaarkrachten als duo nu op het album ‘Duality’.
De twee talentvolle gitaristen improviseren maar al te graag en voelen elkaar perfect aan. Er hangt magie in de lucht bij het aanstekelijke “Compassion” en verder “Distorted”. Ze houden de spanning aan tot op het eind door de avontuurlijke aanpak, de onverwachtse wendingen en de klankvervormingen.
De twee bieden dus een kleurrijk en veelzijdig geheel. Hun virtuositeit en speelsheid siert.

Compassion - Classico  - Distorted - Caroline No - Chasm - Für Gerlinde - Gymnopédies No.1 - Duality - Les pluies noires - Azur

Steegmoord, het nieuwste project van de Belgische songwriter, Maarten Doumen, is gevat van sprankelende cleane gitaren, ondersteund van synths swells/ambient; het gaat naar wilde, drop-tuned experimentele prog en stoner riffs.
Deze Gentse progressieve metal/stoner artiest stuurt nu meer aan op een ander geluid.
Maarten heeft getoerd in de BeNeLux, Duitsland en Tsjechië, de afgelopen 6 jaar met melodische metal/metalcore acts Six o' Five en Stranger Dimensions. De geest van die bands voelen we deels subtiel aan op de EP Steegmoord' .
Vorig jaar hadden we nog een fijn gesprek met Maarten: Er is nu een nieuw schijf uit: 'Trepidation'. Hier

Met deze plaat brengt Steegmoord een gevarieerd palet van instrumentale muziek . De registers worden open getrokken , er zijn de schreeuwende riffs ; de woede en vertwijfeling heerst in deze sound. .
Evenzeer klinkt het 'ingetogen' en ‘melodieus’. Je kan even op adem komen door fijne rustpunten. “Crucified Demons” is er dan eentje die onheilspellend klinkt. En op het eind is er het lange, epische “Standing alone”. Het gaat allerlei kanten uit door die variaties , het klinkt verrassend, boeiend, avontuurlijk en er zit een soort verhalen lijn in. Uiterst genotvol, grensverleggend. Kortom, op het debuut spreekt de instrumentatie.

A Fine Day To Exit 02:14 Social Suicide 04:30 Morning Cry 04:03 Porchlight Reality 04:30  Crucified Demons 04:21 Trepidation 04:42 The Heart Asks Pleasure First 03:18             Standing Alone 05:48

In de afgelopen jaren heeft deze jonge multi-instrumentalist (drums, violen, gitaren, piano, elektronica, zang...) getoerd met internationale indie pop acts zoals Feist, Damien Rice, Ane Brun, Loney Dear en Frank Ocean; hij was ook actief in de jazz/avant garde scene (bekroond met de prestigieuze Jazzkatten door de Nationale Zweedse Radio - categorie ‘Nieuwkomer van het jaar 2019’ en spelend met de Zweedse Jazz elite: Fire! orkest, Mats Gustafsson...).  Josefin werd ook uitgenodigd als vioolsoliste bij het Royal Stockholm Philharmonic Orchestra. In 2020 bracht ze een akoestisch album uit in duo met Charles Spearin (stichtend lid van de Canadese indie-elite Do Make Say Think & Broken Social Scene).
‘HANA - Three bodies (Original Soundtrack)’ werd oorspronkelijk gecomponeerd als soundtrack bij een Butoh dansstuk van choreografe/danseres Frauke, een ode aan de aangeboren intelligentie van de natuur gewijd aan haar 5 elementen (lucht, aarde, water, vuur, en leegte); elektronica werd gecombineerd met pop, ambient, modern klassiek, post-rock en experiment.
Dat blijkt al uit het wondermooie “Secret Garden - Scene 1”. opvallend is de link naar de natuurelementen, het mooie maar ook het harde en meedogenloze van de natuur komt naar boven drijven. Je krijgt een bevreemdende sound, dreigend en rustgevend.
Luister maar naar songs als “Coldburn - scene II  (water)” en voel het verkwikkende, maar ook het hoe zware stormen alles kunnen vernietigen.
Op dit elan blijft Josefin Runsteen doorgaan, filmische en visuele soundscapes die de fantasie voortdurend prikkelen. Binnen die context is elke song wel anders, ze vullen elkaar ergens aan net zoals dat in de natuur het geval is.
Deze schijf laat vooral een muzikante horen die de stilte krachtig kan doen klinken, en die stormen doorstaat. De viool klinkt verbijsterend, magisch en doet je wegdromen, o.m. bij “Bloom - Scene III (Fire)” , waarop het dreigende om de hoek komt kijken.”'SAKURA Scene IV (Earth)” en afsluiter “BANYAN - Scene V (Air)” zetten die lijn verder.

Dat zorgt ervoor dat deze 'HANA - Three bodies (Original Soundtrack)'  een veelzijdig Plaatje is, die de natuurelementen centraal plaatst, muzikaal open staat voor experiment en visueel prikkelt!

Tracklist SECRET GARDEN - Scene I (Void) 07:54 COLDBURN - Scene II (Water) 08:40 BLOOM - Scene III (Fire) 07:09 SAKURA - Scene IV (Earth) 07:33 BANYAN - Scene V (Air) 08:10

Avant-garde/Elektronisch
HANA - Three bodies (Orginal Soundtrack)
Josefin Runsteen

Je zou denken dat de hoogdagen van Teenage Fanclub ergens in de jaren ’90 liggen, met o.m. ‘Bandwagonesque’, ‘Thirteen’ en ‘Grand Prix’, maar volgens hun label was hun vorige album, ‘Here’ uit 2016, een absoluut verkoopsucces. En daar voegen ze fijntjes aan toe dat ‘Endless Arcade’ daar helemaal in het verlengde van ligt.
Wat herkennen we nog van het typische oer-geluid van Teenage Fanclub op het nieuwe album? De gezapige zang? Check! Licht psychedelische gitaren? Check! De lo-fi-indie-aanpak? Nog eens check! Moet er nog meer zijn? Nauwelijks, op het eerste gehoor. Een goede song met een catchy refrein misschien, maar daar heeft deze band altijd al weinig zijn best voor gedaan. Slechts de absolute fans kunnen de lyrics meelippen van de bekendste singles. De meeste andere rockfans herkennen wel de typische sound van Teenage Fanclub, maar hebben meer moeite om de nummers uit elkaar te houden.

Dat is op ‘Endless Arcade’ niet anders. De vooruitgeschoven single “Home” is van het hele album diegene die het langst blijft hangen. “I’m More Inclined” is een degelijke, aardige single, maar een beetje braver. En dat telt eigenlijk voor het hele album: Teenage Fanclub is een betere band geworden, zuiver muzikaal en als songschrijvers dan, maar ergens onderweg zijn ze hun ‘sense of urgency’ verloren. Bij “The Sun Won’t Shine On Me” moet ik zelfs onwillekeurig denken aan de softrock van BZN en de George Baker Selection. Zowat alle scherpe kantjes zijn eraf geveild.
Toch zijn er momenten waar de magie wel nog werkt. “Everything Is Falling Apart” is onweerstaanbaar goed en sluit aan op het beste van het oudere werk. Een instant classic. Samen met “Home” en “I’m More Inclined” is de oogst van dit album toch niet van die aard dat we staan te juichen.